Ξαναδιάβασα αυτές τις μέρες κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο «Life is what you make it: Finding your own path to fulfillment» («Η ζωή είναι αυτό που την κάνεις εσύ: Βρίσκοντας τον δικό σου δρόμο προς την εκπλήρωση») που έγραψε το 2010, ο 67χρονος σήμερα Αμερικανός μουσικός και φιλάνθρωπος, Peter Buffett, γιος του 96χρονου δισεκατομμυριούχου επενδυτή, Warren Buffett. Περιγράφει στο βιβλίο την προσωπική κι επαγγελματική του διαδρομή που δεν εξαρτήθηκε ποτέ από τον υλικό πλούτο του άμεσου περιβάλλοντος του, εκφράζοντας αντιλήψεις …απρόβλεπτες για έναν άνθρωπο γεννημένο και μεγαλωμένο σε μια από τις πλουσιότερες οικογένειες του κόσμου.
Άνθρωποι που γεννήθηκαν με ένα …ασημένιο κουτάλι στο στόμα τους, μπορεί να γίνουν «θύματα» αυτού που ο πατέρας του, ο Warren Buffett,αποκάλεσε «ένα ασημένιο στιλέτο στην πλάτη σου». Ο Peter Buffett γράφει ότι ο ίδιος πήρε στα 19 του χρόνια από τον πατέρα του ως μοναδική κληρονομιά μερικές χιλιάδες δολάρια –ένα ελάχιστο ποσόν σε σχέση με την αμύθητη περιουσία του– άρχισε σπουδές στο Πανεπιστήμιο Stanford, έζησε σε ένα πολύ μικρό στούντιο που χωρούσε μόνο τα μουσικά του όργανα και δούλευε γράφοντας μουσική.
Γράφει ακόμα ότι ο πατέρας του τον ενθάρρυνε να ακολουθεί τα όνειρά του και δεν τον πίεσε να γίνει επιχειρηματίας ή παίκτης στο χρηματιστήριο σαν αυτόν. «Πιστεύω», προσθέτει «ότι έγινα καλύτερο άτομο και για τον λόγο ότι ο πατέρας μου με έφερνε συχνά σε επαφή με ανθρώπους που ήταν λιγότερο τυχεροί από την οικογένειά μας, ανακαλύπτοντας έτσι από νωρίς ότι ο αληθινός πλούτος δεν βασίζεται στο πόσα χρήματα έχεις στον τραπεζικό σου λογαριασμό, αλλά στις διαχρονικές προσωπικές ιδιότητες όπως η γενναιοδωρία και η σκληρή δουλειά. Έχω τη δική μου προσωπικότητα και ξέρω τι πέτυχα στη ζωή μου. Και για μένα επιτυχία είναι το να βοηθάς τους άλλους, να ζεις με τις δικές σου δυνατότητες, να έχεις πάθος και πρωτοτυπία στην προσέγγιση της ζωής και της δουλειάς σου. Δεν λέω ότι είναι κακό να έχεις χρήματα. Λέω όμως ότι τα χρήματα είναι απλώς μια “παρενέργεια” της επιτυχίας και όχι το μέτρο της επιτυχίας. Ως μικρό παιδί ένιωθα ασφάλεια και εμπιστοσύνη κι αυτό δεν είχε να κάνει τίποτε με χρήματα ή με το μέγεθος του σπιτιού μου, αλλά με την αγάπη που επικρατούσε μέσα στο σπίτι».
Προφανώς πολλοί από τους αναγνώστες του Peter Buffet σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο. Αλλά σίγουρα οι περισσότεροι είναι γεννημένοι …με ένα στιλέτο στην πλάτη που δεν είναι ασημένιο! Κι αυτό δίνει στη στάση ζωής τους μια ιδιαίτερη και σημαντική αξία.
