Συνεχίζεται από την περασμένη Παρασκευή (3/7) και θα διαρκέσει μέχρι την Πέμπτη (9/7) το 6ημερο λαϊκό προσκύνημα στη σορό του τέως ανώτατου ηγέτη του Ιράν, αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, που σκοτώθηκε την πρώτη νύχτα της ισραηλινο-αμερικανικής επίθεσης κατά της Τεχεράνης στις 28 Φεβρουαρίου 2026. Εκατομμύρια πολίτες προσκυνούν το φέρετρο με τα λείψανα, φωνάζουν «θάνατος στην Αμερική, θάνατος στο Ισραήλ» και συμμετέχουν στις νεκρικές πομπές στους δρόμους της Τεχεράνης και άλλων «ιερών πόλεων» με τελευταία τη γενέτειρά του Μασχάντ όπου ο Χαμενεΐ θα ενταφιαστεί μεθαύριο.
Πρόκειται για μια τεραστίων διαστάσεων τελετουργική εκδήλωση προσωπολατρείας με τους τοίχους των τεμενών καλυμμένους με γιγαντιαία πορτρέτα του αγιατολάχ, μια επιχείρηση καλά οργανωμένη από το καθεστώς για επίδειξη δύναμης στο εξωτερικό, αλλά κυρίως για εδραίωση του ελέγχου του μέσα στη χώρα.
Μέσα σε όλο αυτό το στημένο σκηνικό, περιλαμβάνεται βέβαια και η …απουσία του νέου ανώτατου ηγέτη του Ιράν, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, γιου του τιμώμενου νεκρού, που δεν εμφανίστηκε ούτε τώρα στην κηδεία του πατέρα του. Εξακολουθεί να είναι …άφαντος και αόρατος από τις αρχές Μαρτίου που διορίστηκε στο ανώτατο αξίωμα από τους κυβερνώντες οι οποίοι τον χρησιμοποιούν ως άβουλη μαριονέτα, μιλώντας …εκ μέρους του, απευθύνοντας διαγγέλματα στον λαό και υπογράφοντας με το όνομά του, ενώ ο ίδιος είναι πιθανόν βαριά τραυματισμένος και δεν ξέρει καν …ποιος είναι και τι του γίνεται!
Όπως συμβαίνει σε όλες τις περιπτώσεις ολοκληρωτικών καθεστώτων, οι συνθήκες της στυγνής δικτατορίας δημιουργούν αυτό το θέατρο του παράλογου όπου οι άνθρωποι για να μπορέσουν να επιβιώσουν παίζουν τον ρόλο τους, προσποιούνται ότι είναι κάποιοι άλλοι από αυτούς που είναι στην πραγματικότητα και κρύβουν για τον εαυτό τους τις δικές τους σκέψεις και τα δικά τους συναισθήματα. (Να μη ξεχνούμε ότι προηγήθηκε τον Ιανουάριο 2026 η άγρια καταστολή των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων σε ολόκληρη τη χώρα, η δολοφονία χιλιάδων διαδηλωτών και στη συνέχεια οι μαζικές εκτελέσεις πολιτών).
Στο θέατρο του παράλογου του σημερινού Ιράν όπου κυρίαρχο συστατικό στοιχείο της κρατικής εξουσίας είναι ο μισογυνισμός και η υποχρεωτική, διά νόμου «εξαφάνιση» των γυναικών κάτω από τις μαντίλες και τα τσαντόρ, πλήθη γυναικών καλυμμένων με ολόσωμους μαύρους μανδύες συρρέουν στην κηδεία του δικτάτορα και δηλώνουν τη …θλίψη και την πίστη τους στον μεγάλο ηγέτη.
Στον ηγέτη, δηλαδή, που λίγο καιρό πριν πεθάνει, επέβαλε σε βάρος των γυναικών «που δεν φορούν σωστά τη μαντίλα»,απάνθρωπες τιμωρίες περιλαμβανομένων εγκλεισμών σε φυλακές και ξυλοδαρμών από τους αστυνομικούς «ηθών» του καθεστώτος.
Σε αυτό, λοιπόν, το θέατρο του παράλογου, πολλές γυναίκες δηλώνουν πόσο πολύ …αγαπούν τα δεσμά που τις κρατούν φυλακισμένες και φιμωμένες.
