Η έκτη συνεχόμενη νύχτα αμερικανικών βομβαρδισμών στο Ιράν έφερε τον πόλεμο ακόμη πιο κοντά στην καθημερινή ζωή. Μαχητικά αεροσκάφη, μη επανδρωμένα μέσα και πολεμικά πλοία έπληξαν δεκάδες στόχους στο Κεσμ και γύρω από το Μπαντάρ Αμπάς.
Η Ουάσιγκτον μιλά για εγκαταστάσεις αεράμυνας και επιτήρησης, υποδομές στρατιωτικού εφοδιασμού και ναυτικές εγκαταστάσεις. Ιρανικά μέσα μετέδωσαν ότι χτυπήθηκαν πέντε γέφυρες, ο σιδηροδρομικός σταθμός στο Μπαντάρ Χαμίρ και το αεροδρόμιο του Ιρανσάχρ.
Η Τεχεράνη απάντησε εκτοξεύοντας πυραύλους και drones εναντίον αμερικανικών εγκαταστάσεων στο Μπαχρέιν και στο Κουβέιτ. Εκρήξεις ακούστηκαν και στη Ντόχα. Η κυκλοφορία στα Στενά του Ορμούζ περιορίστηκε ξανά δραματικά, ενώ το καθεστώς απειλεί να χρησιμοποιήσει και τους Χούθι για να κλείσει το Μπαμπ αλ-Μαντέμπ, εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες πλήξουν το ενεργειακό δίκτυο του Ιράν.
Ο πόλεμος δεν απειλεί πλέον μόνο στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Στοχεύει να πλήξει τις συγκοινωνίες, την ενέργεια, το εμπόριο και ό,τι έχει απομείνει από την οικονομική ζωή της χώρας.
Κι όσο δύσκολο κι αν είναι να το πιστέψει κανείς, η πιο αποκαλυπτική είδηση από το Ιράν, συμφωνούν οι αναλυτές, δεν είναι πολεμική. Αφορά μια διαδικτυακή συλλογή υπογραφών. Σχεδόν 100.000 πολίτες, μέσα σε μία ημέρα, κάλεσαν στελέχη του σκληροπυρηνικού Μετώπου Σταθερότητας να μεταβούν στο Σιρίκ και στο Μπαντάρ Αμπάς, ώστε να δουν από κοντά τις πόλεις που βομβαρδίζονται, αλλά και τι σημαίνουν οι ακραίες πολεμικές ιαχές τους για τον απλό άνθρωπο.
Ήταν ασυνήθιστο — γι’ αυτό και ήταν πολιτικά τόσο ισχυρό: μια δημόσια απαίτηση προς εκείνους που ζητούν διαρκή σύγκρουση να αναλάβουν και το κόστος της.
Η οικονομία βρίσκεται σε συνθήκες πολέμου, αλλά η καταστροφή δεν άρχισε με τον πόλεμο. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προβλέπει συρρίκνωση περίπου 6% για το 2026 και μέσο πληθωρισμό 68,9%. Η ίδια η Κεντρική Τράπεζα του Ιράν κατέγραψε ετήσιο πληθωρισμό 77,2% τον Μάιο. Για εκατομμύρια οικογένειες, το κρέας και το ρύζι έχουν γίνει πολυτέλεια, οι μισθοί χάνουν την αξία τους πριν καταβληθούν και οι διακοπές ρεύματος πλήττουν σπίτια, εργαστήρια και εργοστάσια.
Οι κυρώσεις, ο αποκλεισμός και οι βομβαρδισμοί επιβαρύνουν δραματικά την κατάσταση, αλλά δεν την προκάλεσαν αφ’ εαυτών, όσο παράξενο κι αν ακούγεται. Προηγήθηκαν δεκαετίες κραυγαλέας κακοδιαχείρισης, διαφθοράς, κρατικού παρασιτισμού και μιας οικονομίας στην οποία οι Φρουροί της Επανάστασης ελέγχουν τεράστια συμφέροντα.
Το σκοτεινό αυτό καθεστώς πετούσε δισεκατομμύρια για πυραύλους, για το πυρηνικό πρόγραμμα και για να συντηρεί και να εξοπλίζει την παγκόσμια τρομοκρατία. Δεν τα βρήκε για νερό, ηλεκτρισμό, δουλειές και αξιοπρεπείς μισθούς για τους πολίτες του.
Κοινωνικά, η σημερινή ηρεμία είναι παραπλανητική. Οι διαμαρτυρίες που άρχισαν στα τέλη του 2025 από εμπόρους και εργαζομένους, εξαιτίας της κατάρρευσης του ριάλ και της ακρίβειας, μετατράπηκαν γρήγορα σε ανοικτή αμφισβήτηση της θεοκρατίας. Η απάντηση ήταν αιματηρή καταστολή, συλλήψεις και γενικευμένο κλείσιμο του διαδικτύου. Η απουσία μαζικών διαδηλώσεων σήμερα δεν παραπέμπει σε συναίνεση, αλλά κυρίως στο τίμημα της διαμαρτυρίας, το οποίο έγινε πολλαπλάσιο ακόμη και εκείνου του κόστους —όχι της διαβίωσης, αλλά της επιβίωσης.
Ο μηχανισμός προπαγάνδας του καθεστώτος δουλεύει ακόμη εξαιρετικά. Πέρα, όμως, από τους δικούς του φανατικούς —που δεν είναι λίγοι— και τους χρήσιμους ηλίθιους και επιτήδειους εκτός Ιράν, στην ίδια τη χώρα δεν μπορεί να πείσει κανέναν πια.
Το άδειο πιάτο είναι ένας αήττητος αντίπαλος, λέει η Ιστορία.
Ο ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης της χώρας, ο οποίος έγινε τέτοιος κληρονομικώ δικαίω, επί της ουσίας —ένα σκάνδαλο από μόνο του, ακόμη και μέσα στην παράνοια της σιιτικής θεοκρατίας—, είναι ένα φάντασμα. Κανείς δεν ξέρει εάν ο Μοτζταμπά Χαμενεΐ ζει όντως ή εάν πρόκειται για μια επινόηση η οποία απηχεί τους Φρουρούς της Επανάστασης.
Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ, μέρα με τη μέρα, βαθαίνει η ρήξη ανάμεσα στους σκληροπυρηνικούς και τους πραγματιστές για το τι πρέπει να γίνει, με τους πρώτους να μιλούν για «πραξικόπημα» κατά του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη.
Οι Φρουροί παραμένουν, ως επί το πλείστον, αμέτοχοι και θεατές της σύγκρουσης. Όχι γιατί στηρίζουν τους σκληροπυρηνικούς, όπως θα έλεγε η λογική, αλλά επειδή, σε μια γραμμή δοκιμασμένη με επιτυχία ιστορικά, εξωθούν τη σύγκρουση σε όλο και πιο ακραίο σημείο, για να εμφανιστούν αίφνης, παρουσιάζοντας την καταστολή ως «εθνική επιταγή» και τη μετατροπή της χώρας σε μια κανονική στρατιωτική-αστυνομική δικτατορία.
Το στοίχημα για αυτούς είναι να το πετύχουν προτού η εξαθλίωση, η οποία απλώνεται σαν πανώλη στη χώρα, προλάβει να γίνει ο κυρίαρχος της κατάστασης.
Και η εκπληκτική ανταπόκριση στη συλλογή υπογραφών δεν αφορά μόνο τους σκληροπυρηνικούς. Αφορά, ίσως ακόμη περισσότερο, τους Φρουρούς.
Γιατί ο κόσμος γνωρίζει καλά ποιος, πραγματικά, είναι εκείνος που κυβερνά πια.
