Spider-Man: Brand New Day- O πιο σκοτεινός, μοναχικός και προσγειωμένος που είδαμε ποτέ

Ο πιο σκοτεινός, μοναχικός και προσγειωμένος «Spider-Man» που είδαμε ποτέ, είναι η τονωτική ένεση που χρειάζεται απεγνωσμένα το MCU.

Θυμάστε το φινάλε του «Spider-Man: No Way Home»; Ο Peter Parker (Tom Holland) θυσίασε τα πάντα, ζητώντας από τον Dr. Strange να κάνει όλο τον κόσμο να τον ξεχάσει, προκειμένου να σώσει το πολυσύμπαν. Το «Brand New Day» πιάνει το νήμα από εκείνο ακριβώς το οδυνηρό σημείο. Ο Peter είναι πλέον ολομόναχος, χωρίς φίλους, χωρίς την MJ (Zendaya) και τον Ned (Jacob Batalon) και έχει αφιερώσει όλη του την ύπαρξη στο να πολεμά το έγκλημα στους δρόμους της Νέας Υόρκης ως ανώνυμος εκδικητής.

Όμως, η ασταμάτητη πίεση και η μοναξιά πυροδοτούν ανεξέλεγκτες μεταλλάξεις στο αραχνοειδές DNA του – τον κάνουν πιο επιθετικό, με τις αισθήσεις του να οξύνονται και τα μάτια του να γίνονται κατάμαυρα, όταν χάνει τον έλεγχο. Και σαν να μην έφτανε αυτή η εσωτερική μάχη, μια νέα, μυστηριώδης οντότητα με τηλεπαθητικές ικανότητες (Sadie Sink), που «πηδάει» από συνείδηση σε συνείδηση, κάνει την εμφάνισή της.

Η επιστροφή των MJ και Ned στη Νέα Υόρκη από το ΜΙΤ και η ιδιόρρυθμη συνεργασία του με τον Punisher (Jon Bernthal) κάνουν τα πράγματα αφόρητα περίπλοκα.

Ο Destin Daniel Cretton (Shang-Chi), που παίρνει τη σκυτάλη της σκηνοθεσίας από τον Jon Watts, καταφέρνει το ακατόρθωτο: προσγειώνει τον υπερήρωα στην άσφαλτο. Μετά τον πονοκέφαλο και την κούραση του multiverse που μας ταλαιπώρησε τα τελευταία χρόνια, η Marvel επιτέλους πατάει φρένο τον ήρωα.

Η ταινία λειτουργεί περισσότερο ως μια πολυεπίπεδη μελέτη πάνω στη μοναξιά, την απώλεια και το τραύμα. Ο Holland παραδίδει με διαφορά την καλύτερη, πιο ώριμη και ανθρώπινη ερμηνεία του ως Peter Parker μέχρι σήμερα, ισορροπώντας ιδανικά ανάμεσα στο σκοτάδι, την απόγνωση και τον γνωστό σαρκασμό του Spidey.

Στο τεχνικό κομμάτι, η ταινία είναι απολύτως αψεγάδιαστη, το τέλειο δεκάρι. Οι σκηνές αιώρησης ανάμεσα στους ουρανοξύστες μοιάζουν βγαλμένες από τα λατρεμένα βιντεοπαιχνίδια, ενώ η αλληλεπίδραση (και η απολαυστική κόντρα) του Spider Man με τον τιμωρό, Jon Bernthal, δίνει εκείνο το απαραίτητο gritty feeling που έλειπε από το franchise.

Ο μυστηριώδης χαρακτήρας της Sadie Sink (που δεν είναι σωστό να αποκαλύψω) κουβαλάει επίσης πολλή ιστορία αλλά και τραύμα, πόνο και οργή. Είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες προσθήκες και μεταφέρει το franchise του Spidey, στο επόμενο στάδιο (με κορύφωση το επερχόμενο «Avengers: Doomsday»).

Αν υπάρχει κάτι που εμποδίζει αυτή την προσθήκη απ’ το να αγγίξει την τελειότητα, είναι η τεράστια διάρκεια και ένα -αναπόφευκτα λόγω του build up- αργόσυρτο πρώτο μέρος. Στα 145 λεπτά, το Brand New Day μοιάζει σε σημεία παραφουσκωμένο και ξεχειλωμένο, καθώς ο Cretton στην προσπάθειά του να χωρέσει τα πάντα -το ψυχολογικό θρίλερ, τον «Punisher», την επιστροφή του Hulk (Mark Ruffalo)- φορτώνει υπερβολικά την πλοκή.

Κάποιες στιγμές νιώθεις ότι η αφήγηση γίνεται αποσπασματική σαν να παρακολουθείς επεισόδια-γεμίσματα, ενώ οι πολλοί χαρακτήρες στερούν χώρο από το μυστήριο της Sadie Sink, παρά την κατά τα άλλα εξαιρετική της παρουσία.

Ακόμα κι έτσι, το «Brand New Day» είναι το υπερηρωικό έπος που χρειάζεται η Marvel, για να ξαναπάρει τα πάνω της, ειδικά μετά τα απανωτά φιάσκο και αστοχίες των τελευταίων δύο ετών. Ένα συναισθηματικό blockbuster, φτιαγμένο για τους σωστούς λόγους, που δεν ξεχνάει ποτέ την ανθρώπινη φύση του ήρωά του αλλά και μια ευκαιρία να ξαναδείτε τον Τηλέμαχο, τον Μενέλαο και την Αθηνά σε ένα απρόσμενο reunion, δύο εβδομάδες μετά τη διανομή του «The Odyssey»!