Ανασχηματισμός με ταυτότητα προεδρικών

Σε προεκλογικό κλίμα. Είναι πλέον πρόδηλο πως, από την επομένη των βουλευτικών εκλογών, το πολιτικό σκηνικό εισήλθε ξανά σε μια νέα προεκλογική περίοδο, αυτή τη φορά για τις προεδρικές εκλογές. Υπό αυτό το πρίσμα αξιολογείται και ο κυβερνητικός ανασχηματισμός.

Ο Νίκος Χριστοδουλίδης προχώρησε σε κινήσεις με ορίζοντα το 2028, κάτι που διαφαίνεται καθαρά μέσα από τις επιλογές προσώπων που έγιναν. Προκύπτει επίσης από το γεγονός ότι επέλεξε να στραφεί προς την υπουργοποίηση κομματικών στελεχών, επενδύοντας καθαρά σε δύο άξονες:

Πρώτον, στις συνεργασίες ενόψει των προεδρικών εκλογών, με τη διασφάλιση του ΔΗΚΟ. Ασφαλώς, τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο στην πολιτική. Ωστόσο, πλέον στην Κυβέρνηση βρίσκονται τέσσερις υπουργοί οι οποίοι δύσκολα θα εγκατέλειπαν τον Νίκο Χριστοδουλίδη, ακόμη και εάν το ΔΗΚΟ έκανε διαφορετική επιλογή στις προεδρικές εκλογές του 2028.

Δεύτερον, είναι προφανές ότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης θέλει να διατηρήσει τις ψήφους από τη συναγερμική δεξαμενή. Γι’ αυτό και επιχειρεί με κάθε τρόπο να κρατά ανοικτά τα κανάλια επικοινωνίας. Όχι μόνο με τον διορισμό ατόμων που προέρχονται από τον χώρο του ΔΗΣΥ, αλλά και με την ανάδειξη του συναγερμικού στίγματος της διακυβέρνησής του.

Σε αυτό το πλαίσιο υπερτονίζεται πλέον, έντονα και με κάθε ευκαιρία, από την πλευρά του Προεδρικού, η κεντροδεξιά ταυτότητα της Κυβέρνησης. Καλλιεργείται, μάλιστα, η εικόνα μιας συγκυβέρνησης ΔΗΣΥ–ΔΗΚΟ.

Δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Είναι, ωστόσο, γεγονός ότι το ΔΗΚΟ έχει ενισχυμένη παρουσία στο νέο κυβερνητικό σχήμα και ότι διατηρείται η παρουσία ατόμων με συναγερμική ταύτιση. Παραμένουν επίσης οι υπουργοί που προέρχονται από τη ΔΗΠΑ, καθώς και δύο υπουργοί του ευρύτερου χώρου της Δεξιάς, επιλογές μέσω των οποίων επιδιώκεται να διατηρούνται καλές σχέσεις και με τον κόσμο του ΕΛΑΜ.

Υποβαθμίζεται, βέβαια, η παρουσία της ΕΔΕΚ μετά την αποχώρηση της Μαρίας Παναγιώτου από το Υπουργικό Συμβούλιο. Ο διορισμός του Ηλία Μυριάνθους στη θέση του Επιτρόπου Περιβάλλοντος δεν μπορεί να θεωρηθεί επαρκές αντιστάθμισμα.

Αυτό, βέβαια, μπορεί να μην είναι τυχαίο, δεδομένου ότι ο Πρόεδρος επενδύει στην ανάδειξη του κεντροδεξιού χαρακτήρα της Κυβέρνησης. Μέσα από τις επιλογές του θέλει να καλύψει τον ευρύτερο χώρο της Δεξιάς, με πρόσωπα από τον ΔΗΣΥ και το ΔΗΚΟ έως τη ΔΗΠΑ και τις παρυφές του ΕΛΑΜ.

Η ΕΔΕΚ, επομένως, παραμένει στο κυβερνητικό σχήμα, αλλά με πιο υποβαθμισμένο ρόλο, προφανώς ως αποτέλεσμα συνειδητής επιλογής. Εκ των πραγμάτων, βέβαια, υπήρχαν δυσκολίες ώστε να βγει η εξίσωση, από τη στιγμή που ο Πρόεδρος ήθελε, αφενός, να διατηρήσει το συναγερμικό στίγμα και, αφετέρου, το ΔΗΚΟ να ενισχύσει την παρουσία του.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο κινήσεων ενόψει των προεδρικών εκλογών εντάσσεται και ο εν εξελίξει πόλεμος στον χώρο της Δεξιάς. Πρόκειται είτε για τη μάχη οικειοποίησης προσώπων μεταξύ του κυβερνητικού και του συναγερμικού στρατοπέδου είτε για τη συζήτηση γύρω από την καθαρότητα της δεξιάς ιδεολογίας.

Η αντιπαράθεση για την Τίνα Παύλου, που ξεκίνησε με τη διαρροή των σεναρίων υπουργοποίησής της, και οι «αβέρτα» διορισμοί στο σκιώδες Υπουργικό Συμβούλιο του ΔΗΣΥ αποτελούν ενδεικτικές κινήσεις.

Χαρακτηριστικός ήταν και ο τρόπος με τον οποίο ο ΔΗΣΥ ανέδειξε τον διορισμό της Ήρας Αιμιλιανίδου στο Συμβούλιο Παρακολούθησης Κυβερνητικού Έργου, με την ανάθεση του χαρτοφυλακίου της Μετανάστευσης.

Σε αυτή την εξίσωση εντάσσεται και η αντιπαράθεση του Καρούσου με το Προεδρικό για τον ανασχηματισμό, η απάντηση του Προέδρου για τη στάση ατόμων της ηγεσίας του ΔΗΣΥ στον β΄ γύρο των προεδρικών εκλογών, καθώς και η αναφορά σε ψήφο προς τον υποψήφιο του ΑΚΕΛ, και πάει λέγοντας.

Όλα αυτά συνθέτουν, στο τέλος της ημέρας, ένα κατακερματισμένο σκηνικό στον χώρο της Δεξιάς, όπου αναμένεται ότι θα δοθεί και πάλι η μάχη των προεδρικών εκλογών, καθώς είναι πολύ πιθανό ακόμη και η εξ αριστερών πρόταση διακυβέρνησης να έχει κεντροδεξιό υποψήφιο.