Το καλοκαίρι είναι καλύτερο μ’ ένα βιβλίο

Τρεις (προσωπικές) επιλογές για να περάσετε ευχάριστα τις μέρες της καλοκαιρινής ραστώνης, σε μια παραλία ή σ’ ένα σκιερό και δροσερό μέρος. Ένας από τους καλύτερους τρόπους να χαλαρώσει κανείς από τις σκοτούρες της πόλης και της καθημερινότητας, είναι παρέα με καλά και ενδιαφέροντα βιβλία αγαπημένων συγγραφέων.

● Ο Σεμπάστιαν Φίτζεκ (Sebastian Fitzek, 1971-) είναι γνωστός για τα αστυνομικά θρίλερ του, τα οποία είναι πάντα καλογραμμένα και πρωτότυπα. Όμως το τελευταίο μυθιστόρημα του Γερμανού συγγραφέα (κυκλοφόρησε φέτος στα ελληνικά από τις εκδόσεις Διόπτρα) είναι διαφορετικό, φρόντισε μάλιστα να το επισημάνει ο ίδιος στον τίτλο του: «Η πρώτη τελευταία μέρα – Όχι θρίλερ», είναι μια ιστορία γεμάτη πολύ χιούμορ αλλά και ανθρωπιά, χωρίς να στερείται τίποτα από τα γνωστά του στοιχεία, αυτά που σε εμποδίζουν να το αφήσεις από τα χέρια σου και θέλεις να δεις τι θα γίνει μετά.

«Δεν ήταν συνειδητή απόφαση, ήταν απόφαση του υποσυνειδήτου μου», γράφει ο ίδιος στον επίλογο. «Η ιστορία υπήρχε ήδη στην ψυχή μου, έπρεπε να βγει, και έγραφα πραγματικά σε κατάσταση έκστασης».

Ο Λίβιους πρέπει να πάει επειγόντως από το Μόναχο στο Βερολίνο για να σώσει τον γάμο του. Όταν η πτήση του ακυρώνεται λόγω κακοκαιρίας, αναγκάζεται να μοιραστεί το μόνο διαθέσιμο προς ενοικίαση αυτοκίνητο με μια ιδιόρρυθμη νέα γυναίκα την οποία κανονικά δεν θα πλησίαζε ποτέ. Η Λέα είναι πολύ αντισυμβατική για τα γούστα του, όμως η διαφορετική οπτική της για τον κόσμο τον αλλάζει κατά κάποιον τρόπο και τον υποχρεώνει να σκεφτεί. Πολλά απρόοπτα θα συμβούν στη διαδρομή, σε μια μέρα που μπορεί ν’ αλλάξει για πάντα τη ζωή του Λίβιους, σ’ ένα ταξίδι που δεν θα είναι σαν κανένα άλλο…

● Ο Ζοζέ Εντουάρντο Αγκουαλούζα (José Eduardo Agualusa, 1960-) γεννήθηκε στην Αγκόλα από Πορτογάλους αποίκους. Στο μυθιστόρημά του «Ο πωλητής παρελθόντων» (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Opera, 2019) μας περιγράφει τι γίνεται όταν κάποιος προσπαθεί να γίνει ένας άλλος, εκείνος ίσως που ονειρεύεται, και θέλει να τεκμηριώσει το ονειρικό του περιβάλλον με επινοημένα στοιχεία.

Ο ήρωας του βιβλίου, Φέλιξ Βεντούρα, γεννήθηκε στην Αγκόλα αλμπίνος, είναι δηλαδή άχρωμος σε μια χώρα μαύρων και λευκών. Η ειδικότητά του είναι να δημιουργεί παρελθόντα για τα μέλη της νέας αστικής τάξης που προέκυψε μετά την απελευθέρωση της χώρας τους από την αποικιοκρατία. Ύστερα από δύο δεκαετίες συγκρούσεων, οι πελάτες του έχουν ανάγκη από ένα βελτιωμένο παρελθόν, με «ευγενέστερο» γενεαλογικό δέντρο, μια νέα προσωπική ιστορία και ένδοξους προγόνους, για να εξασφαλίσουν καλύτερη προοπτική για το μέλλον τους.

Ο συγγραφέας εξηγεί σε μια συνέντευξή του τι μπορεί να σημαίνει μαύρος και τι λευκός: «Τα πάντα εξαρτώνται από την κατάσταση», λέει. «Γνωρίζω Βραζιλιάνους που ανακάλυψαν ότι είναι μαύροι όταν έφτασαν στις ΗΠΑ και, αντιθέτως, Αμερικανούς που ενώ στη χώρα τους ήταν μαύροι, στην Αφρική θεωρήθηκαν λευκοί. […] “Κύριε, μαύρος μπορεί να είστε στη χώρα σας. Εδώ, αυτό να το ξεχάσετε”.».

● Ο γεννημένος στο Τορίνο Πάολο Τζορντάνο (Paolo Giordano, 1982-) έγραψε την «Τασμανία» το 2022 (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη, 2025), ανταποκρινόμενος σε μια εσωτερική του πρόκληση, σαν αυτή που διακατέχει πολλούς ανθρώπους στην εποχή μας, το να βρει δηλαδή καταφύγιο σ’ έναν κόσμο όπου οι καταστροφές αφθονούν και πολλαπλασιάζονται – από τις βομβιστικές επιθέσεις μέχρι την άνοδο της στάθμης των θαλασσών.

Ο ήρωάς του, Πάολο όπως ο ίδιος, επιστρέφει στο Παρίσι το 2015, λίγο μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Μπατακλάν, για να καλύψει δημοσιογραφικά τη διάσκεψη του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή. Αυτό, μαζί και κρίση στον γάμο του, τον ωθούν να αναζητήσει διέξοδο στη δουλειά, και αφοσιώνεται στο να γράψει ένα βιβλίο με θέμα την ατομική βόμβα και τους επιζώντες της Χιροσίμας. Η Τασμανία συμβολίζει τον τόπο που όλοι μας αναζητούμε για τη σωτηρία μας ένα μέρος όπου θα μπορούσαμε να καταφύγουμε όταν τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα και μη αναστρέψιμα.

«Σε περίπτωση συντέλειας, θα διάλεγα την Τασμανία. Έχει μεγάλα αποθέματα γλυκού νερού, βρίσκεται σ’ ένα κράτος δημοκρατικό και δεν φιλοξενεί ζώα επικίνδυνα για τον άνθρωπο. Δεν είναι και τόσο μικρή, ωστόσο δεν παύει να είναι νησί, άρα θα μπορέσει πιο εύκολα να αμυνθεί. Γιατί θα μας χρειαστεί η άμυνα, πιστέψτε με».

chrarv@philelefheros.com

ΕΛΕΥΘΕΡΑ 15.08.2026