Τον γνώρισα τις προάλλες που περπάτησα μέχρι το γραφείο ταξί στη λεωφόρο, αφού το αυτοκίνητο παρουσίασε μηχανικό πρόβλημα και δεν έπαιρνε μπρος. Με το που μπήκα στο ταξί και μέσα στα δέκα λεπτά γνωριμίας μας, άρχισε να μου μιλά για τα…τυχερά του επαγγέλματος, το κυριότερο από τα οποία είναι η στιγμή που οι ωραίες πελάτισσες ανοίγουν τα πόδια για να κατέβουν.
Σπεύδω να διευκρινίσω ότι θα είναι άδικη κάθε ταύτιση αυτής της νοοτροπίας με το συγκεκριμένο επάγγελμα, αφού τέτοιοι…ακαταμάχητοι χαρακτήρες… κοσμούν όλα τα επαγγέλματα και τις κοινωνικές τάξεις, ανεξάρτητα από μορφωτικό, βιοτικό ή άλλο επίπεδο…
Όταν είδε ότι είχα κέφια και γελούσα με τον ουδέτερο τόνο της φωνής του καθώς έκανε τις αποκαλύψεις του – λες και μιλούσε για συνταγές μαγειρικής – πήρε φόρα και μου έκανε πλήρη αναφορά για τις σεξουαλικές του κατακτήσεις. Μου είπε ότι όταν ήταν νεαρότερος, γούσταρε να περνά συχνά τις νύχτες του πηδώντας σε αυλές για να κάνει μπανιστήρι σε ανυποψίαστες γειτόνισσες, όμως τώρα…ωρίμασε και δεν το κάνει πια…
Στο μέσο της διαδρομής μας, έβγαλε το κινητό του και μου το έτεινε για να δω τις γυμνές πόζες της τελευταίας του φιλενάδας. Μετά από αυτό θεώρησε νομίζω ότι σφραγίστηκε η…φιλία μας, αυτό το περίεργο είδος σχέσης που έχουν άντρες μεταξύ τους από 15 μέχρι 85 χρόνων, βασισμένης στην καυχησιολογία για ό,τι γνωρίζουν λιγότερο σ’ αυτό τον κόσμο, τις γυναίκες.
Όταν με είδε προχθές στην καφετέρια της γειτονιάς, έτρεξε με το φορητό κομπιούτερ παραμάσχαλα για να μου δείξει τις σκηνές που είχε τραβήξει με τη κάμερά του στην τελευταία του «δράση».
Ήταν ένα σύντομο βίντεο με τον ίδιο να κοιτάζει από την αρχή μέχρι το τέλος το φακό και μια γυναίκα να εμφανίζεται περιστασιακά, σαν πρόσχημα, σαν φτηνή δικαιολογία. Η λατρεία για τον… αξιολάτρευτο εαυτό του ήταν αυτό που παιζόταν στο θλιβερό τρίλεπτο.
