Τη στήλη απασχόλησε επανειλημμένα κι αυτή τη βδομάδα το πρόβλημα της σχολικής βίας και παραβατικότητας σε Γυμνάσια και Λύκεια. Οι έφηβοι που παραβίασαν και προκάλεσαν ζημιές σε αίθουσες καθηγητών, που έκαψαν βιβλία μέσα σε καλάθους απορριμμάτων, που κλώτσησαν και αναποδογύρισαν θρανία και καρέκλες, που έβρισαν καθηγητές ή συμμαθητές τους με λόγια που δεν…λέγονται και δεν γράφονται.
Παιδιά που χρειάζονται αγάπη και γνήσιο ενδιαφέρον και παιδαγωγική προσέγγιση μέσα στο σχολικό σύστημα για να μπορέσουν να εξωτερικεύσουν βαθύτερες ανάγκες και φόβους, για να βγουν από τη φυλακή της ψυχικής απομόνωσης και να συνδεθούν πραγματικά με τους γύρω τους.
Τι γίνεται όμως με τα…άλλα παιδιά; Μήπως «ξεχνούμε» κι εμείς και το σχολείο, τα αγόρια και τα κορίτσια που δεν καίνε βιβλία αλλά…τα διαβάζουν; Που δεν κλωτσοκοπούν τις σχολικές καρέκλες αλλά…κάθονται σε αυτές; Που δεν επιτίθενται στους γύρω τους αλλά…συζητούν μαζί τους; Μήπως «ξεχνούμε» κι εμείς και το σχολείο, τους έφηβους και τις έφηβες που λένε λόγια που…λέγονται και γράφουν λόγια που… γράφονται;
Λόγια σαν αυτά που έγραψε η 15χρονη Κατερίνα μέλος της Ομάδας Εφήβων Συμβούλων της Επιτρόπου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού: «Όταν οι άνθρωποι εκφράζουν ελεύθερα τις απόψεις τους και συμμετέχουν σε συζητήσεις ή αποφάσεις, η κοινωνία μας γίνεται πιο δίκαιη! Όταν δίνουμε σε όλους την ευκαιρία να συμμετέχουν και να εκφράζονται, δημιουργούμε έναν κόσμο που οι άνθρωποι νιώθουν ότι ανήκουν και ότι μπορούν να συμβάλουν θετικά».
Λόγια σαν αυτά που έγραψε η επίσης 15χρονη Ηλέκτρα μέλος της ίδιας Ομάδας: «Μπορούν να γίνονται δραστηριότητες ή προγράμματα που βοηθούν τα παιδιά να κατανοήσουν καλύτερα τα δικαιώματά τους, αλλά και να σέβονται τους άλλους. Ακόμη και μικρά πράγματα, όπως να ακούει ο εκπαιδευτικός την άποψη των μαθητών ή να υπάρχει συνεργασία στην τάξη, μπορούν να κάνουν διαφορά».
Η στήλη υπενθυμίζει σήμερα ότι υπάρχουν και αυτά τα…άλλα παιδιά που νοιάζονται, που ονειρεύονται και διεκδικούν.
