Μετά την καταιγίδα δύο εκλογικών συγκρούσεων στην Ελλάδα και την συνεπακόλουθη ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης Μητσοτάκη, σε μια βουλή 8-κομματική πιά, με πολλή τοξικότητα και ακράτεια στα βορεινά έδρανα…
…μικρό διάλειμμα 4 ημερών στην καυτή μας Κύπρο, και πιο συγκεκριμένα στην αέναα σε ξεφάντωμα Λεμεσό. Πάντα ήταν μια πόλη «έξω καρδιά». Τώρα, το έχει πάει σε άλλα επίπεδα, πολυεθνικά και ύψη δυσθεώρητα. Τόσο στην διασκέδαση και στην εστίαση (συμπεριλαμβανομένων και των εξωφρενικών τιμών, που σπάνια συμβαδίζουν με τις προσφερόμενες υπηρεσίες), όσο και στο συνεχές ξεφύτρωμα πύργων, που φτάνουν στον Θεό.
Εκείνο που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση στο μικρό αυτό διάλλειμα, ήταν ότι ενώ συνήθως ενημερωνόμουν από τις παρέες μου για καινούργια και ψαγμένα φαγάδικα στην πόλη και στα πέριξ της, άκουγα να μου προτείνουν «φοβερά στέκια» στην Αθήνα! Την πόλη μου…
Εκείνο που δεν μου έκανε εντύπωση, είναι ότι: (1) δεν υπήρχε ούτε ένα βράδυ που να μην δεις και ακούσεις κάποιο σόου με πυροτεχνήματα. Τι διάολο! Έχει γάμους κάθε μέρα; Ή είναι μέρος των «υπηρεσιών θεάματος» που προσφέρουν τα παράκτια ξενοδοχεία, εστιατόρια, μπαρ και κλαμπς;
Και (2) ότι η εκκωφαντική ηχορύπανση στην παραλιακή από πειραγμένα αυτοκίνητα και μοτόρες, ζει και βασιλεύει. Μάλλιασε η γλώσσα μου, τόσα χρόνια να γράφω εδώ για τις επιπτώσεις αυτού του φαινομένου στην υγεία των απλών κατοίκων. Κατά καιρούς έλαβα διαβεβαιώσεις από την αστυνομία ότι «αντιμετωπίζουμε το θέμα». Τρίχες! Απλώς, έχω πειστεί πια ότι η αστυνομία (και δή η τροχαία) είναι ανίκανη! Και με αυτήν την διαπίστωση, … έκλεισα ως εσαεί διαμαρτυρόμενος! Έτσι κι αλλιώς, έρχομαι και φεύγω…
Ευτυχώς όμως, εκείνα που με ξαναφέρνουν πίσω είναι πολύ περισσότερα και πιο ισχυρά από εκείνα που με διώχνουν. Πρώτα, και πάνω απ’ όλα οι φίλοι μου. Αυτές οι ανοικτές αγκαλιές που δεν τις χορταίνω με τίποτα. Και που πάντα τις επιζητώ στα καλά και στα άσχημά μου.
Μακριά από την τρέλα της παραλιακής, είναι και η μαγεία της Πλατείας Ηρώων, ένα υπέροχο σκηνικό σαν από ταινίες του Αγγελόπουλου. Με τα τραπεζάκια έξω. Παιδιά να τρέχουν, να φωνάζουν, να ανεβαίνουν στο μνημείο. Γονείς να τους φωνάζουν από τα τραπέζια «προσέχετε». Οι σερβιτόροι και σερβιτόρες, νέα παιδιά, δικά μας, που βγάζουν καλοκαιρινό μπουρμουάρ, το φαγητό, καλό η κακό δεν σε νοιάζει – ούτε αν είναι πιο ψημένα τα σουβλάκια, αντί και σώζουμμα που ζήτησες!
Στις συζητήσεις που κάναμε, κυριάρχησε το θέμα της ακρίβειας. Ιδιαιτέρως των ενοικίων, που έχουν πεταχτεί στα ύψη. Αυτό δυσκολεύει τη ζωή των νέων ανθρώπων. Αυτών που σπουδάζουν και βλέπουν το μονάρι να έχει πάει στα 1000-1300 ευρω τον μήνα. Αλλά και των νέων ζευγαριών που ξεκινούν την κοινή ζωή τους – ο πρώτος μισθός δεν φτάνει. Ευτυχώς όμως που οι περισσότεροι έχουν μικρή η και πιο μεγάλη βοήθεια από τους γονείς.
Γενικά, βλέπω ότι και στην Κύπρο, όπως και σε σχεδόν όλες τις χώρες της Ευρώπης, μέσα από δυσκολίες αρκετές, οι κοινωνίες αναπροσαρμόζονται και έχουν δύναμη να προχωρούν. Με υπερβολές ή και πιο ταπεινά.
Η Κύπρος είναι μαθημένη σε κτυπήματα. Το λέω πάντα στον εαυτό μου. Και αυτό, να ξέρετε, με βοηθά να ξεπερνάω, ή μάλλον να καταλαβαίνω, ακόμα και τις υπερβολές της!…
Μια Σταγόνα Ιστορίας: Μετά την έκρηξη της ελληνικής επανάστασης 25 Μαρτίου 1821, οι Τούρκοι έλαβαν προληπτικά μέτρα στις περιοχές της οθωμανικής αυτοκρατορίας, όπου κατοικούσαν ελληνικοί πληθυσμοί και δεν είχαν επαναστατήσει. Από τον Ιούνιο έως τον Δεκέμβριο εκδηλώθηκαν διωγμοί σε περιοχές της μικράς Ασίας (Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Κυδωνίες, και Έφεσος) και της Κύπρου, που αποσκοπούσαν στην τρομοκράτηση των ραγιάδων και την εξόντωση των ηγετών τους. Οι διωγμοί των Ελλήνων στην Κύπρο το 1821 κορυφώθηκαν το διάστημα 9-14 Ιουλίου, με τον απαγχονισμό του αρχιεπισκόπου Κυπριανού (αυτήν την ημέρα 10/7) και άλλων 433 επιφανών Κυπρίων. (Πηγή sansimera.gr)
