Η στιγμή που ο ιρανικός λαός περίμενε και το αιμοσταγές καθεστώς της Τεχεράνης φοβόταν δείχνει να πλησιάζει.
Την ώρα που το τυραννικό μόρφωμα των μουλάδων επιδίδεται σε μια ξέφρενη εκστρατεία εκτελέσεων, κυρίως νεαρών αντιφρονούντων, η οποία έχει αρχίσει να πυροδοτεί και πάλι αντιδράσεις, η διάσπαση στο εσωτερικό του καθεστώτος μεγαλώνει και δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί.
Οι τριβές εξαπλώνονται τόσο μέσα στην πολιτική δομή του όσο και στις σχέσεις της πολιτικής εξουσίας με τις δυνάμεις ασφαλείας και τους Φρουρούς της Επανάστασης. Τώρα, όμως, ακόμη και οι ίδιοι οι Φρουροί —ο σκληρός πυρήνας που, στην πραγματικότητα, διοικεί σήμερα το Ιράν— εμφανίζουν τις πρώτες ρωγμές τους.
Και οι ρωγμές αυτές δεν είναι πολιτικές, στρατιωτικές ή δομικές. Είναι οικονομικές. Προέρχονται από το ένα και μοναδικό πράγμα που μπορεί να οδηγήσει στην πτώση ακόμη και το ισχυρότερο μόρφωμα: το χρήμα.
Εδώ και χρόνια υπήρχαν στο Ιράν δύο παράλληλοι κόσμοι. Το καθεστώς εξαγόραζε την υπακοή μεγάλου μέρους του πληθυσμού με ένα τεράστιο Δημόσιο και μια εξίσου μεγάλη μηχανή καταστολής. Όποιος υπάκουε και δεν ενοχλούσε μπορούσε να διεκδικήσει μια θέση σε αυτό το σύστημα και να εξασφαλίσει ένα σταθερό εισόδημα, το οποίο, εδώ και πολλά χρόνια, εν μέσω κυρώσεων και κατρακύλας του ριάλ, δεν ήταν δεδομένο για κανέναν.
Χρήματα υπήρχαν, παρά το εμπάργκο. Το Ιράν είναι μια χώρα με ασύλληπτο φυσικό πλούτο. Τα χρήματα, όμως, κατευθύνονταν στους εξοπλισμούς —κυρίως στο πυρηνικό και στο βαλλιστικό πρόγραμμα— αλλά και στη χρηματοδότηση του τρομοκρατικού δικτύου του Ιράν. Ενός δικτύου στο οποίο η Τεχεράνη κατάφερε να εντάξει ακόμη και τη σουνιτική τρομοκρατία, μέσω των τρομοκρατικών οργανώσεων Χαμάς και Ισλαμική Τζιχάντ και άλλων εκφάνσεων της ισλαμικής και ισλαμιστικής παράνοιας.
Χρήματα υπήρχαν επίσης για τη συντήρηση των εκατομμυρίων κρατικοδίαιτων κάθε είδους. Ακόμη και όταν οι υπόλοιποι Ιρανοί έβλεπαν τις οικονομίες τους να χάνουν κάθε αξία και, στη συνέχεια, τα εισοδήματά τους να ακολουθούν την ίδια πορεία, εκείνοι συνέχιζαν να ζουν σχετικά κανονικά, με εξασφαλισμένο εισόδημα και μισθούς που αναπροσαρμόζονταν σε σημαντικό βαθμό.
Αυτό που αλλάζει τώρα είναι ότι το υπό πολιορκία Ιράν έχει εισέλθει πλέον σε φάση οικονομικής ασφυξίας. Για τον λαό, αυτό συμβαίνει εδώ και χρόνια. Τώρα, όμως, η ασφυξία επεκτείνεται στο δημόσιο σύστημα και, για πρώτη φορά, φθάνει στον σκληρό πυρήνα της εξουσίας: στους Φρουρούς της Επανάστασης.
Οι πληροφορίες συγκλίνουν στο ότι ορισμένες μονάδες των Φρουρών καθυστέρησαν, τις τελευταίες εβδομάδες, την καταβολή μισθών και επιδομάτων, ενώ άλλες κατέβαλαν μόνο μέρος των οφειλομένων. Παράλληλα, εργολάβοι και εταιρείες που παρέχουν μεταφορές, καύσιμα, ανταλλακτικά και υπηρεσίες επιμελητείας κλήθηκαν να συνεχίσουν να εργάζονται με την υπόσχεση ότι θα πληρωθούν αργότερα.
Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι κονδύλια μεταφέρονται πλέον από υπουργεία και πολιτικούς θεσμούς προς τον στρατιωτικό μηχανισμό. Η πρακτική αυτή προκαλεί διαφωνίες στο εσωτερικό της εκτελεστικής εξουσίας για το κατά πόσον το κράτος μπορεί να αντέξει το κόστος του πολέμου, την κατάρρευση του ριάλ και την εκτίναξη των τιμών.
Οι αμερικανικοί περιορισμοί σε δεξαμενόπλοια, ασφαλιστικές εταιρείες, μεταφορές χρημάτων και κρυπτονομισμάτων δυσκολεύουν πλέον τη διοχέτευση εσόδων ακόμη και προς μονάδες των Φρουρών.
Η εξέλιξη είναι εξαιρετικά σημαντική, καθώς το καθεστώς διατηρούσε ανέκαθεν σε απόλυτη προτεραιότητα τη χρηματοδότηση των μηχανισμών ασφαλείας. Και αυτό δεν ήταν τυχαίο: έτσι διασφάλιζε τη δική του επιβίωση.
Τα εκατομμύρια των «πιστών» στο καθεστώς —το διδάσκει ολόκληρη η Ιστορία της ανθρωπότητας— παραμένουν πιστά όσο το σύστημα τους επιτρέπει να επιβιώνουν.
Το γεγονός ότι οι καθυστερήσεις έφθασαν πλέον σε μονάδες και προμηθευτές δείχνει ότι η πίεση πέρασε από τα εξωτερικά εμπορικά δίκτυα στο εσωτερικό του στρατιωτικού οικοδομήματος. Τα διαθέσιμα χρήματα εξακολουθούν να κατευθύνονται κατά προτεραιότητα σε πυραύλους, μη επανδρωμένα αεροσκάφη και στην αποκαλούμενη «εσωτερική ασφάλεια» —δηλαδή στην κτηνώδη καταστολή— ενώ το κόστος μεταφέρεται στην κοινωνία και διογκώνει τις τριβές μέσα στο καθεστώς, σε όλα τα επίπεδα.
Ο οικονομικός στραγγαλισμός των Φρουρών και του υπόλοιπου πυρήνα της αιμοσταγούς θεοκρατίας έχει αρχίσει.
Το καθεστώς δεν πρόκειται να καταρρεύσει αύριο. Εάν, όμως, οι ΗΠΑ έχουν διδαχθεί από τα λάθη της περασμένης χρονιάς και δεν επαναλάβουν την τραγική επιλογή να αφήσουν όρθιο αυτό το παρανοϊκό μόρφωμα, κάθε ημέρα που περνά θα δημιουργεί νέα προβλήματα και θα βαθαίνει τις ρωγμές.
Ακόμη και οι πλέον φανατικοί, όταν δουν τις οικογένειές τους να περνούν και αυτές στο φάσμα της πείνας, θα αρχίσουν να σκέφτονται την επιβίωσή τους — όχι τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ και το καθεστώς.
Και όταν οι δήμιοι αρχίσουν να αναρωτιούνται εάν αξίζει να πεθάνουν για εκείνους που δεν μπορούν πλέον ούτε να τους πληρώσουν, η αντίστροφη μέτρηση θα έχει πραγματικά αρχίσει.
