Πήγα, λοιπόν, να συναντήσω έναν φίλο στο Γενικό Νοσοκομείο και περπάτησα στην περίμετρο του νοσοκομείου Αθαλάσσας που είναι η σύγχρονη εξέλιξη του επίφοβου ψυχιατρείου των δεκαετιών 1960 – 1990… Όταν οι περαστικοί εκείνης της εποχής παρατηρούσαν τους ασθενείς κρεμασμένους στα συρματοπλέγματα να κοιτάζουν με κενό βλέμμα τα αυτοκίνητα που περνούσαν αδιάφορα –και τόσο μακρινά– από μπροστά τους.
Και είναι γεγονός ότι το ψυχιατρείο έγινε νοσοκομείο ψυχικής υγείας και τίποτε δεν έμεινε από την παλιά νοσηρή του σκοτεινιά, ενώ σχεδιάζεται και ο πλήρης κτιριακός εκσυγχρονισμός του. Έμεινε μόνο εκείνη η μοναδική αίσθηση ελευθερίας και αποδέσμευσης από κάθε συμβατικότητα που βιώνουν οι παλιοί έγκλειστοι – άνθρωποι που βλέπουν κυριολεκτικά με τον δικό τους τρόπο τα πράγματα, έτσι όπως εμείς δεν μπορούμε ποτέ να δούμε.
Θυμήθηκα μια δημοσιογραφική διάσκεψη όπου οι νοσηλευτικοί λειτουργοί μας ξενάγησαν στα καθαρά, άδεια δωμάτια του κλειστού θαλάμου χρόνιων ασθενών, με τα κρεβάτια τους στρωμένα υποδειγματικά σαν σε στρατώνα, με όλο τον χώρο αποστειρωμένο και ουδέτερο, απαλλαγμένο εκείνη την ώρα σε εκείνες τις περιστάσεις, από τον πόνο και την οδύνη των ενοίκων του.
Ένα από τα στελέχη του ιδρύματος μας είπε ότι «οι ψυχικές διαταραχές είναι στην πλειονότητά τους αντιμετωπίσιμες, εφόσον γίνεται σωστή χρήση των διαθέσιμων θεραπειών», όμως πολλοί ανάμεσά μας αρνούνται την αλήθεια αυτή – προφανώς οι κοινωνικές προκαταλήψεις οι εδραιωμένες πάνω στην άγνοια, είναι πιο ισχυρές από κάθε επιστημονική και λογική προσέγγιση. Σε κάθε περίπτωση, κάποιους από τους φιλοξενούμενους στο νοσοκομείο δεν φαίνεται να τους απασχολούν είτε οι προκαταλήψεις, είτε οι διακρίσεις σε βάρος τους…
Μας πλησίασε ένας από τους «ξεχασμένους» παλαιότερους χρόνιους ασθενείς με εμφανές πρόβλημα στοματικής υγείας, αφού του έλειπαν όλα σχεδόν τα δόντια του. Μας αυτοσυστήθηκε λέγοντας ότι είναι… «ο μεγάλος αδελφός του Τζορτζ Κλούνι» και ότι «δεν χωνεύει τον Χίτλερ που ήθελε να τους κάνει όλους σαπούνι – τους Μάγιας, τους Απορίγινους και τους Αβησσυνούς, τους μαύρους, τους τσιγγάνους και τους ομοφυλόφιλους, εκτός από τους γαλανομάτηδες και τους ξανθούς…».
Ο αδελφός του Τζορτζ Κλούνι συνέχισε την κουβέντα του χαλαρά και με αυτοπεποίθηση, πληροφορώντας μας ότι «ήρθαν προχθές και τον είδαν ο Ωνάσης και ο Μάρκος Δράκος με τον Αυξεντίου». Επίσης, κατονόμασε μια σειρά από πολύ γνωστές ηθοποιούς και τηλεοπτικές παρουσιάστριες διαβεβαιώνοντας ότι είναι όλες …κόρες του. Μάλιστα, υπέδειξε ότι δύο από αυτές, έχουν το ίδιο λακκάκι στο σαγόνι, με το δικό του.
Κοιτάζοντας το λακκάκι στο σαγόνι του, δεν αποκλείεται να νιώσεις ότι …πέφτεις μέσα και χάνεσαι σε μια υπέροχη και μαγική χώρα όπου όλα είναι δυνατά και πραγματοποιήσιμα!
