Πέθανε στις 12 Ιουνίου, μετά από μάχη με τον καρκίνο, στο σπίτι του στο νότιο Μπέλφαστ ο Τζο Κλαρκ, ένας από τους 14 «Hooded Men» (άντρες με κουκούλα), που χρησιμοποιήθηκαν ως ανθρώπινα ινδικά χοιρίδια για μεθόδους βασανιστηρίων τον Αύγουστο του 1971.
Ο 19χρονος αγωνιστής του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού (IRA) τότε Κλαρκ, συνελήφθη από Βρετανούς αλεξιπτωτιστές στο σπίτι του στο Μπίτσμουντ του δυτικού Μπέλφαστ, στις 9 Αυγούστου 1971.
Κρατήθηκε με δεκάδες άλλους συμπατριώτες του στους στρατώνες Γκίρντγουντ, όπου ανακρίθηκε, ξυλοκοπήθηκε και βασανίστηκε για δύο ημέρες. Στη συνέχεια, αυτός και τρεις άλλοι νεαροί από το Μπέλφαστ, χωρίστηκαν από τους υπόλοιπους κρατούμενους και μεταφέρθηκαν με ελικόπτερο στη στρατιωτική βάση Μπάλικελι.
Τους πέρασαν χειροπέδες, τους φόρεσαν κουκούλες και τους μετέφεραν σε ένα ειδικά κατασκευασμένο κέντρο βασανιστηρίων. Εκεί, για την επόμενη εβδομάδα, υποχρεώθηκαν να στέκονται μπροστά σε έναν τοίχο, χωρίς ύπνο, τροφή και νερό, ενώ υπέστησαν το λεγόμενο βασανιστήριο του «λευκού θορύβου». Οι βασανισθέντες ξεχώριζαν με αριθμό που οι Άγγλοι σημείωσαν στα χέρια τους και δεν τους έβγαλαν ποτέ την κουκούλα.
«Έχασα 16 κιλά σε μια εβδομάδα», δήλωσε ο Τζο Κλαρκ, μιλώντας σε ντοκιμαντέρ λίγο καιρό πριν πεθάνει. «Πίστευα ότι θα μας δολοφονούσαν. Σκέφτηκα ότι δεν θα μας αφήσουν ποτέ να βγούμε ζωντανοί για να πούμε στον κόσμο τι έκαναν». Ο Κλάρκ και οι άλλοι κρατούμενοι μεταφέρθηκαν σε άθλια κατάσταση πρώτα στη φυλακή του «Crumlin Road» και έπειτα στο Λονγκ Κες, όπου κρατήθηκε για τρία χρόνια χωρίς να του απαγγελθούν κατηγορίες. Βρήκε το θάρρος να ζήσει και να κινηθεί νομικά εναντίον της βρετανικής κυβέρνησης, για όσα υπέστη από τον αγγλικό στρατό και τους επικουρικούς του RUC (Royal Ulster Constabulary) των αποικιακών αρχών της βόρειας Ιρλανδίας.
Κηδεύθηκε στις 15 Ιουνίου στον τόπο του, στο Μπέλφαστ, στο σώμα του οποίου υπάρχουν ακόμα οι πληγές του αγγλικού αυταρχισμού και το οποίο παραμένει σύμβολο της ελπίδας για ενοποίηση της Ιρλανδίας σε μια δημοκρατία.
Ο Τζο Κλαρκ, ένας άνθρωπος με μεγάλη καρδιά, το μόνο που ζητούσε ήταν μια συγγνώμη. «Θέλουμε να παραδεχτούν ότι αυτό που μας έκαναν ήταν βασανιστήρια και είναι απολύτως αποδεδειγμένο ότι ήταν βασανιστήρια. Μας περίμεναν να πεθάνουμε», δήλωσε στο προαναφερθέν ντοκιμαντέρ, τονίζοντας: «Μια συγγνώμη είναι το παν». Μια συγγνώμη που περιμένουν πολλοί, πάρα πολλοί, που υπέστησαν παρόμοια βασανιστήρια στο όνομα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, του βρετανικού στέμματος, του Ηνωμένου Βασιλείου. Μια συγγνώμη που εκκρεμεί και για τον δικό μας τόπο, τους δικούς μας Τζο Κλαρκ.
