Φυσικά και σεβόμαστε τους εργαζόμενους στα κρατικά νοσοκομεία, που αυτές τις μέρες διεκδικούν όσα πιστεύουν ότι τους αναλογούν. Προσπαθούμε, όμως, να καταλάβουμε αν αυτό που διεκδικούν είναι να αλλάξει αυτό που αποφασίστηκε μετά από χρόνια συζητήσεων και απεργιών και νομοθεσιών και ακόμα δεν εφαρμόστηκε όπως θα έπρεπε. Ότι πλέον τα δημόσια νοσηλευτήρια δεν είναι μέρος της δημόσιας υπηρεσίας, αλλά του Οργανισμού Κρατικών Υπηρεσιών Υγείας, που ανέλαβε τη διοίκηση και την αυτονόμηση ώστε τα δημόσια νοσοκομεία να λειτουργούν όπως λειτουργούν και τα ιδιωτικά στο πλαίσιο του ΓεΣΥ.
Χθες, μιλούσαν για επιστροφή των νοσοκομείων στο υπουργείο Υγείας, προχθές απαιτούσαν συλλογικές συμβάσεις αντίστοιχες με τις συμβάσεις που ισχύουν στους ημικρατικούς. Επομένως, ναι, αυτό που ζητούν είναι να επιστρέψουν όλοι, παλιοί και νέοι, στο δημοσιοϋπαλληλικό καθεστώς. Όσοι εργάζονταν πριν το 2019, που άλλαξε το καθεστώς, παραμένουν και θα παραμένουν μέχρι τη σύνταξη δημόσιοι υπάλληλοι, με τους μισθούς, τα ωφελήματα, τα ωράρια που είχαν, ασχέτως αν θεωρητικά διοικούνται από τον ΟΚΥπΥ ενώ πρακτικά υπάγονται στο υπουργείο Υγείας.
Γι΄ αυτό και ο Γενικός Ελεγκτής, έλεγε χθες ότι υπάρχουν γιατροί στα κρατικά νοσοκομεία που παίρνουν μισθούς άνω των €150.000 το χρόνο. Διότι, εκτός από τους μισθούς που είχαν, πήραν και διάφορα άλλα οικονομικά κίνητρα τα οποία συμφωνήθηκαν για να δεχθούν και να μην εμποδίζουν κάποιες αλλαγές που έπρεπε να γίνουν στο πλαίσιο του ΓεΣΥ, αλλά τώρα θέλουν και το δημοσιοϋπαλληλίκι για όλους.
Ένας γιατρός σε ιδιωτικό νοσοκομείο μπορεί να δουλεύει διπλάσιες ώρες από έναν συνάδελφό του στο κρατικό. Μπορεί να βγάζει περισσότερα λεφτά, αλλά δεν σχολνάει στις 3 το απόγευμα. Πολλοί δουλεύουν μέχρι πολύ αργά το βράδυ για να προλάβουν τους ασθενείς τους. Δεν σημαίνει ότι πρέπει να δουλεύουν όλοι έτσι και να μην ξεκουράζονται, αλλά μας φαίνεται ανεξήγητο να είσαι γιατρός και να θέλεις να είσαι δημόσιος υπάλληλος ωσάν να δουλεύεις στην ΣΥΤΑ ή στο Κτηματολόγιο.
Περί αυτού πρόκειται τελικά. Φαίνεται ότι δεν μιλάμε για διεκδικήσεις εργαζομένων που δυσπραγούν και αγωνίζονται να βελτιώσουν τις συνθήκες εργασίας τους. Μιλάμε για επιστροφή στις άθλιες συνθήκες που ξέραμε πριν από την εποχή του ΓεΣΥ. Αντί τα κρατικά νοσοκομεία να προχωρήσουν όπως αποφασίστηκε και να εργαστούν όπως εργάζονται τα ιδιωτικά, οι εργαζόμενοι εκεί διεκδικούν να πάμε πολλά χρόνια πίσω. Μόνο και μόνο για να είναι κι αυτοί υπάλληλοι της βαριάς κρατικής μηχανής.
Το είπε χθες και ο αναπληρωτής Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, Γιάννης Αντωνίου. «Η μεγάλη διαφορά είναι στο καθεστώς εργοδότησης των εργαζομένων που θέλουν να γίνουν, έμμεσα υπάλληλοι του δημοσίου. Αυτή είναι μια εξέλιξη η οποία δυναμιτίζει ολόκληρο το οικοδόμημα του ΟΚΥπΥ και δεν είναι μια συζήτηση που μπορούμε να κάνουμε ελαφρά τη καρδία». Ούτε με ελαφρά, ούτε με βαριά καρδιά να κάνετε τέτοια συζήτηση. Και ο λόγος είναι απλός: Το δημόσιο συμφέρον. Διότι, όλες αυτές οι αλλαγές που έγιναν στον τομέα της Υγείας με την εισαγωγή του ΓεΣΥ, έγιναν γιατί οι πολίτες βίωναν ένα πανάθλιο κρατικό και ιδιωτικό σύστημα υγείας.
Στο κρατικό δεν λειτουργούσε τίποτα σωστά, οι πολίτες αναγκάζονταν να απευθύνονται στο ιδιωτικό κι εκεί πουλούσαν ό,τι είχαν και δεν είχαν για να βρουν την υγεία τους. Με το ΓεΣΥ σωθήκαμε. Κυριολεκτικά. Και αυτό που μας έσωσε μέχρι τώρα είναι η ένταξη των ιδιωτικών νοσοκομείων και των ιδιωτών γιατρών στο Σύστημα. Το κράτος χορηγεί ακόμα με πολλά εκατομμύρια τα κρατικά νοσοκομεία (κάπου €28 εκατομμύρια είναι η χορηγία για το 2023), παρότι ένα προς ένα είναι πολύ μεγαλύτερα από τα ιδιωτικά, με περισσότερους γιατρούς και νοσηλευτές, περισσότερες ειδικότητες, περισσότερους εξοπλισμούς, χειρουργεία κ.λπ., έχουν τα πάντα, αλλά δεν ανταποκρίνονται όσο θα μπορούσαν. Διότι δουλεύουν ακόμα όπως όλη η κρατική μηχανή. Με το στανιό. Ωσάν να τους χρωστάει η κοινωνία.
Αυτό που πρέπει να απασχολήσει την κυβέρνηση και τη βουλή, αλλά και τις μεγάλες συντεχνίες που στήριξαν το ΓεΣΥ, είναι τι θα γίνει το Σύστημα Υγείας αν οι ιδιωτικές κλινικές αποφασίσουν να αποχωρήσουν από το ΓεΣΥ, διότι το κράτος συνεχίζει να στηρίζει σε βάρος τους και αθέμιτα τα κρατικά νοσοκομεία; Κατά κει πάει η ιστορία.
