Η διεθνώς γνωστή Αμερικανίδα ζωγράφος κουβανικής καταγωγής, Κάρμεν Χερέρα (Carmen Herrera), που πέθανε στα 107 χρόνια της αλλά συνέχισε να ζωγραφίζει και να εκθέτει τα έργα της ακόμα και μετά τα 100, ήταν στο επίκεντρο πρόσφατης συζήτησης για την υγιή γήρανση και για μια ζωή με νόημα μέχρι το τέλος. Έγινε αναφορά για την πληκτική ζωή των ηλικιωμένων και συζητήθηκε η περίπτωση της Χερέρα που ανέτρεψε αυτό το στερεότυπο, παρά το ότι για πολύ καιρό ήταν καθηλωμένη σε αναπηρική καρέκλα.
Όπως λέχθηκε, «η πλήξη αποτελεί για πολλούς ηλικιωμένους ένα δυσβάστακτο βάρος που μπορεί να καταστρέψει τη ζωή τους. Είναι ο πόνος του ανθρώπου που προσπαθεί ίσως, αλλά δεν βρίσκει κανένα ενδιαφέρον στην καθημερινότητα του, έστω κι αν διατηρεί την υγεία και την πνευματική του διαύγεια. Αυτό συμβαίνει όταν το άτομο δεν έχει πια την κοινωνική του θέση και νιώθει πως έχει υποβιβασθεί και έχασε το παλιό του κύρος. Και, βέβαια, μαζί με τη θλίψη και τη μελαγχολία συμβαδίζει η ταπεινωτική αίσθηση αχρηστίας».
Απέναντι σε αυτό το γκρίζο μοτίβο, αντιπαρατέθηκε μια άλλη πιο φωτεινή αλήθεια – ότι «ο άνθρωπος της τρίτης ηλικίας είναι κι αυτός ένα πρόσωπο που ακόμα μεγαλώνει, μαθαίνει μέσα από τις εμπειρίες του και η ζωή του εμπεριέχει, όπως όλων των άλλων, την υπόσχεση του μέλλοντος, τη χαρά και την ευτυχία».
Αναφέρθηκε ότι η Κάρμεν Χερέρα ουσιαστικά αναγνωρίσθηκε ως σημαντική ζωγράφος και καθιερώθηκε στον κόσμο της τέχνης μετά τα 80 της χρόνια, αφού προηγήθηκαν δεκαετίες αδιάκοπης, σκληρής και απαρατήρητης δημιουργικής εργασίας. Σε εκείνη την προχωρημένη ηλικία είχε αρχίσει η δουλειά της να της αποφέρει χρήματα από τις πωλήσεις των έργων της. «Έχω σήμερα περισσότερα χρήματα απ’ όσα είχα σε όλη μου τη ζωή, αλλά μόνο η αγάπη μου για τη ζωγραφική με βοηθά να συνεχίζω», είπε μιλώντας σε μια έκθεση πινάκων της.
Μίλησε για την αφηρημένη ζωγραφική της με τις ίσιες γραμμές και το φωτεινό, ασκητικό στιλ: «Ζωγραφίζω επειδή νιώθω υποχρεωμένη να το κάνω. Είναι μια ώθηση που πάντα μου δίνει ευχαρίστηση. Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα την αίσθηση των χρημάτων και θεωρούσα ότι η φήμη είναι κάτι το χυδαίο. Οπότε απλώς δούλευα και περίμενα να αναγνωρισθεί η δουλειά μου».
Στη διάρκεια της εκδήλωσης, απηύθυνε χαιρετισμό ο, επίσης, ζωγράφος και στενός φίλος της, Τόνι Μπεκάρα: «Στο Πουέρτο Ρίκο έχουμε ένα ρητό που λέει ότι το λεωφορείο έρχεται πάντα για όσους περιμένουν» είπε. Και η κυρία Χερέρα του απάντησε αυθόρμητα, γελώντας με την καρδιά της: «Όντως Τόνι, εγώ περίμενα πολλά χρόνια στη στάση!».
