Ο Χριστάκης Νικολαϊδης μού μιλούσε, ενώ ταυτόχρονα διάβαζε με την άκρη των δακτύλων του ένα κείμενο που είχε μπροστά του στο τραπέζι, γραμμένο με τον κώδικα Μπράιγ, το σύστημα γραφής και ανάγνωσης των τυφλών.

Μού περίγραψε τα παιδικά του χρόνια στη Λεμεσό όπου γεννήθηκε, το 1960, με μηδενική ικανότητα όρασης, τη μετοίκηση της οικογένειας το 1966 στη Λευκωσία, τη φοίτηση του στο νηπιαγωγείο, στο δημοτικό σχολείο και στο γυμνάσιο της Σχολής Τυφλών και ακολούθως στο Λύκειο Ακροπόλεως από όπου αποφοίτησε το 1978. Το 1980 πήγε στη Γερμανία – στην πόλη Marburg – όπου σπούδασε Κλινική Ψυχολογία και στη συνέχεια Μαθηματικά και Πληροφορική.

Για 30 χρόνια, από το 1993 μέχρι σήμερα, εργάζεται ως διοικητικός λειτουργός στο Τμήμα Προσωπικού του υπουργείου Οικονομικών. Όλα τα πρωινά στο υπουργείο και όλα τα απογεύματα και τις νύχτες στον αγώνα για τα δικαιώματα των ανθρώπων με σοβαρά προβλήματα όρασης και με άλλες αναπηρίες. Πολλή πνευματική δράση, συγκινήσεις, αποδοχή και δόσιμο αγάπης.

Του είπα ότι πολλοί έχουν την εντύπωση ότι ο τυφλός είναι ένας μίζερος άνθρωπος που κάθεται στη γωνιά του και κλαίει τη μοίρα του. «Ναι – μου είπε – τα στερεότυπα μεταφέρονται από γενιά σε γενιά…και στη χώρα μας επικρατεί μια συντηρητική αντίληψη για την αναπηρία και ιδιαίτερα για την οπτική αναπηρία…ότι π. χ. ένας τυφλός χρειάζεται πάντα κάποιον δίπλα του για να του κάνει τα πάντα.

Προφανώς κάποιοι τυφλοί απομονώνονται, κλείνονται στον εαυτό τους, άλλοι όμως συμμετέχουν, κοινωνικοποιούνται…το πρόβλημα είναι συστημικό και αφορά τις αδυναμίες στην υποστήριξη των τυφλών, ψυχολογική και άλλη, εκεί που χρειάζεται». Ήρθε η κουβέντα εκεί από όπου ξεκίνησε, στην προεδρική ομιλία στη Σχολή Τυφλών στις 8 Ιουλίου 2023.

Που ήταν ουσιαστικά ένα… κολακευτικό ρετουσάρισμα της άσχημης πραγματικότητας για το σύστημα της κοινωνικής πρόνοιας στην Κύπρο. «Είναι η ίδια ομιλία που ακούμε εδώ και πολλά χρόνια, με κάποιες προσθήκες από τον εκάστοτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που αφορούν τις τελευταίες εξελίξεις» μού είπε ο Χριστάκης χαμογελώντας. Σκέφτηκα την απάντηση που μού έδωσε όταν τον ρώτησα προηγουμένως, για το ποια είναι η διαφορά του κόσμου ενός τυφλού, από τον κόσμο ενός ανθρώπου που βλέπει; «Δεν υπάρχει – μου είπε – καμία διαφορά…το ότι οι τυφλοί δεν βλέπουν, δεν σημαίνει ότι ζουν στο σκοτάδι»…