Μαρία Καρυστιανού, 52, παιδίατρος, ολιστική ιατρός. Έχασε την 19χρονη κόρη της Μάρθη Ψαροπούλου στο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη το 2023, με 57 νεκρούς. Η δικαιολογημένη οργή και βαριά της θλίψη την έκαναν να πάρει επάνω της το ασήκωτο βάρος να μάθει πώς έγινε το κακό και ποιοι ευθύνονται.
Στην επέτειο του ενός έτους, κάλεσε όλους τους πολίτες να κατέβουν στο Σύνταγμα, σε μια συγκέντρωση «θλίψης και οργής». Πλημμύρισε από κόσμο η Πλατεία. Ούτε στα μεγάλα συλλαλητήρια κατά των οικονομικών μέτρων που επέβαλε η ΕΕ για τη χρεωκοπία της Ελλάδος, δεν ήταν τόσος, όσο για τα Τέμπη.
Και η κ. Καρυστιανού ήταν το «Πρόσωπο των Ημερών». Μια νέα, μορφωμένη και χαροκαμένη μητέρα, τα έβαλε «στα ίσα» με όλο το σύστημα και κυρίως την κυβέρνηση που στη βάρδιά της έγινε το κακό.
Μέσα στην οργή και στο πένθος της, άρχισε να δίνει βάρος και λόγο σε πολιτικά γεγονότα που δεν είχαν καμία σχέση με την τραγωδία. Απέκτησε άποψη για άλλα πολλά. Πέραν του επίμαχου.
Έτσι, δεν άργησε να συμβεί το αναμενόμενο. Να δηλώσει, δηλαδή, ότι κατεβαίνει στην πολιτική. Συγκεκριμένα, σε τηλεοπτική συνέντευξή της τον περασμένο Ιανουάριο σε ένα μικρό κανάλι με το όνομα «Κόντρα», επιβεβαίωσε ότι προχωρά στην οργάνωση πολιτικού κινήματος κατά της διαφθοράς και με στόχο να κατέβει στις επόμενες εκλογές.
Δεν άρεσε η απόφασή της σε 5 μέλη του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος «Τέμπη 2023», τα οποία και ζήτησαν την παραίτησή της. Που έγινε πράγματι στις 13 του περασμένου Ιανουαρίου.
Τα πρώτα της βήματα στην ενεργό πολιτική, κρίνονται ως μάλλον άτσαλα. Σε μια δήλωσή της προχθές, πέταξε έτσι στα τυφλά αυτό: «Δεν υπάρχει πανεπιστήμιο που να σε μαθαίνει πώς να είσαι πρωθυπουργός. Άρα, όποιος αναλαμβάνει για πρώτη φορά πρωθυπουργός είναι το ίδιο άπειρος για μένα».
Η πολιτική είναι δύσκολο επάγγελμα. Τουλάχιστον για εκείνους που θέλουν να την υπηρετήσουν με γνώση, και με δράση.
Αν περνούσαν όλοι από συνέντευξη πρόσληψης σε κάποια δουλειά (job description), προτού κάνουν το πρώτο βήμα, ή την πρώτη βουτιά στο βαθύ πέλαγος της πολιτικής, θα είχαμε καλύτερες κυβερνήσεις και καλύτερους πολιτικούς.
Το γεγονός ότι τους επιλέγει ο λαός, είναι βεβαίως η πιο δημοκρατική λύση. Όχι, αναγκαία, και η καλύτερη πάντα. Με δικαίωμα, ασφαλώς, να διαχωρίζεις την ήρα από το στάρι!
Ευτυχώς, που δεν έχουμε εκλογές εθνικές για το ποιος θα είναι πρύτανης στο πανεπιστήμιο, χειρουργός στο νοσοκομείο, λυκειάρχης στο σχολείο, αρχηγός του Στρατού, κυβερνήτης αεροσκάφους, ηγούμενος σε μοναστήρι.
Φωτό από το «Down Town». Καλή αρχή!
Είπε, και μάλλον έχει δίκιο ο Αμερικανός πολιτικός και ακτιβιστής, γερουσιαστής από το Βερμόντ στην Αμερική, Μπέρνι Σόντερς, 84, που είπε τα εξής λίγα (αλλά και πάρα πολλά, σε νόημα) για τον δισεκατομμυριούχο επιχειρηματία, Τζεφ Μπέζος, 62, ιδρυτή της Amazon, ιδιοκτήτη της ιστορικής εφημερίδας «Washington Post», που τη μετέτρεψε σε …τραμπική ολωσδιόλου:
«Εάν ο Τζεφ Μπέζος έχει την ευχέρεια να ξοδέψει $75 εκατομμύρια δολάρια για την κινηματογραφική ταινία της Μελάνια Τραμπ και $500 εκατομμύρια για ένα γιοτ που αγόρασε για να πάει στον γάμο του και να δώσει στη νέα σύζυγό του ένα δαχτυλίδι αξία $55 εκατομμυρίων, …, σας παρακαλώ πολύ, μην μου λέτε ότι χρειάστηκε να απολύσει το 1/3 του προσωπικού της εφημερίδας του “Washington Post”, γιατί ήταν πολυδάπανη. Και που έχει ακόμα πάνω από το όνομά της, τη φράση “Η Δημοκρατία πεθαίνει στην ολιγαρχία”. Που πάει γάντι με την κατάντια της τώρα ως Φωνή του Τραμπ»
… (*) Κι ο Λουμίδης στους καφέδες.
