Το Blog των Σκόρπιων Σημειώσεων μου…

«Η αίσθηση και το βίωμα της πραγματικότητας είναι άραγε κοινά στους ανθρώπους;», ρώτησα την Αννίτα Λουδάρου. Ψυχαναλύτρια-ψυχολόγος, μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Αναλυτικής και Οικογενειακής Ψυχοθεραπείας, μαθήτρια του σπουδαίου ψυχίατρου, Ματθαίου Γιωσαφάτ.

Η απάντηση ήταν ένα κατηγορηματικό «όχι». Και, εξήγησε:

«Η αίσθηση της πραγματικότητας αλλά και το βίωμα της δεν είναι ίδιο για όλους. Υπάρχουν άνθρωποι που ξεκινώντας  το πρωί για τη δουλειά,  φοβούνται ή  ανησυχούν μήπως το αυτοκίνητό τους δεν είναι έξω εκεί που το άφησαν το βράδυ.

Άλλοι δεν σκέφτονται καν τέτοιο ενδεχόμενο. Γνωρίζω και πολλούς που  βλέπουν ξανά και ξανά αν πήραν μαζί τους όσα χρειάζονται για την δουλειά τους, ενώ άλλοι είναι πιο σίγουροι».

 — Τι κάνει άραγε την διαφορά; Τη ρώτησα.

«Ο Φρόιντ όρισε ως αρχή της πραγματικότητας την ικανότητα του εγκεφάλου να αξιολογεί την εξωτερική πραγματικότητα και να ενεργεί αναλόγως, επιτρέποντας στο άτομο να αναλάβει την άμεση απόλαυση».

 — Τι κάνει όμως τους ανθρώπους να μην έχουν την ίδια αίσθηση για την ίδια πραγματικότητα;

«Η αίσθηση της αντικειμενικής πραγματικότητας δεν είναι εύκολο να προσδιοριστεί. Για παράδειγμα, ο αριθμός των ασθενών που νοσηλεύονται ή που διασωληνώνονται, για άλλους είναι μικρότερος από την πρώτη φάση της πανδημίας, για άλλους είναι μεγαλύτερος, άλλοι λένε ότι μάλλον αυξάνεται ο αριθμός…

Έχει διαπιστωθεί ότι οι άνθρωποι απαντούν σύμφωνα με την υποκειμενική τους πραγματικότητα, αλλά και με βάση την αίσθηση που έχουν για την ύπαρξη τους. Η αίσθηση της πραγματικότητας εμπεριέχει την εμπειρία μας, τα βιώματα μας. Βέβαια, τα βιώματα και οι εμπειρίες μας προϋπάρχουν της συγκεκριμένης πραγματικότητας και για αυτό δεν είναι ανάγκη για όλους να δούμε έξω από το παράθυρο το πρωί για να βεβαιωθούμε πως το αυτοκίνητο μας είναι ακόμα εκεί ή πως πήραν όσα χρειάζονται για την δουλειά τους».

 — Και η ελπίδα; Πώς θα μπορούσε ο άνθρωπος να διατηρήσει την αισιοδοξία και την ελπίδα του μέσα σε τόσο δύσκολες συνθήκες;

«Ας μην ξεχνάμε πως ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον. Έχει την ανάγκη του ανήκειν. Η ανάγκη του ανήκειν σε έναν κόσμο, σε μια ομάδα μας βοηθάει να σχηματίζουμε τη ταυτότητα μας. Να ξεχωρίσουμε το τι είμαστε από το τι δεν είμαστε. Ο θάνατος, η μοναξιά, η ματαιότητα της ζωής, ο υπαρξιακός φόβος απασχολεί όλους τους ανθρώπους.

Οι ανοικτές συζητήσεις, το μοίρασμα εμπειριών (χωρίς τη βία που η εικόνα πολλές φορές ασκεί), η πληροφόρηση από ειδικούς, η ανταλλαγή γνώσεων, η συνέπεια, η σοβαρότητα, η υπευθυνότητα των φορέων, δημιουργούν ένα ασφαλές πλαίσιο όπου οι άνθρωποι μπορούν να βιώσουν κοινώς και δημοσιώς την ασφάλεια που η συνοχή και η συνεκτικότητα της κοινωνίας μπορεί να φέρει. Με έναν τρόπο νιώθουν την ασφάλεια να ξανατοποθετηθούν, να αναδιαμορφώσουν τις προσωπικές τους πεποιθήσεις και τελικά να κατορθώσουν να ελπίσουν. Με την προϋπόθεση, όμως, ο άνθρωπος να είναι το βασικό ζητούμενο».

ΥΓ: Καθώς σήμερα που γράφω, και που όλα μοιάζουν ακίνητα, είχα την ανάγκη να ασχοληθώ με πράγματα από τα φετινά μου διαβάσματα, και τις άπειρες σημειώσεις στο Blog των Σκόρπιων Σημειώσεών μου.

Δηλαδή, μερικά από εκείνα που για πολλούς μπορεί να μην έχουν ενδιαφέρον. Ίσως να περνούν απαρατήρητα. Ποτέ δεν πορεύτηκα σε αυτό το ταξίδι με γνώμονα «πόση αναγνωσιμότητα έχω». Δεν είμαι «αναγνωρίσιμος», ούτε και έχουμε, ευτυχώς, μετρήσεις  της AGB.

Ευχαριστώ που συνταξιδεύετε μαζί μας. Απολαύστε το καλοκαίρι. Αγκαλιάστε ό,τι επιθυμείτε. Χαρείτε κάθε στιγμή. Και μη ξεχάσετε να πάρτε μαζί σας βιβλία. Στην επόμενη στήλη, ίσως ξεχωρίσω μερικά που γέμισα με υποσημειώσεις και μουτζούρες!