ΕΝΟΨΕΙ της καθόδου στο νησί, του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, η κατοχική πλευρά θέτει όρους και προϋποθέσεις για να μπορέσει να σπάσει το αδιέξοδο και να επαναρχίσουν συνομιλίες. Βεβαίως, εάν γίνουν οι όροι τους αποδεκτοί και ικανοποιηθούν οι αξιώσεις τους, η τουρκική πλευρά δεν θα έχει κανένα λόγο να συνεργασθεί. Κι αυτό γιατί θα τα έχει πάρει όλα.
Η ΛΕΥΚΩΣΙΑ, η οποία όλη αυτή την περίοδο συστηματικά και μεθοδικά επιχειρεί να προκαλέσει- κι αυτό γίνεται ήδη- εξελίξεις ώστε να προχωρήσει και να καρποφορήσει μια νέα πρωτοβουλία, θέτει τα προφανή. Όχι όρους και προϋποθέσεις. Κυρίως όχι όρους, που θα λειτουργούν σε βάρος της άλλης πλευράς.
ΜΕ αφορμή τα όσα αναμένονται τις επόμενες ημέρες, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έθεσε μια «απαράβατη κόκκινη γραμμή», κι αυτή είναι συνέχιση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτό σημαίνει πως δεν συζητά λύση δυο κρατών ή συγκαλυμμένη συνομοσπονδία.
ΜΙΛΩΝΤΑΣ στη διάρκεια εκδήλωσης μνήμης για τις επετείους του πραξικοπήματος και της εισβολής, ο Νίκος Χριστοδουλίδης ξεκαθάρισε πως ότι δεν πρόκειται να γίνει «ο Πρόεδρος της διχοτόμησης» ούτε να υπογράψει διευθέτηση που δεν θα είναι λειτουργική, βιώσιμη και ανθεκτική στον χρόνο.
ΤΑ όσα ανέφερε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν αφορούν μόνο τους Ελληνοκύπριους, αλλά και τους Τουρκοκύπριους, όλους τους πολίτες της χώρας. Αντίθετα, τα όσα θέτει η τουρκοκυπριακή πλευρά, εξυπηρετούν την Άγκυρα και τις στρατηγικές επιδιώξεις της στο νησί και ευρύτερα.
Η ΚΥΠΡΙΑΚΗ Δημοκρατία είναι το κράτος όλων. Είναι το κράτος των Κυπρίων. Και θα πρέπει όλοι να την υπερασπίζονται. Παράλληλα, θα πρέπει άπαντες επιμένουν στη διασφάλιση όλων των δικαιωμάτων. Όπως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέφερε «ζητούμε το ελάχιστο, το προφανές, το στοιχειώδες, το αυτονόητο: όλοι ανεξαιρέτως οι νόμιμοι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας, Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι, Μαρωνίτες, Αρμένιοι και Λατίνοι, να έχουν το δικαίωμα να απολαμβάνουν ό,τι ακριβώς και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι πολίτες».
ΣΕ ένα κράτος- μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα ανθρώπινα δικαιώματα θα πρέπει να είναι διασφαλισμένα, να μην τίθενται εν αμφιβόλω. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι βασικές ελευθέριες, δεν μπορεί παρά να θεωρούνται δεδομένα. Δεν μπορούν να βρίσκονται στην ατζέντα προς συζήτηση, γιατί είναι αδιαπραγμάτευτα.
ΥΠΑΡΧΟΥΝ, βέβαια, κι αυτοί που διαφωνούν με αυτό το πλαίσιο. Κι αυτοί είναι εκείνοι, που αντιστρατεύονται αυτές τις αρχές και βρίσκονται μονίμως απέναντι στην διεθνή κανονικότητα.
