Η παρουσίαση – πριν δύο βδομάδες – του αγωνιστικού μονοθέσιου αυτοκινήτου τύπου Formula και της ομάδας των φοιτητών FUF Racing Team του Πανεπιστημίου Frederick που το κατασκεύασαν, με πήρε αναπόφευκτα στον …γιο μου τον Στέφανο και στα χρόνια που ήταν φοιτητής στο Τμήμα Μηχανολογίας Μηχανοκίνητου Αθλητισμού στο University of Central Lancashire στην πόλη Πρέστον (Preston) της Αγγλίας…
Θυμήθηκα ότι και η δική του ομάδα του Πανεπιστημίου, είχαν κατασκευάσει το δικό τους αγωνιστικό μονοθέσιο που συμμετείχε στο διεθνή διαγωνισμό Formula Student Racing Competition. Μάλιστα εκείνη την περίοδο, έμενα κι εργαζόμουν στο Λονδίνο ως ανταποκριτής εφημερίδας, οπότε έζησα από πιο κοντά, τον ενθουσιασμό του για το εγχείρημα αυτό, που τον μοιράστηκε μαζί μου σε συναντήσεις μας στο Λονδίνο, αλλά και στο Πρέστον όπου τον είχα επισκεφθεί. Ιδιαίτερη ήταν η συνάντησή μας του Σεπτέμβρη 2008, μια φάση της ζωής μας, που όπως έγραψα τότε, ο χρόνος είχε παραμερίσει τα μυθολογικά στοιχεία της εξιδανίκευσης και της μαγείας στη σχέση μας, πατέρα-γιού, αλλά σφυρηλάτησε κάτι πιο δυνατό κι ακόμα πιο άπιαστο, που περιέχει πολλή μνήμη και πολλή νοσταλγία.
Εκείνο τον Σεπτέμβρη είχε μείνει μια νύχτα κοντά μου, στο δωμάτιο μου στο βόρειο Λονδίνο, επιστρέφοντας από την Πορτογαλία στο Πρέστον, τρεις ώρες απόσταση από τη βρετανική πρωτεύουσα, με το τρένο. Είχε έρθει, όπως έγραψα, μετά από ένα ακαδημαϊκό έτος πρακτικής εξάσκησης των σπουδών του, με λίγες αποσκευές και με πολλές ιδέες, γεμάτες Μαθηματικά. Φυσική. Αεροδυναμική. Και με τον φορητό υπολογιστή του, που είχε γίνει προέκταση του σώματός του, γεμάτο με σχέδια μηχανών αυτοκινήτων τύπου Formula και με εικόνες από πίστες αγώνων στη Λισαβόνα και στο Πόρτο. Δεν κουβεντιάσαμε και πολύ γι’ αυτά, γιατί θα μιλούσε και θα καταλάβαινε μόνος του, όπως πάντα, αφού οι γνώσεις μου για το θέμα αυτό είναι περιορισμένες έως… μηδαμινές. Προλάβαμε ίσα – ίσα να κάνουμε μια βόλτα στο Covent Garden και να σμίξουμε με μικρά πλήθη τουριστών, παρακολουθώντας αφηρημένοι κάποιες ατραξιόν αυτοδίδακτων ζογκλέρ των πεζόδρομων. Ύστερα έπρεπε να συνεχίσει το ταξίδι του για το Πρέστον. Δεκαπέντε χρόνια μετά, συνεχίζει το ταξίδι του κι εγώ το δικό μου, προφανώς για άλλους στόχους και για άλλους προορισμούς, αλλά – ευτυχώς! – με τις αποσκευές μας να είναι ακόμα λίγες και τις ιδέες μας πολλές…
