Τα κόμματα πρώτα αποσαφηνίζουν τη φιλοσοφία τους, επαναπροσδιορίζουν, μετά από αυτοκριτική, τις θέσεις και τα πιστεύω τους, αλλάζουν νοοτροπίες αναχρονιστικές και εκσυγχρονίζονται…
Μετά, ας φρεσκάρουν και το logo τους. Που και μόνο γραφιστικά, δηλαδή, να το δεις, δεν είναι κι ότι φύσηξε ξαφνικά αέρας ανανέωσης. Το ΑΚΕΛ που, για να δανειστώ τον υπέροχο στίχο του Μιχάλη Γκανά απ’ το «5 Χρόνια σε Ερωτεύομαι», της Πρωτοψάλτη, μια ζωή πατά παραπατά, που τη μια μέρα θυμάται ότι είναι ένα μαρξιστικό λενινιστικό κόμμα / ένα μη αστικό κόμμα που στόχο έχει την ανατροπή του καπιταλισμού (και ανατροπή με ευχολόγια και ειρηνικά μέσα δεν γίνεται, μας υπογραμμίζουν συχνά πυκνά οι προλετάριοι με τα πουκαμισάκια Polo Ralph Lauren) και την επόμενη μέρα γλείφεται με τον Ghermezian της Triple Five ή θέλει για πρόεδρο της χώρας τον Μάικ Σπανό, που όταν αυτοί φώναζαν για τους κλεφταράδες της υφηλίου και τους μανδαρίνους, εκείνος αποκαλούσε την Τρόικα «ναυαγοσώστες μας» και το μνημόνιο «σωφρονιστικό πρόγραμμα εξυγίανσης», δεν έχω αντιληφθεί να τα έκανε όλα αυτά, πριν φρεσκάρει το λογότυπο του.
Ο Στέφανος Στεφάνου, ανάμεσα στη Σκύλα και τη Χάρυβδη, από τη μια αυτών που μοιρολογούν νυχθημερόν για την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και οραματίζονται την ανατροπή της αστικής τάξης και από την άλλη… άρτσι μπούτσι και λουλάς, μπορεί να έχει όραμα και προθέσεις σωστές – δεν ξέρω, δεν είμαι σίγουρος – μια φορά όμως, ικανό να στρίψει το καράβι δεν τον έχω. Αφήστε που αμφιβάλλω αν το καράβι μπορεί να στρίψει. Παρά την… ευελιξία του (του καραβιού) και τη συνέπεια του (πάλι του καραβιού) στις παλινωδίες.
Είτε στο Κυπριακό (από τότε που το κόμμα της επαναπροσέγγισης και της λύσης, εξέλεξε στην προεδρία τον Τάσσο Παπαδόπουλο και μαζί τσιμέντωσαν το «ναι», για να ολοφύρονται έκτοτε για τη διχοτόμηση που μας έμεινε), είτε στην Οικονομία με τις δεξιές, αστικές επιλογές της προκειμένου να αποσείσει τον μπαμπούλα από την εικόνα του. Άλλωστε, απ’ την κωλοσυρμαδκιά καταλαβαίνεις προς τα που πάει το πράγμα. Ακούγοντας τον να λέει στην ομιλία: «Το πρώτο που πρέπει να ξεκαθαρίσω είναι ότι δεν έχουμε στο μυαλό μας προπαρασκευασμένες λύσεις. Μέσα από τον διάλογο που ήδη ξεκίνησε, συνθέτουμε απόψεις και διαμορφώνουμε το μοντέλο λειτουργίας αυτής της νέας δομής». Αν εκεί στον διάλογο που ήδη ξεκίνησε, πρόσθετε ένα «με την κοινωνία τον πολιτών», θα ήταν πιο σαφές, αλλά είναι μια ένδειξη. Αμ το άλλο; «Διαφορετικοί άνθρωποι, με διαφορετικές προτεραιότητες, διαφορετικές πολιτικές, ιδεολογικές ή κομματικές καταβολές, αλλά με κοινό όραμα για τη ρότα που πρέπει να ακολουθήσει η χώρα».
Λες και είμαστε ακόμα σε προεκλογική περίοδο που, πρώτον, ο καθένας λέει αβασάνιστα το μακρύ και το κοντό του και, δεύτερον, που ο καθένας μας κάνει το σκόντο του. Για να μην αποτρελαθούμε, δηλαδή. Η «κοινωνική συμμαχία» του 48.03% -των 189.335 πλασμάτων, δηλαδή- επισυνέβη για λόγους, ως επί πλείστον, αποκλεισμού, αντιπάθειας, διαφωνίας απέναντι σε άλλους, συγκεκριμένους άλλους και για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Το «κοινό όραμα για τη ρότα», θα δυσκολευτούμε να το βρούμε, αν αρχίσουμε να σκαλίζουμε τα πράγματα. Διότι από την θεωρία στην πράξη, κι από τα προεκλογικά προγράμματα στο διά ταύτα, δρόμος πολύς. Πάντως, από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της ομιλίας του Στέφανου Στεφάνου ήταν αυτό για τις εκδηλώσεις προς τιμήν προσωπικοτήτων όπως οι Αδάμ Αδάμαντος και Πλουτής Σέρβας, Ωραία κίνηση. Να εκληφθεί ως mea culpa; Κι ας τρίξουν τα κόκκαλα του Αδάμ Αδάμαντος και του Πλουτή Σέρβα, όταν τοποθετηθούν οι φωτογραφίες τους δίπλα από κάποιες άλλες. Ας είναι.
