Μια πρόγευση του ρεπορτάζ που θα δημοσιευτεί στην αυριανή κυριακάτικη έκδοση, η αναφορά του εκτελεστικού προέδρου του Παρατηρητηρίου Τρίτης Ηλικίας Κύπρου, Δήμου Αντωνίου, για τον ηλικιακό ρατσισμό στην Κύπρο. Όπως υπογράμμισε, «υπάρχουν μορφές κακοποίησης ηλικιωμένων που δεν αφήνουν εμφανή σημάδια, όπως η παραμέληση, η αδιαφορία, η ψυχολογική βία και η απομόνωση και το Παρατηρητήριο καλεί συστηματικά σε αφύπνιση, γιατί δεν πρόκειται για ένα ιδιωτικό ζήτημα, αλλά για θεσμικό και κοινωνικό πρόβλημα το οποίο συχνά συγκαλύπτεται ή δεν καταγράφεται».

Θα πρόσθετα στις παρατηρήσεις του Δήμου Αντωνίου ότι πραγματικά κάποιες μορφές ηλικιακής κακοποίησης στην Κύπρο δεν αφήνουν εμφανή σημάδια, έστω κι αν πρόκειται για βάναυσες επιθέσεις ενάντια στην προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των θυμάτων. Δεν είναι προσωπικές επιθέσεις κι αυτό τις κάνει ακόμα πιο …προσωπικές και πιο τραυματικές για τα θύματα – είναι σχόλια, χειρονομίες, γκριμάτσες άλλων ανθρώπων που αντιμετωπίζουν κάθε μέρα τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας στο δρόμο, στην καφετέρια, στο πάρκο, στη γειτονιά.

Δεν είναι καθόλου εύκολο να είσαι στην Κύπρο ένας άντρας ή μια γυναίκα άνω των 70-75, μέσα σε έναν πολιτισμό που έχει θεοποιήσει τα νιάτα και την ενεργητικότητα – πρέπει να είσαι έτοιμος και έτοιμη από την ώρα που θα ξυπνήσεις το πρωί, μέχρι τη νύχτα που θα πας για ύπνο, να υποστείς τη δοκιμασία της υποβάθμισης σε κάτι λιγότερο από αυτό που είσαι, αφού πολλοί γύρω σου δεν μπορούν και ούτε θέλουν να καταλάβουν ποιος/ ποια είσαι, τι νιώθεις και τι σκέφτεσαι.

Θα ακούσεις στο πεζοδρόμιο της λεωφόρου το χλευαστικό σχόλιο του βιαστικού και ανώριμου νεανία γιατί περπατάς αργά μπροστά του. Θα σε ξεκουφάνει το κορνάρισμα και οι φωναχτές βρισιές του εξοργισμένου οδηγού, γιατί οδηγείς το αυτοκίνητο σου με μικρή ταχύτητα. Θα δεις το άδειο βλέμμα του διπλανού σου, καθώς θα σε προσπερνά χωρίς να σε βλέπει, ενώ κάθεσαι στο παγκάκι. Θα δεις το ίδιο άδειο βλέμμα, καθώς θα του απευθύνεις τον λόγο και δεν θα ακούει ούτε λέξη από αυτά που λες, γιατί ό,τι και να πεις, τον αφήνει αδιάφορο.

Το Παρατηρητήριο έχει επανειλημμένα καλέσει το κράτος, αλλά και την κοινωνία και την οικογένεια, να αναπτύξουν μηχανισμούς ενάντια στη βία κατά των ατόμων μεγαλύτερης ηλικίας και στη θεσμική θωράκιση της προστασίας τους.

Νομίζω ότι αυτοί οι «εξωτερικοί» μηχανισμοί θα γίνονται πιο αποτελεσματικοί, όταν –στις περιπτώσεις που αυτό είναι εφικτό– τα ίδια τα θύματα ενδυναμωθούν και πάψουν να εξαρτούν την ευημερία της ψυχής τους από το τι θα πουν ή τι θα κάνουν οι  άλλοι γύρω τους…