Κάθε φορά που ο Αντώνης Σαμαράς διαπιστώνει ότι «η χώρα κινδυνεύει», βάζει τα στήθη του μπροστά για να τη σώσει. «Έχω πάρει τις αποφάσεις μου και θα τις ανακοινώσω όταν και όπως πρέπει», πρόσθεσε, μιλώντας το περασμένο Σαββατοκύριακο από το Ηράκλειο της Κρήτης στην αίθουσα «Καστελλάκη» του Επιμελητηρίου Ηρακλείου, με κεντρικό θέμα «Προκλήσεις και προοπτικές για την Ελλάδα του αύριο».
Είναι ενδιαφέρον ότι προαναγγέλλει την επάνοδό του από το νησί, που είναι προπύργιο από το νησί των Μητσοτακαίων. Οι σημειολογίες έχουν πλάκα στην ελληνική πολιτική, αλλά δεν είναι να την παίρνεις και πολύ στα σοβαρά.
Ψάχνω το «πού και πότε;», αλλά δεν μου βγαίνει. Οι περισσότεροι πολιτικοί συντάκτες που γνωρίζω, μου λένε ότι το venue θα είναι μεταξύ Καλαμάτας και Παρθενώνα.
Κι όταν ρωτώ τις πολιτικές μου πηγές, παίρνω την ίδια απάντηση: «Το καλοκαίρι αποκλείεται. Το καλοκαίρι δεν υπάρχουν ειδήσεις».
ΥΓ. Η διάσημη αυτή φράση, πολλοί πιστεύουν στην Ελλάδα ότι ανήκει στον Κωνσταντίνο Καραμανλή – ο νεότερος είναι «Κωστάκης». Ανήκει στη φράση ότι το καλοκαίρι (και συγκεκριμένα τον Αύγουστο) «δεν υπάρχουν ειδήσεις» του σπουδαίου Ιταλού συγγραφέα και σημειολόγου, Ουμπέρτο Έκο (φωτογραφία).
Ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, επέκρινε τα ευρωπαϊκά έθνη για τη μετανάστευση, επειδή επέτρεψαν αυτό που χαρακτήρισε ως «εισβολή» στις ακτές τους, κατά τη διάρκεια ομιλίας του για την επέτειο της Απόβασης στη Νορμανδία, γνωστή ως D-Day.
Ο Χέγκσεθ μιλούσε στη Νορμανδία 82 χρόνια αφότου οι συμμαχικές δυνάμεις εισέβαλαν στις γαλλικές παραλίες για να απελευθερώσουν την κατεχόμενη από τους Ναζί Ευρώπη το 1944.
«Δυστυχώς, σήμερα, σε διάφορες ευρωπαϊκές ακτές καταφθάνουν ανενόχλητοι εισβολές μετανάστες από διαφορετικές, επικίνδυνες ιδεολογίες», είπε ο Χέγκσεθ, προσθέτοντας ότι «σε αφύλακτους όλμους και παραλίες στην Ισπανία, στην Ιταλία, στην Ελλάδα και τη Βουλγαρία βάρκες ετοιμόρροπες , γεμάτες από άνδρες που αναζητούν δουλειά και υπηκοότητα». Και κατέληξε απορώντας «γιατί οι ευρωπαϊκές χώρες δεν κάνουν κάτι για αυτήν την εισβολή λαθρομεταναστών;».
Όπως έλεγε και ο Γκάντι στους Άγγλους αποικιοκράτες στην Ινδία, όταν αυτοί πολύ συχνά του έκαναν μαθήματα …συμπεριφοράς και επιπλέον γεννούσαν και πολλά παιδιά: «This is our problem, not yours» (= «Αυτό είναι δικό μας πρόβλημα, όχι δικό σας»).
Οι αναφορά του για το μεταναστευτικό, που στο κάτω-κάτω δεν αφορά την δική του χώρα, καταδικάστηκε από όλα τα κόμματα και τα βρετανικά ΜΜΕ ως «γκροτέσκα βλακεία»
Ιστορικοί και ακτιβιστές κατηγορούν τον υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ ότι βεβηλώνει τη μνήμη των στρατιωτών που έπεσαν στη Νορμανδία
Ένα τραγούδι διαμαντάκι, που το άκουγα σχεδόν όλο το Σαββατοκύριακο. Δεν το χόρταινα. Όπως ένα βιβλίο, που δεν με αφήνει να το κλείσω αν δεν το τελειώσω. Το βρήκα στο Jerry’s Sound Room. Μη ρωτάτε πολλά. Έχει τίτλο «These Roads Know Me» – «Αυτοί οι Δρόμοι με Γνωρίζουν».
Το ακούω σε λούπα, δηλαδή όταν σταματά, ξαναρχίζει.
Είναι ένα τραγούδι για όσους γερνάνε. Κάποιοι δρόμοι μας οδηγούν σε μέρη. Άλλοι μας διδάσκουν ποιοι είμαστε.
Το «These Roads Know Me» είναι μια συγκινητική μπαλάντα κάντρι σόουλ για το πώς μεγαλώνουμε, πως βρίσκουμε γαλήνη και μαθαίνουμε ότι κάθε λανθασμένο στρίψιμο, μας πάει κάπου που αξίζει ίσως να δοκιμάσουμε…
