«Η φιγούρα που βλέπετε στο βίντεο είναι ο γιός μου ο Παναγιώτης Θεοφίλου, ο πυροσβέστης 3520 της ΕΜΑΚ. Κατεβαίνει από το δεκάτονο και εφαρμόζει μια προσωπίδα στο κεφάλι του 25 λεπτά πριν το μεγάλο μπαμ. Κοιτάξετε στο βάθος σε απόσταση 60 μέτρων την πυρκαγιά οροφής στα εμπορευματοκιβώτια των οποίων οι οροφές έχουν ήδη διαρρηχθεί από τις εκρήξεις και την πυρκαγιά. Ήταν θέμα χρόνου να θερμανθούν τα υπόλοιπα 79 εμπορευματοκιβώτια με 850 τόνους πυρίτιδα και να εκραγούν. Λυπάμαι πολύ, τέτοιες μέρες η ψυχή μου σπαράζει».
Αυτή η προ μερικών ετών ανάρτηση του Μιχάλη Θεοφίλου, επανέρχεται κάθε χρόνο τέτοια μέρα στο μυαλό μου. Όχι επειδή χωρίς αυτήν μπορεί η τραγική σημερινή επέτειος να μην με συγκλονίσει. Ούτε επειδή δεν υπήρξαν στην πορεία των 12 χρόνων, από την ημέρα που εκείνος ο εφιάλτης με το τρομακτικό προσωπείο έριξε τη σκιά του πάνω από κάθε εκατοστό γης σε αυτό το δύσμοιρο νησί, άλλες τοποθετήσεις εξίσου ή και πιο συγκλονιστικές. Σε αυτές τις λίγες αράδες, όμως, περιγράφεται η στιγμή της τραγωδίας. Σε συνάρτηση με την αφοσίωση στο καθήκον των 13 ηρώων. Και ναι, οι ψυχές σπαράζουν…
Σήμερα, το σκηνικό θα επαναληφθεί. Τρισάγιο, διθύραμβοι, δοξάσματα, κατάθεση στεφάνων. Όλα επαναλαμβανόμενα κάθε χρόνο. Επιδιώκοντας να ενδύσουν προχείρως την απόλυτη υποκρισία τους έναντι της θυσίας των 13 πεσόντων. Ώστε να μην είναι ευδιάκριτη δια γυμνού οφθαλμού. Επειδή στην πραγματικότητα, ελάχιστα έως καθόλου, έχει καταφέρει η φοβερή τραγωδία να αγγίξει τις συνειδήσεις πολιτικών και τεχνοκρατών…
Η τραγωδία στο Μαρί ήταν, απλώς, ένα δείγμα της άθλιας γενικής εικόνας. Τόσο ο δημόσιος βίος όσο και ο πολιτικός είναι διάσπαρτοι από μυριάδες «Μαρί». Σε κάθε γωνιά ενός τομέα, ενός τμήματος, μιας υπηρεσίας, οι συσσωρευμένες παθογένειες οι οποίες προκάλεσαν τη φονική έκρηξη, παραμονεύουν κρυμμένες για να επιφέρουν ανάλογη καταστροφή. Είναι θέμα χρόνου πότε το φυτίλι θα ανάψει και πότε μια έκρηξη θα προκαλέσει ένα νέο ωστικό κύμα ολέθρου. Τα παραδείγματα έκτοτε πολλά…
Ίδιες νοοτροπίες είναι που προκάλεσαν πολλά μικρά «Μαρί». Στην τραγωδία των πυρκαγιών σε Σολέα, Αρακαπά και Οδού. Στην εγκληματική διαχείριση της υπόθεσης Μεταξά. Στην ασυνείδητη διαχείριση της υπόθεσης του 15χρονου Στυλιανού. Στην κατάρρευση της οικονομίας και το απάνθρωπο κούρεμα, που διέλυσε κόπους και μόχθους πολλών ανθρώπων. Στην κατάρρευση του Συνεργατισμού, που προκάλεσε τη φτωχοποίηση άλλων τόσων. Στην εκμετάλλευση προγραμμάτων για να θησαυρίζουν επιτήδειοι, το οποίο οδήγησε στον διασυρμό της πατρίδας μας.
Στις τάξεις της Εθνικής Φρουράς, με τρεις θανάτους σε ενάμιση χρόνο. Η τραγωδία με το θάνατο του ΣΥΟΠ Παναγιώτη Γιαννιού μετά από πτώση από ελικόπτερο ήταν η τρίτη. Είχε προηγηθεί ο θάνατος της 27χρονης δεκανέως Νάταλυς Νεοφύτου και η απώλεια του λοχαγού Ξάνθου Κυριάκου σε άσκηση στην Τροοδίτισσα.
Παρολίγον τραγωδία και τον Ιούνιο του 2022, όταν εννιά κοινότητες και μερικές χιλιάδες άνθρωποι έζησαν επί δύο μέρες έναν εφιάλτη. Σε ένα κατάμαυρο τρομακτικό τοξικό περιβάλλον που προκάλεσε η καύση 4.000 τόνων ελαστικών. Η πρόκληση ήταν ανυπόφορη! Βλέπετε, η Ελεγκτική Υπηρεσία προειδοποιούσε από το 2016 για τις τρύπες, τα κενά και τους κινδύνους που υπήρχαν από τα περιορισμένα μέτρα στην περιοχή και τους ανεπαρκέστατους ελέγχους εκ μέρους των αρμοδίων.
Σωρεία εγκλημάτων. Κάποια αφήνουν πίσω τους ανθρώπινα θύματα. Άλλα αφήνουν τεράστιες πληγές. Το πόρισμα Πολυβίου δακτυλόδειχνε το σαθρό σύστημα πελατειακών σχέσεων, το οποίο άναβε σιγά-σιγά τη θρυαλλίδα… Το ίδιο σαθρό σύστημα εξακολουθεί να κυριαρχεί στην πολιτική ζωή και συνεχίζει να λυμαίνεται το δημόσιο σε πολλά επίπεδα.
Η τραγωδία στο Μαρί έπρεπε να είχε συνταράξει τους πάντες ώστε να αντιληφθούν σε ποια κέρινα πόδια στηρίζονται το Κράτος και η Πολιτεία. Έπρεπε να είχε αφυπνίσει όλους μας. Για να συνειδητοποιήσουμε πως όσο επικρατεί η ατιμωρησία, ποτέ δεν θα διαλυθεί ο εφιάλτης. Στην πλειονότητά τους οι ένοχοι δεν πληρώνουν ποτέ. Ούτε οι πολιτικοί ούτε οι τεχνοκράτες. Πληρώνουν το τίμημα μόνο οι πολίτες στους οποίους μετακυλίεται το τίμημα.
Όσο ανεχόμαστε την ατιμωρησία, ποτέ δεν θα σταματήσουν να σιγοπαίρνουν μικρές εστίες φωτιάς σε κάθε γωνιά του δημοσίου. Έτοιμες να προκαλέσουν κάποια έκρηξη. Ποτέ δεν θα γυρίσουμε σελίδα, ευελπιστώντας σε ένα καλύτερο μέλλον.
Θα συνεχίζουμε να συμβιώνουμε με την ανεπαρκή Δικαιοσύνη, την πολιτική υποκρισία και την πολιτειακή ανεπάρκεια!
