Πρόσφατα έκανα ένα πείραμα. Αποφάσισα πως για μια ολόκληρη μέρα θα ακολουθώ τα καθορισμένα όρια ταχύτητα, όπως ακριβώς αναγράφονται στις ταμπέλες, σε κάθε δρόμο, όσο μικρός ή όσο μεγάλος κι αν ήταν.
Όμως πριν αποκαλύψω τι με οδήγησε σ’ αυτή τη μαζοχιστική άσκηση, σημείωστε τα εξής δεδομένα: Πρώτον, επέλεξα το Σάββατο αφού τις καθημερινές είμαι δουλειά και για τουλάχιστον ένα δεκάωρο δεν κυκλοφορώ στους δρόμους άρα ποιο το νόημα και, δεύτερον, εκείνο το Σάββατο θα κυκλοφορούσα εντός της Λευκωσίας για δουλειές – ψώνια, βενζίνη και λοιπά – ενώ μετά το μεσημέρι θα όδευα προς τα βουνά του Τροόδους για διανυκτέρευση. Επίσης, το Σάββατο διακινούνται αρκετά αυτοκίνητα, αν μη τι άλλο περισσότερα από όσα την Κυριακή, η οποία ήταν επιλογή-ρεζέρβα. Άρα το πρόγραμμα περιλάμβανε ένα αρκετά αντικειμενικό δείγμα μιας συνηθισμένης μέρας. Τρίτον, για να είμαι ακριβής στο όριο ταχύτητας, έβαλα στην οθόνη το ηλεκτρονικό ταχύμετρο με τα μεγάλα νούμερα, αντί να παρακολουθώ τον δείχτη, που θα μπορούσα να ερμηνεύω στο… περίπου, πέντε πάνω πέντε κάτω, ξέρετε.
Συμπεράσματα. Πρώτον, επιβεβαίωσα αυτό που μου λένε άλλοι, ότι πάω με τη φόρα μου, δεν έχω αντίληψη της ταχύτητας, δεν παρακολουθώ τις ταμπέλες με τα όρια, ασχέτως αν είμαι προσεκτικός. Αγαλιάζομαι όταν μπροστά μου υπάρχουν κι άλλοι… ραλίστες, ενώ άμα προπορεύεται αργό όχημα, σπάνε τα νεύρα μου, γκρινιάζω, κοινώς θκιαολίζομαι. Δεύτερον, το πείραμα κατέδειξε πως τόσο καιρό, όλοι αυτού που έβριζα, τις περισσότερες φορές απλά ακολουθούσαν τη νόμιμη ταχύτητα. Τσάμπα μάγκας. Οι υπόλοιποι ήταν… δικοί μου.
Και τρίτον, παρά τις δικές μου λανθασμένες οδηγικές συνήθειες, ένα συμπέρασμα που εύκολα εξάγεται, είναι πως σε αρκετούς δρόμους, εντός και εκτός πόλης, τα όρια ταχύτητας είναι έως και υπερβολικά χαμηλά. Τα πενήντα χαω, αγαπητοί υπεύθυνοι, είναι γρήγορο βάδην. Αυτό. Το λέω και για ένα επιπρόσθετο λόγο, επειδή πριν κανένα χρόνο κάποιοι λέγανε πως το όριο θα μειωθεί από τα 50 στα 30 σε ορισμένους δρόμους.
Και τώρα στον λόγο για τον οποίο αποφάσισα να προχωρήσω το βασανιστικό πείραμα. Πριν κανένα μήνα, σε διάστημα μιας βδομάδας, έφαγα τρεις φλασιές. Τουτέστιν, τρεις φορές με τσάκωσαν οι κάμερες τροχαίας να διασταυρώνω, ανετάρας, με τα… δικά μου όρια ταχύτητας. Γι’ αυτό. Κι ενώ περιμένω τα μπιλιέτα να με βρουν καλοκαιριάτικα και να μου στερήσουν τις υπέροχες διακοπές που προγραμμάτισα, ανακαλώ στη μνήμη μου τα δικά μου χλευαστικά σχόλια για τη χρησιμότητα των καμερών και τα πετάμενα ευρώπουλα του κράτους. Ιδού όμως, πριν λαλήσει ο πετεινός, τρεις φορές με πιάσανε και άλλες τόσες συνειδητοποίησα πως το να παίζω τον Βερστάπεν στους δρόμους, όχι μόνο παρανομώ ασύστολα, όχι μόνο αυξάνω τις πιθανότητες για ατύχημα, όχι μόνο φλερτάρω με την ψάθα, αλλά κάνω αδίκως τα νεύρα μου τσατάλια κάθε μέρα. Οπόταν, έριξα ταχύτητα.
