Όσο η νεαρή Κύπρια ηθοποιός μιλάει για τις εσωτερικές διαδρομές της, τη σχέση με τους ρόλους της και την ανάγκη να δίνει φωνή σε ιστορίες που μιλούν κατευθείαν στην ψυχή, επιβεβαιώνει το προφανές, πως το άστρο της θα γίνεται ολοένα και πιο φωτεινό.
Από τότε που συστήθηκε στο τηλεοπτικό κοινό στη σειρά «Κάνε ότι κοιμάσαι», όλα όσα συνέβησαν και συμβαίνουν ακόμη δεν τα είχε φανταστεί ποτέ. Μιλάμε με την Κύπρια ηθοποιό με αφορμή το ρόλο της στη «Φάλαινα», για τις επιλογές της— από τις σπουδές οικονομικών μέχρι τη σημερινή της πορεία και τις ενστικτώδεις αποφάσεις της.
–Η μελέτη νέων ρόλων και χαρακτήρων πού σε οδηγεί κάθε φορά; Θα έλεγες πως σε ιντριγκάρει; Σίγουρα, μελετώντας χαρακτήρες συναντάς κομμάτια του εαυτού σου κι αυτό σε βάζει σε μια διαδικασία μελέτης παράλληλα με τον ρόλο. Αυτό όμως που με γοητεύει περισσότερο στη δουλειά μου είναι πως όταν ξεκίνησα το ταξίδι μου στην υποκριτική το έκανα από την ανάγκη να έχω χρόνο και χώρο για να εκφραστώ. Τώρα αυτό έχει αλλάξει· έχω την ανάγκη να έχω χώρο και χρόνο για να εκφράσω τη ζωή των χαρακτήρων, σαν ένας αγγελιοφόρος που φέρει ένα μήνυμα— κι αυτό το μήνυμα είναι η αλήθεια του κάθε χαρακτήρα, όποια κι αν είναι αυτή.
-Επιλέγεις ευκολότερα ένα ρόλο που σου μοιάζει ή έναν κόντρα; Δεν έχει σημασία πόσο μακριά ή κοντά σου είναι ένας χαρακτήρας· σημασία έχει να τον μελετήσεις όπως του αρμόζει, να αφήσεις πίσω τις δικές σου ευκολίες και να τον φέρεις στη ζωή με τη δική σου παρουσία και αλήθεια.
-Ποια ήταν η μεγαλύτερη διαφορά που ένιωσες στην προσέγγιση ενός ρόλου στην τηλεόραση σε σύγκριση με το θέατρο; Ενώ το θέατρο και η τηλεόραση είναι δύο διαφορετικά μέσα, η προσέγγιση και η ανάλυση των χαρακτήρων, για μένα, παραμένει η ίδια. Η ουσία της δουλειάς δεν αλλάζει· καλείσαι πάντα να κατανοήσεις τον χαρακτήρα σε βάθος και να τον υπηρετήσεις με αλήθεια. Σίγουρα, στην τηλεόραση υπάρχει μια βασική διαφορά: τα σενάρια έρχονται σταδιακά και η διαδικασία εξελίσσεται ενώ ήδη δουλεύεις, χωρίς να έχεις από την αρχή ολοκληρωμένη την πορεία του χαρακτήρα. Αυτό δημιουργεί μια διαφορετική συνθήκη, που απαιτεί μεγαλύτερη εγρήγορση και προσαρμοστικότητα. Από την άλλη, αυτό έχει και κάτι πολύ ζωντανό μέσα του· σου δίνει τη δυνατότητα να ανακαλύπτεις τον χαρακτήρα βήμα-βήμα, σχεδόν παράλληλα με τη διαδρομή του. Στο θέατρο, έχεις τη συνολική εικόνα εξαρχής και χτίζεις πάνω σ’ αυτήν, ενώ στην τηλεόραση αφήνεσαι περισσότερο στη ροή και την εξέλιξη της στιγμής.
–Πώς διαχειρίζεσαι την ένταση και τα βαθιά συναισθήματα ενός ρόλου όταν τελειώνει η παράσταση ή το γύρισμα; Αυτή είναι πραγματικά μια υπέροχη ερώτηση, στην οποία δεν γνωρίζω ακόμη την απάντηση. Η αλήθεια είναι πως, ως ηθοποιοί, εκπαιδευόμαστε να φέρνουμε στη ζωή χαρακτήρες, αλλά δεν έχουμε πάντα μάθει πώς να τους αφήνουμε και να μην κουβαλάμε τα βάρη τους στο σπίτι. Είναι κάτι που ακόμη δουλεύω και το ψάχνω. Αυτό που κάνω, σε πιο πρακτικό επίπεδο, είναι ότι όταν «φοράω» και «βγάζω» τα ρούχα του ρόλου, αισθάνομαι πως τον αφήνω πίσω και επιστρέφω σε εμένα. Καλωσορίζω τον εαυτό μου— λέω μέσα μου «γεια σου, Γεωργία μου». Και στη συνέχεια περπατάω αρκετά, ώστε να γειωθώ και να επανέλθω πλήρως στη δική μου πραγματικότητα.
-Πώς είναι να δουλεύεις στη σκηνή μ’ έναν τόσο απαιτητικό ρόλο όπως της Έλι στην παράσταση «Η Φάλαινα»; Νιώθω πολύ τυχερή που είχα την ευκαιρία αυτός ο χαρακτήρας να μιλήσει μέσα από εμένα. Πριν βγω στη σκηνή, τη φαντάζομαι πέντε χρονών· την παίρνω από το χέρι και μπαίνουμε μαζί στη σκηνή, χωρίς να σκέφτομαι. Κάθε βράδυ παίζω γι’ αυτό το κορίτσι— για κάθε κορίτσι που είναι σαν εκείνη. Με συγκινεί βαθιά και νιώθω σαν χρέος μου να μεταφέρω όσα θέλει να πει. Από την άλλη, δεν μπορώ να κρύψω την ακραία ψυχική κούραση που αφήνει ένας τόσο βαθιά πληγωμένος ρόλος στη δική μου ψυχή.
–Ποια πιστεύεις είναι η πιο σύγχρονη πτυχή του έργου; Η Φάλαινα είναι ένα έργο βαθιά ανθρώπινο, που με συγκλόνισε από την πρώτη ανάγνωση. Πίσω από το θέμα της διατροφικής διαταραχής, κρύβεται ένα πολύ ευρύτερο ζήτημα: η δυσκολία μας να αγαπήσουμε και ν’ αγαπηθούμε, να συγχωρήσουμε και να συγχωρεθούμε. Μέσα από το έργο, άρχισα να παρατηρώ πώς πίσω από μια «καλή» συμπεριφορά μπορεί να κρύβεται ένα καλά συγκαλυμμένο ωφελιμιστικό κίνητρο και πίσω από μια «κακή» –οξύθυμη ή σκληρή– συχνά υπάρχει μια πληγή που ψάχνει τρόπο να επουλωθεί. Οι ήρωες της Φάλαινας είναι γεμάτοι αγάπη, αλλά δεν ξέρουν πώς να τη δώσουν, πώς να τη δεχτούν. Προσπαθούν απεγνωσμένα να συνδεθούν και αποτυγχάνουν ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Κι αυτό είναι κάτι βαθιά συγκινητικό. Ναι, ίσως μέσα από αυτή τη διαδικασία να ανακαλύπτω κι εγώ τις δικές μου «φάλαινες»– κομμάτια του εαυτού που ζητούν φροντίδα, κατανόηση, αποδοχή. Είναι ένα έργο που όσο το σκάβεις, τόσο σου αποκαλύπτεται. αι αυτό, ως ηθοποιός αλλά και ως άνθρωπος, το θεωρώ δώρο.
–Αλήθεια, πώς επιλέγεις αν θα πεις ναι ή όχι σε ένα ρόλο; Μόνο ένστικτο. Υπάρχει μια φωνή μέσα μου που μου λέει «αυτό, αυτό». Και έχω παρατηρήσει πως όταν κάτι είναι για μένα, έρχεται με ευκολία. Επίσης, έχω τεράστια εμπιστοσύνη σε ό,τι μου φέρνει η ζωή. Ξέρω πως όταν είναι κάτι για μένα δεν μπορεί τίποτα και κανένας να μου το πάρει, και όταν είναι για τον άλλον, ανήκει σ’ αυτόν και τέλος. Έχω εμπιστοσύνη στη στιγμή του κάθε ανθρώπου και αυτό είναι απελευθερωτικό.
–Πώς βλέπεις την προσωπική σου εξέλιξη μέσα από τις επιλογές σου στις συνεργασίες και τους ρόλους; Θα επαναλάβω αυτό που είπα πιο πάνω: έχω βαθιά εμπιστοσύνη σε ό,τι φέρνει η ζωή. Είμαι επίσης βαθιά ευγνώμων που αυτή τη σεζόν συνεργάστηκα με τον Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, την Ειρήνη Σταματίου, την Τζωρτζίνα Παλαιοθόδωρου και τον Βασίλη Ντάρμα στη Φάλαινα. Ήταν μια συνεργασία που σίγουρα με μετακίνησε, αλλά μέσα από αυτήν δημιουργήθηκαν και σχέσεις ζωής. Το να δουλεύω δίπλα σε ένα τόσο σημαντικό καστ είναι πραγματική ευλογία. Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης μας καθοδήγησε με μεγάλη ακρίβεια, βοηθώντας μας να φτάσουμε στην αλήθεια και την αθωότητα των χαρακτήρων. Με τον τρόπο που δουλέψαμε και με τις απαιτήσεις της διαδικασίας, ένιωσα πως ωρίμασα μέσα στη δουλειά μου κι ότι πήγα ένα βήμα πιο βαθιά στην εμπιστοσύνη μου, τόσο στους ανθρώπους, όσο και στον εαυτό μου.
-Έφυγες από τη Λάρνακα στα 18 σου χρόνια. Ποιες οι σκέψεις σου σήμερα για την Κύπρο, το θέατρο και την τηλεόραση; Αγαπώ πολύ το νησί μου και μου λείπουν πολύ οι δικοί μου άνθρωποι. Έφυγα από τη Λάρνακα στα 18 μου, αλλά αυτή η σύνδεση δεν έχει χαθεί ποτέ μέσα μου. Χαίρομαι ιδιαίτερα που είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ με τον Λώρη Λοϊζίδη στα «Κάλαντα των Χριστουγέννων». Αυτή η επαφή με τον τόπο μου, μέσα από τη δουλειά, μού δίνει μεγάλη χαρά και συγκίνηση. Και νιώθω σίγουρη πως θα έρθουν κι άλλες συνεργασίες με την Κύπρο, την κατάλληλη στιγμή.
- INFO «Η Φάλαινα». Λεμεσός: Παττίχειο Δημοτικό Θέατρο, Παρασκευή 24, Σάββατο 25 & Κυριακή 26/4, 6μ.μ. & 9μ.μ. (διπλές), Λευκωσία: Δημοτικό Θέατρο, Τρίτη 28/4 9μ.μ., Τετάρτη 29, Πέμπτη 30/4, Παρασκευή 1/5, 6μ.μ. & 9μ.μ. (διπλές). Εισιτήρια: Ticketmaster
Ελεύθερα, 19.04.2026
