Ήμουν προχθές στον χώρο στάθμευσης της υπεραγοράς κι ετοιμαζόμουν να κατέβω από το αυτοκίνητο, όταν είδα τη Λουΐζα, παλιά συνάδελφο στην ομάδα διόρθωσης της εφημερίδας όπου τότε εργαζόμουν. Βρισκόταν ήδη μακριά και δεν πρόλαβα να της μιλήσω κι έτσι της τηλεφώνησα αργότερα μέσα στη μέρα και τα είπαμε για λίγο. Και φυσικά μέρος της κουβέντας μας αφορούσε τον …Μπετόβεν το αγαπημένο της poodle που το είχε από μικρό κουτάβι μερικών μηνών και σήμαινε τόσα πολλά γι’ αυτήν όσο ζούσε – και βέβαια όσο πέθαινε βαριά άρρωστος από καρκίνο και οστεοαρθρίτιδα στα 13 του χρόνια.
Έζησα τη θλίψη και το άγχος που βίωνε η Λουΐζα καθημερινά μέσα στο περιβάλλον της δουλειάς. Μου περίγραφε την εξέλιξη της ασθένειας του, την αδυναμία του ακόμα και να σταθεί στα πόδια του, πόσο μάλλον να την υποδεχτεί όπως άλλοτε, με χαρούμενα γαυγίσματα από το μπαλκόνι του διαμερίσματος. Μου είχε πει πως ο Μπετόβεν ήταν σε μεγάλα διαστήματα το μόνο πλάσμα που την περίμενε στο σπίτι, καθώς η κόρη της σπούδαζε τότε στο εξωτερικό – μια άλλη ψυχή στην καθημερινότητά της, όπως το είχε διατυπώσει. Μια παρουσία που αναπλήρωνε τις απουσίες.
Θυμάμαι ότι είχα τότε αναζητήσει στο διαδίκτυο πληροφορίες για τα poodle – για την εξυπνάδα τους, τα ταλέντα τους, την ευκινησία, την υπακοή, την ικανότητά τους να εξερευνούν, την ενεργητικότητα και τη δημιουργικότητά τους, αλλά και για την πιο …ανθρώπινη από τις ιδιότητές τους, την επιθυμία τους να βρίσκονται πάντα στο επίκεντρο της προσοχής.
Ρωτούσα τη Λουΐζα για τον Μπετόβεν και μου έλεγε ότι έσβηνε σιγά-σιγά, μέχρι που με πληροφόρησε με δάκρυα στα μάτια ότι «έφυγε» τη νύχτα των γενεθλίων της. Ήμουν σίγουρος πως άφησε την τελευταία του πνοή ευχαριστημένος που ήταν στο επίκεντρο της προσοχής της μέχρι τέλους. Μου είπε πως ο Μπετόβεν ήταν πια «μια ψυχούλα που ταξιδεύει στο σύμπαν, μια ανάμνηση που γράφτηκε σε κάθε ξεχωριστή γωνιά του σπιτιού – στην κουζίνα, στο γραφείο, στο σαλόνι και πίσω από την πόρτα όπου ήταν πάντα η μουσούδα του και τα φωτεινά ματάκια του που έλεγαν τόσα πολλά χωρίς να μπορούν να μιλούν».
Μου ανέφερε τότε η Λουΐζα πως είχε φυτέψει ένα μικρό κυπαρίσσι στον χώρο όπου έθαψε το σκυλάκι, κοντά στο σπίτι της. Και ότι το δέντρο «θα ριζώσει εκεί που πρέπει – στην αγάπη που μπορεί να χαρίσει ένας σκύλος στον άνθρωπο». Μου έστειλε χθες φωτογραφίες του Μπετόβεν και του δέντρου που φυτεύτηκε, ρίζωσε και φούντωσε πάνω στην αγάπη…
