Όταν στις 13 Μαρτίου επισκέφθηκε την Κύπρο ο Επίτροπος της ΕΕ για την καλή υγεία των ζώων και δήλωσε πως δεν υπήρχε περίπτωση να αποφύγει η Κύπρος τις θανατώσεις όλων των ζώων σε εγκαταστάσεις στις οποίες εντοπίζεται αφθώδης πυρετός, η Κυβέρνηση δέχθηκε κριτική από κομματικά στελέχη και εκπροσώπους αγροτικών οργανώσεων και κτηνοτρόφων επειδή, όπως λέχθηκε τότε, «έδωσε ψεύτικες ελπίδες στον κόσμο».
Και πώς είχε δώσει ψεύτικες ελπίδες, σύμφωνα με τους επικριτές; Μέσω μιας δήλωσης του Προέδρου της Δημοκρατίας, που είχε πει, τότε, πως θα ενημέρωνε τις αρχές της ΕΕ και την πρόεδρο της Επιτροπής, για να διαφανεί αν υπήρχε περιθώριο να αποφευχθούν οι θανατώσεις υγιών ζώων σε μολυσμένα υποστατικά.
Διά του Επιτρόπου Βερχάλι η ΕΕ απάντησε πως το ενωσιακό κεκτημένο δεν αφήνει κανένα περιθώριο αποφυγής των θανατώσεων. Αυτό που μπορούσε και επιβαλλόταν να κάνει η Κυβέρνηση ήταν να περιορίσει τις μετακινήσεις ανθρώπων και ζώων και την εξάπλωση του ιού στις περιοχές όπου πρωτοπαρουσιάστηκε ο αφθώδης, ώστε να περιοριστεί και ο αριθμός των θανατώσεων.
Μετά την επίσκεψη Βερχάλι κόπασαν σταδιακά οι αντιδράσεις και συνεχίστηκαν οι θανατώσεις. Δυστυχώς, η εξάπλωση του ιού σε άλλες περιοχές δεν αποφεύχθηκε.
Τις τελευταίες ημέρες αναζωπυρώθηκαν οι αντιδράσεις, κυρίως από κτηνοτρόφους των οποίων ζώα μολύνθηκαν τελευταίως με τον ιό και τα κοπάδια τους πήραν σειρά για θανάτωση. Και μαζί με τις αντιδράσεις επανήλθαν και οι φωνές «να πάμε στην ΕΕ και να της εξηγήσουμε».
Κατανοητός ο θυμός και λογική η αξίωση των κτηνοτρόφων να επιβληθεί η ίδια πρακτική και στους συναδέλφους τους στα κατεχόμενα. Έχει δίκαιο η εκπρόσωπός τους να φωνάζει πως ακόμα και αν όλοι οι κτηνοτρόφοι πειθαρχήσουν στον μέγιστο βαθμό στις ελεύθερες περιοχές (κάτι που δεν έγινε, δυστυχώς), ο ιός θα πολλαπλασιάζεται στα κατεχόμενα (αφού εκεί θανατώνονται μόνο τα προσβεβλημένα ζώα) και θα καραδοκεί. Και θα ξαναεισβάλει αργά ή γρήγορα από ‘δω, μέσω των επαφών που φαίνεται ξεκάθαρα πως έχουν οι κτηνοτρόφοι στις δύο πλευρές.
Άλλο όμως να πιέζεις την Κυβέρνηση και να ζητάς να πιέσει με τη σειρά της τους αρμοδίους στις Βρυξέλλες, ώστε κάπως να πειστεί η τουρκοκυπριακή πλευρά να εφαρμόσει τα μέτρα που επιβάλλει στα μέλη της η ΕΕ (διαφορετικά να σταματήσει η ευρωπαϊκή επιδότηση Τ/κ κτηνοτρόφων) και είναι άλλο να πιέζεις την Κυβέρνηση να μην θανατώνει υγιή -φαινομενικά ή προσωρινά- ζώα σε μολυσμένες στάνες (παραβιάζοντας την ευρωπαϊκή νομοθεσία), επειδή δεν θανατώνονται ζώα στα κατεχόμενα.
Αυτό που δεν συζητείται διεξοδικά στον δημόσιο διάλογο είναι οι συνέπειες που θα υπάρξουν στον ζωικό πληθυσμό της Κύπρου και στις εξαγωγές γαλακτοκομικών προϊόντων αν αύριο το πρωί αποφασιστεί να θανατώνονται μόνο τα μολυσμένα ζώα. Λέει, π.χ., ένας κτηνοτρόφος «είχα 5 μολυσμένα ζώα και μου σκότωσαν και τα 500». Τι θα γινόταν αν θανατώνονταν μόνο τα 5;
Απ’ όσα μας λένε από τις Κτηνιατρικές Υπηρεσίες, τα 5 μολυσμένα θα γίνονταν 7, μετά 10, μετά 20, κ.ο.κ. Δηλαδή, η εξάπλωση του ιού θα συνεχιζόταν σταδιακά και μάλλον θα φτάναμε με καθυστέρηση στο ίδιο σημείο: Να θανατωθούν όλα. Όμως, μέχρι να μολυνθούν και να θανατωθούν όλα δίνεται η δυνατότητα στον ιό να υπάρχει στο υποστατικό και να μεταδίδεται. Είναι ως μία εστία φωτιάς, που την αφήνεις να σιγοκαίει. Και στον πρώτο άνεμο, αναζωπυρώνεται.
Ενώ με τη θανάτωση όλων των ζώων μιας εκμετάλλευσης, όσο οδυνηρή κι αν είναι για τον ιδιοκτήτη, εξαλείφεται μία εστία μόλυνσης, μια και καλή, αν λάβουμε υπόψη τις απολυμάνσεις που γίνονται και τα μέτρα που συνεχίζουν να ισχύουν εκεί για κάποιο διάστημα.
Όπως αναλύουν την κατάσταση οι Κτηνιατρικές Υπηρεσίες, αλλά και ιδιώτες κτηνίατροι, ο μόνος τρόπος να ελεγχθεί το κακό είναι να απομονωθούν 100% οι μολυσμένες εγκαταστάσεις, να θανατωθούν τα ζώα τους και να εφαρμόζονται με ευλάβεια από όλους τα μέτρα προστασίας στις εγκαταστάσεις που παραμένουν καθαρές. Και να μην γίνονται μετακινήσεις ζώων από καθαρές σε μολυσμένες στάνες και ανάποδα.
Παρόλα αυτά, ο κίνδυνος θα παραμονεύει στα υποστατικά των κατεχομένων.
Αν όλοι πιστεύουν πως οι πιθανότητες μας ελέγξουμε τον ιό θα αυξηθούν αν εφαρμόσουν τα ίδια μέτρα και οι Τουρκοκύπριοι, τότε η άρνηση των λεγόμενων αρχών στα κατεχόμενα να συνεργαστούν θα μπορούσε να οδηγήσει σε πολύ αυστηρότερα μέτρα απομόνωσης των περιοχών που δεν ελέγχει η Δημοκρατία. Ως να είναι μία πολύ μεγάλη μολυσμένη μάντρα. Αλλά πώς να απομονώσουμε τα κατεχόμενα και τα κτηνοτροφικά υποστατικά τους, αφού δεν καταφέραμε να απομονώσουμε τα δικά μας;
