Το Κυπριακό δεν είναι πολύπλοκο είναι απλό, διάβαζα χτες σε ημερήσια εφημερίδα. Δεν μπορούσα να μην μελετήσω το σχόλιο για να αντιληφθώ κι εγώ την απλότητα του προβλήματος, που τόσα χρόνια έγινε συνώνυμο με το Μεσανατολικό.
Ιδού σκεπτικό που σπάει κόκκαλα: Αυτοί, έγραφε, κατακρατούν εδάφη, εμείς διαχειριζόμαστε το κράτος κατ΄ αποκλειστικότητα. Άρα, «η λύση είναι να λάβουμε εδάφη πίσω και να εκχωρήσουμε μέρος της κρατικής εξουσίας, με βάση τα μεγέθη εκάστου, υπό τη σκέπη μιας ομοσπονδίας». Δεν το κάνουμε αυτό το απλούστατο να τελειώνουμε με το Κυπριακό, «λόγω ανικανότητας, ατολμίας και διαφθοράς των ταγών μας», απεφάνθη.
Θα μου πεις, εντάξει, ένα σχόλιο δημοσιογράφου μπορεί να μην σημαίνει και τίποτε. Δεν είναι, δηλαδή, ότι αφαιρεί από το πρόβλημα το κύριο συστατικό, την Τουρκία και τις αξιώσεις του κατοχικού καθεστώτος, για να το απλοποιήσει τόσο πολύ, είναι που κάνει μια ρεαλιστική προσέγγιση πάνω στην απελπισία που προκαλεί η διαιώνιση του άλυτου Κυπριακού.
Ναι, αλλά αυτά τα σχόλια δίνουν το στίγμα της πολιτικής μας. Άμα διαβάσεις κι άλλα, αντιλαμβάνεσαι σε ποιους δαιδαλώδεις εγκεφάλους απόθεσε τη μοίρα της η Κύπρος και ο λαός της. Δεν είναι μόνο δημοσιογράφοι που σκέφτονται με αυτό τον τρόπο είναι και πολιτικοί. Όλοι της ίδια σχολής, του ρεαλισμού, όπως περηφανεύονται.
Όλοι ξέρουμε πως αν ήταν να λυθεί το Κυπριακό παίρνοντας εμείς εδάφη και οι άλλοι κρατική εξουσία «με βάση τα μεγέθη εκάστου», δεν θα υπήρχε Κυπριακό πρόβλημα. Όπως δεν θα υπήρχε ούτε το 1960, που με βάση τα μεγέθη εκάστου, η τουρκοκυπριακή κοινότητα, είχε πολύ μεγαλύτερο μέρος κρατικής εξουσίας από το μέγεθός της. Υπάρχει, λοιπόν, το πρόβλημα διότι η άλλη πλευρά και όχι η διαφθορά των ταγών μας, διεκδικεί εδάφη και κρατική εξουσία, που δεν πλησιάζουν καν στα μεγέθη εκάστου.
Τώρα πλέον, ως γνωστό, ούτε αυτό την αρκεί. Όσα διεκδικεί είναι με βάση τα μεγέθη της Τουρκίας, όχι της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Άμα το λες αυτό, όμως, δεν είσαι ρεαλιστής, είσαι κινδυνολόγος. Διότι ο ρεαλισμός στο Κυπριακό είναι αυτή ακριβώς η απλοποίηση. «Υπό τη σκέπη μιας ομοσπονδίας», σου λέει. Την οποία σκέπη την βάζουμε πρόχειρα πάνω από το κεφάλι μας μόνοι μας και περιμένουμε τους άλλους να έρθουν να την οικοδομήσουμε με καλύτερα υλικά να στεριώσει. Αν πέσει και μας πλακώσει πριν έρθουν οι άλλοι, εντάξει, θα είναι κάτι ως θεομηνία που δεν μπορούσες να προβλέψεις. Τι ρεαλιστικό!
Ένας άλλος, της Σχολής, ξεσχολισμένος αυτός, έγραφε χτες ότι φταίμε εμείς που ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ δεν διορίζει ειδικό απεσταλμένο να μας βοηθήσει. Παρότι, όπως έγραψε και στην έκθεσή του, αυτό θα ήταν «ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός». Αλλά, όπως γράφει ο δικός μας, «είδε κανένας τον πρόεδρό μας να κουνήσει το δακτυλάκι του για τον διορισμό απεσταλμένου του ΓΓ του ΟΗΕ;». Σαν να και ζούμε σε άλλους κόσμους. Είναι όπως λέμε σε κάποιον που σου περιγράφει κάτι εξωπραγματικό: Μα, πού ζεις, στον Άρη;
Διότι, είναι γνωστό σε όλο τον γήινο κόσμο ότι τόσο ο Αναστασιάδης μετά τον Κραν Μοντάνα, όσο και ο Χριστοδουλίδης τώρα, δήλωσαν με κάθε τρόπο δημοσίως και κατ΄ ιδίαν, τη συμφωνία τους να διοριστεί απεσταλμένος για να διερευνήσει τις προοπτικές επανέναρξης διαπραγματεύσεων. Ο Γκουτέρες, που μετά τον Κραν Μοντάνα μελετούσε να προχωρήσει στον διορισμό, το πάγωσε διότι διαφώνησε η Τουρκία. Και μέχρι σήμερα διαφωνεί. Είναι ο μόνος λόγος που δεν προχώρησε στον διορισμό. Αλλά, ατού οι ρεαλιστές μας. «Είδε κανένας τον πρόεδρό μας να κουνήσει το δακτυλάκι του για τον διορισμό;». Ακόμα και γι΄ αυτό εμείς φταίμε, η διαφθορά και η ανικανότητα των ταγών μας. Αν τα έλεγαν στον Αναστασιάδη θα μπορούσε να κουνήσει στους ίδιους (επειδή ήταν με όλους αυτούς παλιόφιλος κι έχει το θάρρος τους) το γνωστό δάκτυλο, αλλά ο Χριστοδουλίδης δεν είναι της… αθυροστομίας Αναστασιάδη.
Αυτές τις ασυναρτησίες λένε κάθε μέρα και μετά διερωτόμαστε πώς στο καλό φτάσαμε στο σημείο να γράφει εκθέσεις ο Γ.Γ. των Ηνωμένων Εθνών και να μην λέει λέξη για το ρόλο της Τουρκίας, αλλά εμείς να το θεωρούμε λογικό.
