Η ανοχή στην κριτική είναι χάρισμα που είχαν οι παλιοί πολιτικοί. Όχι όλοι, αλλά οι κορυφαίοι. Αυτοί που ξεχώριζαν επειδή δεν ασχολούνταν με μικρότητες. Παρήγαγαν πολιτική και ήταν αφοσιωμένοι σε αυτό. Και στις ιδέες τους.
Χωρίς να ενοχλούνται για το τι θα σχολιάσει ένας δημοσιογράφος εχθρικός ή φιλικός. Είχαν πλήρη συνείδηση για το ποια είναι η αποστολή του πολιτικού και ποια του δημοσιογράφου. Γι΄ αυτό ετύγχαναν σεβασμού ακόμα κι από τους «αντιπάλους» τους. Ακόμα και από δημοσιογράφους που εργάζονταν σε κομματικές εφημερίδες άλλων κομμάτων. Όλοι οι παλιοί δημοσιογράφοι έχουν εμπειρίες και τις αφηγούνται γι΄ αυτούς τους πολιτικούς. Δεν θα βρεις ούτε έναν δημοσιογράφο να σου πει ότι του έκανε παράπονο ή παρατήρηση ή επίθεση, για παράδειγμα, ο Γλαύκος Κληρίδης, για κάποιο σχόλιο που τον δυσαρέστησε ή που τον αδίκησε.
Σήμερα, έχουμε να κάνουμε με μια νέα φουρνιά πολιτικών που είναι πολιτικοί των likes. Τίποτε άλλο. Κενό. Μιλούν για να εισπράξουν like. Αντί παραγωγή πολιτικής κάνουν παραγωγή σόου. Και είναι τόσο κουραστικοί κι ανώφελοι! Ιδίως αν ένας δημοσιογράφος τους ασκήσει κριτική. Πιστεύουν ότι είναι οι καλύτεροι πολιτικοί όλων των εποχών και ουδείς δικαιούται να σχολιάσει τις εξυπνάδες τους. Παρότι νεοφώτιστοι, χωρίς καμιά προϊστορία, καμιά πολιτική περγαμηνή. Ενός μηνός βουλευτές, για παράδειγμα, και νομίζουν ότι έγιναν τον επίκεντρο του πλανήτη και πρέπει να υποκλιθούμε άπαντες στη μεγαλειότητά τους.
Τα λέω αυτά διότι ήρθε και με βρήκε μια συνέντευξη ενός εκ των νεοφώτιστων πολιτικών, ονόματι Μιχάλης Παρασκευά, κι έπεσα από τα σύννεφα. Ιδίως με την ευκολία με την οποία πρόσβαλε κατάφωρα τον Φιλελεύθερο και έναν δημοσιογράφο του ο οποίος τόλμησε να σχολιάσει τη συμπεριφορά του σε μια συνεδρίαση της Επιτροπής Νομικών της Βουλής.
Ο δημοσιογράφος είναι ο Φρίξος Δαλίτης, ένας εκ των πιο έμπειρων και αντικειμενικών πολιτικών συντακτών της Κύπρου. Αλλά τόλμησε να σχολιάσει τον Παρασκευά. Είχε, λέει, ένσταση για την παρουσία του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα, Σάββα Αγγελίδη στην Επιτροπή. Και ο Φρίξοις σχολίαζε ότι «μπέρδεψε την αίθουσα της κοινοβουλευτικής επιτροπής με την αίθουσα του δικαστηρίου και θεώρησε ότι μπορούσε να υποβάλει ένσταση επί της διαδικασίας». Ανέφερε ακόμα, ο Φρίξος, ότι η πρόεδρος της Επιτροπής Νομικών, Φωτεινή Τσιρίδου, «τον έβαλε στη θέση του, υποδεικνύοντάς του ότι η Βουλή δεν είναι λαϊκό δικαστήριο και ότι οφείλει να επιδείξει τον απαιτούμενο σεβασμό».
Πήγε, λοιπόν, ο Παρασκευά, σε ένα podcast όπου ανέπτυξε την πολιτική του και βρήκε ευκαιρία (την επιδίωξε, για να είμαι πιο ακριβής) να επιτεθεί στον δημοσιογράφο. Αν ήταν ευπρεπής δεν θα με απασχολούσε. Δικαιούται να απαντήσει. Ήταν υβριστικός και με μόνο στόχο να πλήξει την προσωπικότητα και το κύρος του δημοσιογράφου, να τον ρεζιλέψει, να τον εκθέσει ως αναξιόπιστο, που δεν πρέπει να δίνει ο πολίτης σημασία σε αυτά που γράφει.
Δεν είπε ότι έγραψε ψέματα ο δημοσιογράφος, ότι διαστρέβλωσε τα γεγονότα ή κάτι τέτοιο. Αλλά, ότι υπάρχει πολιτική σκοπιμότητα πίσω από τα γραφόμενά του, ότι είναι κατευθυνόμενος (από πού;), μετά το γενίκευσε και επιτέθηκε και στον Φιλελεύθερο επειδή, λέει, άλλαξε ιδιοκτησία και άλλαξε κατεύθυνση. Προς τα πού ήταν και προς τα πού πήγε ο Φιλελεύθερος ή ο Φρίξος ή ο Άριστος ή όποιος άλλος γράφει στον Φιλελεύθερο; Όσα έγραφαν επί δεκαετίες πριν συνεχίζουν να τα γράφουν. Επειδή έτσι πιστεύουν ότι είναι το σωστό. Επειδή η σωστή κατεύθυνση είναι το συμφέρον του τόπου κατά την κρίση τους.
Έπρεπε να ντρέπεται, όμως, ειδικά ο Παρασκευά. Παρότι στην εποχή μας η συστολή είναι άγνωστη έννοια. Κυρίως για όσους νομίζουν πως η έπαρση είναι προτέρημα. Έπρεπε να ντρέπεται διότι πριν γίνει βουλευτής (με 1.408 ψήφους -το λέω για να μην νομίζει κιόλας ότι έχει τον λαό μαζί του), όταν καμιά εφημερίδα δεν δημοσίευε τα άρθρα του, ο Φιλελεύθερος του έδωσε στήλη και έγραφε κάθε Κυριακή. Για πολλά χρόνια. Χωρίς καμιά παρέμβαση στα κείμενά του. Ουδέποτε του είπε ο Φιλελεύθερος να γράφει προς μια κατεύθυνση, έγραφε ελεύθερα, όπως όλοι όσοι γράφουν στις σελίδες μας.
Ας μετρούν λίγο τα λόγια τους οι νεοφώτιστοι της πολιτικής. Δεν είναι όλοι σαν και του λόγου τους.
