Μ’ αυτήν την ‘πίστη’ προχωρά μες τη ζωή του ο λιμοκοντόρος Έλληνας. Δεν λέω «Ελλαδίτης», όπως κακώς και λανθασμένα έχει καθιερωθεί στη Κύπρο.
Επειδή έχω ακούσει τα σχολιανά μου για την αντίδρασή μου σε αυτόν τον «όρο», προσέφυγα στην Τεχνητή Νοημοσύνη AI: «Ελλαδίτης ή Έλληνας;». Τον πρώτο χαρακτηρισμό, μου τον εμφάνισε με κόκκινη υπογράμμιση. Που συνήθως υποδηλώνει ανορθόγραφή ή ανύπαρκτη λέξη.
Μου έβγαλε αυτό, και μη βιαστείτε να πείτε είναι «λάθος», ή «προπαγάνδα» τούρκικη ίσως. Ούτε αυτό μου βγαίνει, γιατί και στα κατεχόμενα και στην Τουρκία, δεν μας λένε εμάς τους Καλαμαράδες «from Greece» αλλά σκέτα-νέτα Greeks. Λοιπόν, ΑΙ:
«Οι όροι έχουν διαφορετική σημασία και χρήση. Έλληνας είναι ο ευρύτερος εθνικός προσδιορισμός για κάθε άτομο ελληνικής καταγωγής παγκοσμίως.
Ελλαδίτης είναι γεωγραφικός όρος και χαρακτηρίζει αποκλειστικά τον πολίτη ή μόνιμο κάτοικο του Ελληνικού κράτους.
Η χρήση τους διαμορφώνεται ως εξής:
Έλληνας: Αφορά τον πολιτισμό και την καταγωγή. Ένας Έλληνας μπορεί να ζει στη Διασπορά (π.χ. Αμερική, Αυστραλία) ή στην Κύπρο, αλλά δεν είναι Ελλαδίτης.
Ελλαδίτης: Χρησιμοποιείται συχνά από Έλληνες της Κύπρου ή άλλων χωρών για να διαχωρίσουν την καταγωγή τους από εκείνους που κατάγονται από τη γεωγραφική περιοχή της Ελλάδας.»
Όπως και να έχει, καταλαβαίνω την διαφοροποίηση από τους φίλους στην Κύπρο. Δεν θα τσακωθούμε και για αυτό.
Έχω μάλιστα να προτείνω κάτι που ίσως ενδυναμώσει πιο πολύ τους δεσμούς μας: Να έχουμε πιο πολλές επαφές, σε ανθρώπινο επίπεδο. Να ξαναγνωριστούμε.
Κάποτε, θυμάμαι, στις δικές μας σχολικές εκδρομές πηγαίναμε στην Κύπρο. Το ζητούσαμε κιόλας. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσες φιλίες «γεννήθηκαν» από αυτές τις εκδρομές, στην Κύπρο εμείς, στην Ελλάδα οι «κουμπάροι», όπως τους λέγαμε – γιατί έτσι «έλεγαν» και εμάς!
Πολλές φιλίες «γεννήθηκαν» και κρατούν ακόμα από των ερχομό «των κουμπάρων από το νησί».
Δεν ξέρω πώς και γιατί σταμάτησε αυτό. Ξέρω όμως, ότι «η άνοδος των Κυπρίων» στην Μητέρα Πατρίδα, συνεχίζεται και αυξάνεται. Μπορεί να ξοδεύουν τις περισσότερες μέρες και σίγουρα και τα ωραία χρήματά τους για ψώνια και για καλά φαγάδικα, που τα έχουν ανακαλύψει όλα. Έτσι που, τα Σαββατοκύριακο κυρίως, εμείς οι … Ελλαδίτες δεν βρίσκουμε τραπέζι πουθενά, ούτε και θέση για μία από τις πολλές παραστάσεις που υπάρχουν, και βεβαίως στα ελληνικά νησιά, που δεν χρειάζονται διαφήμιση.
Από την άλλη, όπως έμαθα από τον ΚΟΤ, «ελάχιστοι είναι οι Ελλαδίτες που έρχονται στην Κύπρο, ιδίως το καλοκαίρι». Ο πρώτος λόγος, είναι ο καύσωνας που, σε συνδυασμό με την υγρασία, κρατούν τους επισκέπτες στα δωμάτιά τους με air-condition, και στις παραλίες ως τα μεσάνυχτα.
Στην Ελλάδα, όλο και περισσότεροι Κύπριοι απολαμβάνουν και τους πάμπολλους θερινούς μας κινηματογράφους. Που, όσο κι αν έχει καύσωνα τις ημέρες, τα βραδάκια μας είναι δροσερά, υπέροχα. Σε μερικά από αυτά, βλέπεις «πιάτο» μπροστά σου την Ακρόπολη, τον Λυκαβηττό, και την θάλασσα.
«Τα θερινά τα σινεμά», που τραγουδούσε ο μακαρίτης ο Λουκιανός Κηλαιδόνης. Ο οποίος διοργάνωσε και εκείνο το αλησμόνητο Πάρτι στη Βουλιαγμένη, όπου χιλιάδες Αθηναίοι τραγουδούσαν και βουτούσαν όλη τη νύχτα στη θάλασσα. Από εκείνο το πάρτι γεννήθηκε και το ομώνυμο τραγούδι.
Εν κατακλείδι, αν και είναι δύσκολο πια, η Κύπρος πρέπει να βρει τρόπο να προσελκύει ανθρώπους και από την Ελλάδα πάλι.
Όχι μόνο για γκαρσόνια σε ξενοδοχεία, ταβέρνες, καφετέριες, παντού στο νησί. Καμία εργασία δεν είναι ντροπή. Ιδίως αν είσαι σε ανάγκη.
Κάποτε, υπό παρόμοιες συνθήκες ανεργίας και φτώχειας, έφυγαν χιλιάδες Έλληνες για την Αμερική κυρίως, αλλά και σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες. Πρόκοψαν. Ανέβηκαν κοινωνικά. Έγιναν σπουδαίοι επιστήμονες, επιχειρηματίες, γερουσιαστές, διπλωμάτες, πολιτικοί.
Δεν ξέχασαν ποτέ τις ρίζες και την πατρίδα τους. Κράτησαν τις ελληνικές παραδόσεις και τη γλώσσα τους.
ΦΩΤΟ: Τα πλοία που έφευγαν για την Αμερική με Έλληνες.
