Μπαίνουμε σήμερα στον Αύγουστο, τον μοιραίο μήνα που το 1974 σημάδεψε τον κόσμο της Αμμοχώστου με την εμπειρία του βίαιου ξεσπιτωμού και του θανάτου. Άλλη μια αντικατοχική εκδήλωση απόψε στο Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αμμοχώστου στη Δερύνεια, δίπλα στο οδόφραγμα και λίγα μέτρα από την κατεχόμενη Κάτω Δερύνεια όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα.
Δυναμώνει σήμερα η αίσθηση της απώλειας δύο μεγαλύτερων σε ηλικία από μένα, αλλά αγαπημένων παιδικών μου φίλων, του Λοϊζου Χρίστου (Πέπη) και του Κυριάκου Γεωργίου (Κάκου).
Ο Πέπης ήταν 21 χρόνων έφεδρος. Σκοτώθηκε στις 14 Αυγούστου από τουρκική σφαίρα στο κεφάλι ενώ πολεμούσε στο λιμάνι της Αμμοχώστου. Μετά την εκεχειρία της πρώτης εισβολής του Ιούλη ’74, πήρε σύντομη άδεια και ήρθε στην Κάτω Δερύνεια. Τον θυμάμαι έντονα να ανοίγει το κάγκελο της αυλής του σπιτιού μου και να με κοιτάζει θριαμβευτικά πίσω από τα μυωπικά του γυαλάκια. Φορούσε τα φαιοπράσινα του στρατού – ο μπαρουτοκαπνισμένος ήρωας που είχε γυρίσει απ’ τον πόλεμο πρόθυμος να διηγηθεί τις περιπέτειες του.
Μου περίγραψε τις μάχες στο λιμάνι της Αμμοχώστου, εκεί που λίγες μέρες αργότερα, θα έχανε τη ζωή του. Την επόμενη μέρα πήγε πίσω στη μονάδα του. Ήταν η τελευταία φορά που τον είδα. Δεν επρόκειτο να ξαναπάμε μαζί στη θάλασσα του Άη Μέμνιου να κάνουμε τροχάδην στην άμμο, μέσα στο βαθύ απόγευμα όταν όλοι εγκατέλειπαν την παραλία…
Ο Κάκος ήταν 18 χρόνων νεοσύλλεκτος στρατιώτης του 399 Τάγματος Πεζικού που είχε έδρα το Μπογάζι Αμμοχώστου. Στις 15 Αυγούστου εκτελέστηκε εν ψυχρώ από Τούρκους και Τουρκοκύπριους στο τουρκοκυπριακό χωριό Μπέκιογιου κοντά στην κατεχόμενη Βώνη. Μαζί του δολοφονήθηκαν και θάφτηκαν σε ομαδικό τάφο άλλα 44 πρόσωπα (34 στρατιώτες και 10 πολίτες), σε ένα από τα χειρότερα εγκλήματα του τουρκικού στρατού το 1974 σε βάρος άοπλων Ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων.
Ήταν αγνοούμενος μέχρι το 2006 όταν έγινε η εκταφή και η παράδοση των λειψάνων του στη Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων, που ενημέρωσε την οικογένεια του μετά την ταυτοποίηση τους.
Η κηδεία του έγινε στον προσφυγικό συνοικισμό Αγίου Αθανασίου Λεμεσού, αφού τα λείψανα του παραδόθηκαν στους γονείς και στους έξι αδελφούς του τον Ιανουάριο 2012 στο Ανθρωπολογικό Εργαστήριο της ΔΕΑ στην περιοχή του αεροδρομίου Λευκωσίας.
Ήμουν παρών στην παράδοση των λειψάνων του, μετά από πρόσκληση της οικογένειας του. Κι αυτή ήταν η τελευταία φορά που είδα τον φίλο μου τον Κάκο, έτσι ξαπλωμένο πάνω σε ένα τραπέζι με άσπρο τραπεζομάντηλο – ένα κρανίο με δύο τρύπες από τις σφαίρες των δολοφόνων και κάποια κόκκαλα από τα χέρια και τα πόδια του…
