Νέα σκακιέρα για τις Προεδρικές Εκλογές – Τα νέα δεδομένα για την Αννίτα Δημητρίου και οι νέες ισορροπίες στο πολιτικό σκηνικό

Η ολοκλήρωση της πρώτης συνεδρίας της Ολομέλειας της νέας Βουλής σηματοδότησε και το κλείσιμο μιας εκλογικής μάχης για την Αννίτα Δημητρίου και τον Δημοκρατικό Συναγερμό με έναν ονειρικό, όπως εξελίχθηκε, τρόπο. Η πρωτιά, το τελικό εκλογικό ποσοστό και η επανεκλογή της προέδρου του στην Προεδρία της Βουλής συνιστούν ένα νέο δεδομένο. Η Αννίτα Δημητρίου είναι αυτή τη στιγμή ο νέος ισχυρός παίκτης στο στρατόπεδο της Δεξιάς και, για πολλούς ήδη, το πρόσωπο με το οποίο το συναγερμικό στρατόπεδο θα αρχίσει σιγά σιγά να χτίζει την πορεία προς τις προεδρικές εκλογές του 2028.

Ταυτόχρονα, όμως, η όλη εξέλιξη αρχίζει σιγά σιγά να ξεδιαλύνει το πολιτικό παζλ της επόμενης εκλογικής μάχης για το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το εκλογικό αποτέλεσμα της περασμένης Κυριακής ανέδειξε το ΑΚΕΛ ως τον κύριο και βασικό πόλο πάνω στον οποίο θα χτιστεί και η όποια συμμαχία του ευρύτερου αριστερού και κεντροαριστερού χώρου για τις προεδρικές εκλογές. Πρόκειται για ένα δεδομένο το οποίο, κατά τη διάρκεια της εβδομάδας που διανύσαμε, θα μπορούσε να λάβει και διαφορετική τροπή εάν, πρώτα το Πολιτικό Γραφείο του κόμματος και αργότερα η Κεντρική Επιτροπή, έπαιρναν μια απόφαση που θα άλλαζε γενικότερα το πολιτικό σκηνικό.

Από τις διεργασίες των προηγούμενων ημερών, εκ του αποτελέσματος, αυτό που δεν μπορεί να νιώθει δικαιωμένο είναι το Δημοκρατικό Κόμμα. Οι χειρισμοί που έγιναν στο θέμα της Προεδρίας της Βουλής κατέληξαν τελικά σε αδιέξοδο, αφού ο Νικόλας Παπαδόπουλος δεν κατάφερε να εξασφαλίσει τη στήριξη ούτε του ΑΚΕΛ ούτε και της Άμεσης Δημοκρατίας. Έτσι, στο τέλος της ημέρας, η υποψηφιότητά του έμεινε μόνο με τη στήριξη των βουλευτών του ΔΗΚΟ, για να στραφεί στον τελικό γύρο της ψηφοφορίας στη στήριξη της Αννίτας Δημητρίου.

Αννίτα Vs Χριστοδουλίδη

Η πρόεδρος του ΔΗΣΥ μπαίνει στην επόμενη μέρα από θέση ισχύος στο πολιτικό σκηνικό και στον ευρύτερο χώρο της Κεντροδεξιάς. Κέρδισε τη μάχη των εκλογών και επανεξελέγη στην Προεδρία της Βουλής. Μια διπλή επιτυχία που την καθιστά αδιαμφισβήτητη πλέον εσωκομματικά. Την ίδια ώρα, όμως, την αναδεικνύει και σε εν δυνάμει υποψήφια για την Προεδρία της Δημοκρατίας με ορίζοντα το 2028. Αυτή τη στιγμή, η πρόεδρος του ΔΗΣΥ είναι το αντίπαλο δέος, από τον χώρο της Δεξιάς, του Νίκου Χριστοδουλίδη και το άτομο που έχει τις περισσότερες πιθανότητες λόγω δημοφιλίας και αποδοχής, από όλους τους πιθανούς μνηστήρες του χρίσματος από τον χώρο του συναγερμικού στρατοπέδου, να τον κερδίσει στην κρίσιμη μάχη του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών του 2028.

Το κρίσιμο ερώτημα που εγείρεται πλέον είναι το εξής: Θα είναι υποψήφια η Αννίτα Δημητρίου το 2028;

Η πρόεδρος του ΔΗΣΥ ασφαλώς και δεν πρόκειται να ανοίξει τα χαρτιά της νωρίς, για ευνόητους λόγους. Όσοι όμως γνωρίζουν πώς λειτουργούν τα πράγματα και οι ισορροπίες εντός του συναγερμικού στρατοπέδου υποδεικνύουν πως, εκ των πραγμάτων, θα είναι υποψήφια το 2028. Η ίδια έθετε ως προτεραιότητά της την Προεδρία της Βουλής και άφηνε να βγαίνει προς τα έξω πως, αν δεν ήταν Πρόεδρος της Βουλής, θα ήταν σίγουρα υποψήφια για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Το σενάριο αυτό μπορεί να ακουγόταν καθησυχαστικό τόσο προς το Προεδρικό όσο και προς τους διάφορους δελφίνους εντός και εκτός Πινδάρου, αλλά τα δεδομένα δεν ήταν και δεν είναι άσπρο-μαύρο. Το σενάριο να μην είναι υποψήφια το 2028 καθησύχαζε αλλά και κινητοποιούσε ορισμένους να δουλέψουν προς αυτή την κατεύθυνση. Από το κάδρο των παρασκηνιακών επαφών που έγιναν, δεν είναι τυχαίο ότι κεντρικό ρόλο είχε και ο τέως πρόεδρος του ΔΗΣΥ, Αβέρωφ Νεοφύτου, ο οποίος, όπως λέγεται, διαμεσολάβησε για μια καθοριστική συνάντηση των τριών, δηλαδή της προέδρου του ΔΗΣΥ με τον Φειδία Παναγιώτου, στην παρουσία και του ιδίου.

Η ίδια η Αννίτα Δημητρίου δεν δήλωσε ποτέ, βέβαια, ότι το ένα αποκλείει το άλλο. Δηλαδή, ότι η εκλογή της στην Προεδρία της Βουλής συνεπάγεται και μη υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές. Ούτε και αναμένεται να το πράξει, ούτε και έχει λόγο να το κάνει αυτή τη στιγμή. Εξάλλου, ακόμη και εάν η ίδια δηλώσει πως δεν την ενδιαφέρει, θεωρείται σχεδόν δεδομένο από διάφορους συναγερμικούς κύκλους ότι θα αναγκαστεί να το πράξει λόγω των πιέσεων που θα δεχθεί. Αν δεν το πράξει, όπως σημειώνουν, θα διαμορφωθούν συνθήκες ενός νέου κύκλου εσωστρέφειας στην Πινδάρου και, άρα, η υποψηφιότητα της Αννίτας Δημητρίου θα είναι αυτή που θα έρθει, όπως ήρθε και το 2023 για την προεδρία του κόμματος, για να λειτουργήσει συναινετικά.

Εξάλλου, πολλοί θέτουν το εξής ερώτημα: Αν δεν είναι η Αννίτα, τότε ποιος θα είναι; Μπορεί ο Αβέρωφ Νεοφύτου να επανέλθει και να πάρει τη ρεβάνς για την ήττα του 2023; Μπορεί να είναι ο Γιώργος Παμπορίδης μια άλλη εναλλακτική επιλογή; Ή μπορεί να μπει ξανά στην εξίσωση ένα νέο σενάριο συνεργασίας ΔΗΣΥ – ΔΗΚΟ με έναν κοινό υποψήφιο;

Σε όλα τα σενάρια, η υποψηφιότητα της Αννίτας Δημητρίου είναι πάντα μέσα στην εξίσωση. Εξάλλου, ως πρόεδρος του κόμματος θα δεχθεί πιέσεις προς αυτή την κατεύθυνση και από πολλούς εκτιμάται πως, αυτή τη στιγμή, είναι ανίκητη σε μια εσωκομματική μάχη όπου η βάση του κόμματος θα εκλέξει τον υποψήφιο του 2028. Γιατί, άλλωστε, να πάρει το ρίσκο να χρεωθεί ως πρόεδρος του κόμματος μια τυχόν εκλογική αποτυχία χωρίς να είναι η ίδια υποψήφια;

Ενώπιον της είχε, εξάλλου, και την πρόταση να μπει στην Κυβέρνηση Χριστοδουλίδη, να στηρίξει την επανεκλογή του το 2028 και η ίδια να έρθει το 2033. Δεν το έκανε, διότι, εκ των πραγμάτων, με το ποσοστό που έλαβε από την κάλπη των βουλευτικών εκλογών και ανεξάρτητα από το πώς το ερμηνεύει ο καθένας, δεν είχε και λόγο να το κάνει.

Δέχθηκε κριτική, ακόμη και εσωκομματικά, για τους χειρισμούς της επόμενης μέρας σε ό,τι αφορά την Προεδρία της Βουλής, πήρε όμως το ρίσκο και εν τέλει της βγήκε.

Θα προτιμούσε Νικόλα το Προεδρικό;

Ο Νίκος Χριστοδουλίδης έσπευσε με μήνυμά του να συγχαρεί την Αννίτα Δημητρίου για την εκλογή της στην Προεδρία της Βουλής, λίγα λεπτά μετά το αποτέλεσμα. Το Προεδρικό θέλησε να κρατήσει αποστάσεις σε επίσημο επίπεδο από την όλη διαδικασία. Παρασκηνιακά, όμως, οι πληροφορίες αναφέρουν ότι σε πρώτο στάδιο είχαν γίνει, με μεσολάβηση και τρίτων, επαφές ή συνομιλίες με την Αννίτα Δημητρίου, στο πλαίσιο μιας βολιδοσκόπησης συνεννόησης και συνεργασίας που θα είχε συνέχεια και σε πολιτικό επίπεδο. Ίσως να αναμενόταν μια δήλωση από την ίδια και σε σχέση με τις δικές της προθέσεις για το 2028. Στη συνέχεια, οι επαφές του Νικόλα Παπαδόπουλου με το ΑΚΕΛ παρακολουθούνταν και πάλι από κάποια απόσταση. Το καλύτερο σενάριο, για διάφορους λόγους, θα ήταν για την Κυβέρνηση είτε η εκλογή της Αννίτας Δημητρίου με συνεννόηση για τις προεδρικές εκλογές είτε, όπως είχαν εξελιχθεί τα πράγματα, η εκλογή Νικόλα Παπαδόπουλου με τις ψήφους ΕΛΑΜ και Άμεσης Δημοκρατίας.

Μια εξίσωση που θα έβγαζε ουσιαστικά νοκ – άουτ από τον πρώτο γύρο της διαδικασίας για εκλογή Προέδρου της Βουλής την Αννίτα Δημητρίου, βάζοντας στη συνέχεια πίεση στον ΔΗΣΥ, αλλά και στην ίδια προσωπικά από τυχόν εσωκομματικές αναταράξεις που θα ακολουθούσαν και θα επισκίαζαν και το πανηγυρικό κλίμα της 24ης Μαΐου. Η εξίσωση όμως αυτή δεν βγήκε. Από την άλλη, αποφεύχθηκε η δημιουργία των όποιων προϋποθέσεων συνεργασίας του ΔΗΚΟ με το ΑΚΕΛ. Από εκεί και πέρα, είναι ξεκάθαρο πλέον ότι Προεδρικό και Πινδάρου μπαίνουν σταδιακά σε έναν νέο ανταγωνισμό, ο οποίος θα κορυφωθεί στην κάλπη των προεδρικών εκλογών του 2028. Η σύγκρουση είναι θέμα χρόνου.

Το μέλλον της κεντροδεξιάς συνεργασίας

Από τη νύχτα της 24ης Μαΐου η Πινδάρου πανηγύριζε και η πρόεδρός του είχε εξασφαλισμένη την ψήφο εμπιστοσύνης έναντι της όποιας εσωκομματικής αμφισβήτησης. Η επόμενη μέρα και οι χειρισμοί που θα ακολουθούσαν σηματοδοτούσαν μια νέα πορεία που αφορούσε τον στόχο της Προεδρίας της Βουλής, μέσα από την οποία περνούσε, σε έναν βαθμό, και η σχέση ισορροπιών στον κεντροδεξιό άξονα συνεργασίας, με συμβαλλόμενα μέρη πρωτίστως τον ΔΗΣΥ και το ΔΗΚΟ και, δευτερευόντως, την ίδια την Κυβέρνηση Νίκου Χριστοδουλίδη. Η μετεκλογική εξίσωση για την Προεδρία της Βουλής είχε πλέον ένα νέο, ουσιαστικό δεδομένο.

Ο συσχετισμός δυνάμεων των δύο κομμάτων ήταν αρκετός για να εκλέξουν Πρόεδρο της Βουλής χωρίς τη συμβολή τρίτου κόμματος και, πιο συγκεκριμένα, του ΕΛΑΜ. Αυτό ήταν ένα στοιχείο το οποίο, σε μεγάλο βαθμό, δεν είχε ληφθεί υπόψη προεκλογικά, με βάση τα όσα έδειχναν οι δημοσκοπήσεις. Ανεξάρτητα από το ποιος και σε ποιον βαθμό συνέβαλε στο τελικό αποτέλεσμα των εκλογών, η κάλπη ανέδειξε τον ΔΗΣΥ ξανά πρώτο κόμμα, με τα ίδια περίπου ποσοστά του 2021 και τους ίδιους βουλευτές. Οι οποίοι, μαζί με τους οκτώ βουλευτές του ΔΗΚΟ και με δεδομένο ότι το ΕΛΑΜ δεν θα στήριζε υποψήφιο από τον χώρο της Αριστεράς για την Προεδρία της Βουλής, μπορούσαν από μόνοι τους να κάνουν παιχνίδι. Κάπου εδώ, όμως, άρχισε το σκηνικό να παίρνει άλλον δρόμο.

Η Αννίτα Δημητρίου ήθελε να διατηρήσει την Προεδρία της Βουλής και ο ΔΗΣΥ, ως το μεγαλύτερο κόμμα, τη διεκδικούσε. Όχι μόνο για λόγους γοήτρου, αφού στην όλη εξίσωση έμπαιναν και διάφοροι άλλοι παράγοντες. Οι επαφές της προέδρου του ΔΗΣΥ με τον Νικόλα Παπαδόπουλο οδηγήθηκαν σύντομα σε αδιέξοδο, αφού ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ ήθελε και ο ίδιος την Προεδρία της Βουλής.

Τι λέχθηκε πίσω από τις κλειστές πόρτες

Αυτό που λέγεται είναι ότι η πρόεδρος του ΔΗΣΥ, στην αρχική πρότασή της προς τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ για στήριξη της υποψηφιότητάς της, είχε βάλει στο τραπέζι ως προσφορά την παραχώρηση της προεδρίας της κοινοβουλευτικής επιτροπής Εμπορίου. Υπήρξε όμως και κάτι άλλο, όπως τουλάχιστον βγαίνει προς τα έξω ως πληροφορία. Λέγεται πως η πρόταση της Αννίτας Δημητρίου προς τον Νικόλα Παπαδόπουλο ήταν να τη στηρίξει αρχικά για την Προεδρία της Βουλής, ώστε από θέση ισχύος να μπορεί να πάρει το χρίσμα της υποψήφιας για τις προεδρικές εκλογές και στη συνέχεια, αφού θα ήταν υποψήφια για την Προεδρία της Δημοκρατίας και έχοντας τη στήριξη του ΔΗΚΟ για μια συνεργασία των δύο κομμάτων, ο Νικόλας Παπαδόπουλος να ψηφιζόταν στην Προεδρία της Βουλής.

Το σενάριο αυτό βολιδοσκοπήθηκε και μέσω τρίτων, με διάφορες παραλλαγές. Στην εξίσωση κάποιες φορές έμπαινε και το Προεδρικό, ωστόσο το χάσμα ήταν αγεφύρωτο. Για την Πινδάρου δεν ετίθετο θέμα συνεργασίας με την Κυβέρνηση ή δέσμευσης για το 2028, ενώ, από την άλλη πλευρά, ούτε το ΔΗΚΟ είχε αφήγημα τη δεδομένη στιγμή για να φύγει από την Κυβέρνηση Χριστοδουλίδη. Η επαναδιεκδίκηση δεύτερης θητείας από τον Νίκο Χριστοδουλίδη είναι δεδομένη και πλέον ο καθένας τραβά τον δρόμο του, εκτός και εάν στην πορεία, μέχρι το 2028, μεσολαβήσουν άλλα δεδομένα.

Ο διάλογος Νικόλα και ΑΚΕΛ – «Για να μην βγει η Αννίτα»

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος, μετά το αδιέξοδο με την Αννίτα Δημητρίου, στράφηκε προς το ΑΚΕΛ, σε μια κίνηση πολλών και διαφόρων ερμηνειών και προσεγγίσεων. Ο ίδιος είχε ουσιαστικά επιχειρήσει να διαχωρίσει πλήρως το κεφάλαιο Προεδρία Βουλής από το κεφάλαιο Προεδρία Δημοκρατίας. Κάτι το οποίο υιοθετούσε μέσα από τις δημόσιες δηλώσεις του και ο Στέφανος Στεφάνου. Ουσιαστικά, όμως, η προσέγγιση του Νικόλα με το ΑΚΕΛ δεν μπορούσε να προχωρήσει χωρίς κάποιο πλαίσιο. Εξάλλου, ο ίδιος ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ, ως άτομο, έχει αντιπάθειες στον κόσμο του ΑΚΕΛ, κάτι το οποίο η ηγεσία της Εζεκία Παπαϊωάννου δεν μπορεί να αγνοήσει και το οποίο εμμέσως είχε επισημανθεί εξαρχής προς τον Νικόλα Παπαδόπουλο από τον Στέφανο Στεφάνου. Εξάλλου, υπήρχε το προηγούμενο του 2023 για τις προεδρικές και του 2021 και πάλι για την Προεδρία της Βουλής.

Ουσιαστικά, ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ ζήτησε τη στήριξη του ΑΚΕΛ έξω από οποιοδήποτε πλαίσιο πολιτικής συνεργασίας. Λέγεται, μάλιστα, πως το μόνο αιτιολογικό της όλης προσέγγισης ήταν «για να μην επανεκλεγεί η Αννίτα». Ένα επιχείρημα που μέσα στα συλλογικά όργανα του ΑΚΕΛ αντιστράφηκε στη λογική: «Γιατί δεν ψηφίζει το ΔΗΚΟ υποψήφιο του ΑΚΕΛ για να μην βγει η Αννίτα;». Σε κάθε περίπτωση, υπήρχαν έντονες αντιδράσεις και σε επίπεδο Πολιτικού Γραφείου και σε επίπεδο Κεντρικής Επιτροπής, με απόψεις ότι δεν μπορεί το ΔΗΚΟ να παραμένει κόμμα συγκυβέρνησης και να θέλει στήριξη από το ΑΚΕΛ. Από την άλλη, όσο και αν άφηναν ανοικτό το ενδεχόμενο συζήτησης άλλου ονόματος από το ΔΗΚΟ, δεν ήρθε ποτέ ως πρόταση κάτι τέτοιο από τον Νικόλα Παπαδόπουλο. Βέβαια, ένα τέτοιο σενάριο ενδεχομένως να άνοιγε την πόρτα ενός γενικότερου πολιτικού διαλόγου μεταξύ των δύο κομμάτων, τον οποίο δεν μπορούσε να ανοίξει αυτή τη στιγμή το ΔΗΚΟ.

Κλείδωσε ΑΛΜΑ

Σε κάθε περίπτωση, το ΑΚΕΛ, από την όλη ιστορία, κλείδωσε τη συνεργασία με το ΑΛΜΑ. Ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης προσδέθηκε στον άξονα που θέλει να χτίσει η Εζεκία Παπαϊωάννου και, το κυριότερο, με την ίδια να έχει τον απόλυτο έλεγχο στο τιμόνι των εξελίξεων. Δεν περνά απαρατήρητο ότι την επισημοποίηση της συνεργασίας τους, που έκλεισε λίγο πριν από τη συνεδρία της Κεντρικής Επιτροπής με τηλεφώνημα του Στέφανου Στεφάνου προς τον Οδυσσέα Μιχαηλίδη, την έκανε το ΑΚΕΛ με την ανακοίνωση της απόφασης του συλλογικού του οργάνου. Στο κάδρο αυτών των εξελίξεων μπαίνει και η δήλωση, την ίδια μέρα, της Ειρήνης Χαραλαμπίδου ότι θα στήριζε υποψηφιότητα Στέφανου Στεφάνου, για να βάλει τέρμα στον ψίθυρο που εκπορευόταν από το περιβάλλον της ότι θα ψήφιζε κάτι άλλο, εννοώντας τον Νικόλα Παπαδόπουλο, τον οποίο είχε αποκλείσει με δημόσιες δηλώσεις του ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης. Ένα κεφάλαιο στο οποίο, σύμφωνα με πληροφορίες μας, είχε γίνει αναφορά και στην τηλεφωνική επικοινωνία των ηγετών των δύο κομμάτων, με το βάρος της διαχείρισής του να πέφτει στον επικεφαλής του ΑΛΜΑ, όπως ήταν και το λογικό.

Το ΑΚΕΛ περιορίστηκε στην υποψηφιότητα Στέφανου Στεφάνου, ξέροντας ότι δύσκολα μπορούσε να εκλεγεί, αλλά ο ίδιος ο ΓΓ του κόμματος είχε φροντίσει, με δηλώσεις από τη νύχτα των εκλογών, να τονίσει πως η προτεραιότητα του κόμματος είναι οι προεδρικές εκλογές.

Η μοναχική υποψηφιότητα Νικόλα

Η τελευταία πράξη του παρασκηνίου αφορούσε την προσπάθεια συνεργασίας του ΔΗΚΟ με το ΕΛΑΜ και την Άμεση Δημοκρατία. Ήταν η μόνη πράξη που θα οδηγούσε τον Νικόλα Παπαδόπουλο στον β’ γύρο και στην προοπτική εκλογής. Ο Χρίστος Χρίστου άφησε ανοικτό αυτό το ενδεχόμενο, υπό την προϋπόθεση της στήριξης της υποψηφιότητάς του και από την Άμεση Δημοκρατία. Ήταν τότε που ασκήθηκαν και έντονες πιέσεις από διάφορους παράγοντες προς τον Φειδία Παναγιώτου, διότι ήταν αυτός που θα έγερνε ουσιαστικά την πλάστιγγα.

Εδώ αποδίδεται και μεσολάβηση του Προεδρικού, η οποία ωστόσο διαψεύδεται κατηγορηματικά. Σίγουρα ήταν γνωστό ότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης είχε δει την προηγούμενη εβδομάδα τον Φειδία Παναγιώτου. Ο τελευταίος φέρεται να είπε σε κάποιους πως ο Πρόεδρος του είχε ζητήσει να στηρίξει τον Νικόλα Παπαδόπουλο. Βέβαια, χρονικά, το ραντεβού των δύο είχε γίνει όταν το σκηνικό δεν ήταν ξεκάθαρο σε σχέση με τις συμμαχίες για την Προεδρία της Βουλής. Εκ του αποτελέσματος, τη μεγαλύτερη επιρροή τελικά στον Φειδία άσκησε το… συναγερμικό λόμπι, όπως λέγεται, ή, κατά άλλους, υπερίσχυσε η επιρροή Αβέρωφ προς αυτόν. Οπόταν και η ψήφος προς την Αννίτα Δημητρίου από τον πρώτο γύρο, με την οποία ουσιαστικά επανεκλεγόταν, είτε την ψήφιζε το ΔΗΚΟ είτε τηρούσε αποχή.

Στο Δημοκρατικό Κόμμα συζητήθηκε το σενάριο τι θα έκανε το κόμμα στον β’ γύρο και, στην κοινοβουλευτική ομάδα, οι έξι από τους οκτώ βουλευτές ήταν υπέρ της ψήφισης Αννίτας Δημητρίου. Δύο ήταν υπέρ της αποχής, με τις πληροφορίες να αναφέρουν πως οι φωνές υπέρ της αποχής ήταν της αναπληρώτριας προέδρου Χριστιάνας Ερωτοκρίτου και του Ζαχαρία Κουλία.

Ο ίδιος ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ, σε δηλώσεις του την Παρασκευή, είπε πως η συμφωνία με τον Φειδία χάλασε όταν ο πρόεδρος της Άμεσης Δημοκρατίας έθετε ως όρο τη δημιουργία βίντεο για TikTok με τον ίδιο και υπουργούς της Κυβέρνησης, κάτι το οποίο δεν μπορούσε να γίνει. Κάτι το οποίο έγινε από πλευράς της Αννίτας Δημητρίου, συγκεντρώνοντας αρκετά επικριτικά σχόλια. Μια λεπτομέρεια, ουσιαστική όμως: το συγκεκριμένο βίντεο, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, είχε γυριστεί πριν από την ψηφοφορία της Ολομέλειας, επιβεβαιώνοντας τις πληροφορίες ότι η συμφωνία είχε κλείσει σε εκείνο το τελευταίο ραντεβού.

Σε ό,τι αφορά το ΔΗΚΟ, εσωκομματική μουρμούρα υπάρχει, ωστόσο προς το παρόν δεν βγαίνει προς τα έξω. Οι χειρισμοί Νικόλα Παπαδόπουλου οδήγησαν, κατά πολλούς, σε αδιέξοδο στο θέμα της Προεδρίας της Βουλής. Από την άλλη, ωστόσο, του πιστώνεται η μεγάλη προσπάθεια κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, η οποία διέσωσε το κόμμα από ένα εκλογικό ναυάγιο. Η συνέχεια αναμένεται με ενδιαφέρον.

Η εξέλιξη των γεγονότων ευνόησε και το ΕΛΑΜ, ώστε να παρουσιαστεί στο τέλος της ημέρας ότι παρέμεινε σταθερό στη θέση του, διατηρώντας τον μανδύα του αντισυστημικού. Παζάρεψε όμως παρασκηνιακά, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, στήριξη και από το ΔΗΚΟ και από τον ΔΗΣΥ για μία τουλάχιστον εκ των δύο επιτροπών της Βουλής των οποίων διεκδικεί την προεδρία: της Άμυνας και της Παιδείας.

Η Άμεση Δημοκρατία επιβεβαίωσε με το καλημέρα πως είναι ένα προσωποπαγές κόμμα, στημένο πάνω στη δημοφιλία του Φειδία Παναγιώτου, που ξεκάθαρα θέλει να λειτουργήσει ως συστημικό κόμμα και να βρίσκεται κοντά σε κάθε μορφή εξουσίας.