Τρεις απόπειρες γυναικοκτονιας κατέγραψε το μικρό μας νησί σε μόλις τρεις μέρες.
Στην πρώτη περίπτωση ένας 35χρονος με βεβαρημένο παρελθόν και προηγούμενα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, μπούκαρε στο σπίτι και μαχαίρωσε τη σύζυγο και την πεθερά του.
Η σύζυγος του 35χρονου είχε αναγνωριστεί από την Αστυνομία ως θύμα στην οικογένεια και γι’ αυτό είχε πρόσβαση στην εφαρμογή «ΕΛΠΙΣ», η οποία με το πάτημα ενός κουμπιού εκπέμπει σήμα SOS στις Αρχές. Ωστόσο για κακή της τύχη, το θύμα δεν πρόλαβε να πατήσει το κουμπί, με αποτέλεσμα να μαχαιρωθεί.
Δύο μέρες αργότερα ένα νέο περιστατικό συντάραξε την Κύπρο. Ένας 55χρονος αστυνομικός, εμφανίστηκε στην υπηρεσία, χρεώθηκε το πιστόλι του και πήγε να βρει τη σύζυγό του ενόσω, όπως φαίνεται, εκείνη μετέβαινε στην εργασία της. Ακόμη και όταν πλησίασε ένας πολίτης, όσο ο σύζυγος κρατούσε το θύμα από τον λαιμό, εκείνος επέμεινε στο φονικό του σχέδιο. «Φύγε, είναι η γυναίκα μου», είπε στον μάρτυρα και την πυροβόλησε στο κεφάλι και στο σώμα.
Η γυναίκα που πυροβολήθηκε, όπως ανέφεραν οι Αρχές δεν είχε προβεί ποτέ σε καταγγελία για βία στην οικογένεια. Πώς είναι δυνατό να ήταν όλα ρόδινα και παρ’ όλα αυτά να κατέληξε ένα πρωί με σφαίρα στη μέση του δρόμου; Πώς θεωρείται κανονικός ένας στραγγαλισμός;
Λίγες ώρες μετά το επεισόδιο, μέλος της οικογένειάς της ανέφερε ανάμεσα σε άλλα: «Για πολλά χρόνια η μητέρα μου βίωσε μια πραγματικότητα γεμάτη ψυχολογική βία, φόβο και έλεγχο…». Όμως πού θα απευθυνθεί μια σύζυγος αστυνομικού για βία στην οικογένεια; Ποιον θα εμπιστευτεί; Η τραγική υπόθεση επιβάλει το να ανοίξει η συζήτηση για καλυφθούν τα κενά που υπάρχουν.
Το ίδιο και η υπόθεση του μαχαιρώματος, με το θύμα που δεν βρήκε ποτέ το «ΕΛΠΙΣ». Ίσως δεν αρκεί το σήμα να εκπέμπεται από το κινητό αλλά και από κάποια συσκευή (ένα μενταγιόν λογού χάρη) που θα μπορεί να έχει πάνω του το θύμα διαρκώς. Όμως, η ευθύνη της ειδοποίησης δεν πρέπει να βαραίνει αποκλειστικά το θύμα.
Τα άτομα που έχουν καταγγελθεί για βία κατά των γυναικών και βία στην οικογένεια, που έχουν περιοριστικά μέτρα θα έπρεπε να βρίσκονται σε εποπτεία (!) μέσω συσκευών GPS ή με βραχιολάκι για να μην πλησιάζουν τα θύματα.
Αυτές και άλλες πρακτικές ακολουθούνται σε χώρες της Ευρώπης, περιορίζοντας τους δράστες και υπενθυμίζοντας τους ότι πρέπει να σταματήσουν.
Η Ιρλανδία θεσμοθέτησε τον νόμο Jennie’s Law, ο οποίος προβλέπει τη δημιουργία ενός μητρώου με τα ονόματα ατόμων που έχουν καταδικαστεί για αδικήματα ενδοοικογενειακής βίας. Σε άλλες χώρες μπορείς να ρωτάς αν υπάρχει καταγγελία για έμφυλη βία για συγκεκριμένο άτομο.
Υ.Γ.: Οι θύτες είναι οι μόνοι που πρέπει να φοβούνται. Όλα στο φως και καμία άλλη δολοφονημένη.
