Κι όμως θέλουν μετά μανίας να γίνουν κυβέρνηση το 2028

«Μανδύας αξιοκρατίας για κυβερνητικές επιλογές», ήταν ο τίτλος που επέλεξε ο ίδιος ο Δημοκρατικός Συναγερμός να βάλει στην ανακοίνωσή του για τους διορισμούς στους ημικρατικούς οργανισμούς. Είκοσι ένας διορισθέντες, έγραφε, δεν περιλαμβάνονταν στις εισηγήσεις του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου. Σοβαρό εύρημα; Μπορεί! Ακολούθησε όμως πρόταση για το τι έπρεπε να γίνει αντ’ αυτού; Όχι.

Την περίοδο διακυβέρνησης του Νίκου Αναστασιάδη, το ΑΚΕΛ φρόντιζε επί σχεδόν επί καθημερινής βάσεως να εκδίδει την μια ανακοίνωση μετά την άλλη και να κατηγορεί και να καταγγέλλει την κυβέρνηση. Για ο,τιδήποτε. Φτάνει να έφτανε κοντά τους μια πληροφορία ή ένα δημοσίευμα και ήταν αρκετό για να βγαίνει ανακοίνωση.

Το ρόλο εκείνο του ΑΚΕΛ επί διακυβέρνησης Νίκου Αναστασιάδη ήρθε σήμερα να το αναλάβει ο Δημοκρατικός Συναγερμός. Από το πρωί μέχρι το απόγευμα βγαίνουν ανακοινώσεις οι οποίες κινούνται στη λογική της αξίωσης της κυβέρνησης να δώσει απαντήσεις ή εξηγήσεις, για το Α ή το Β θέμα. Όπως και το ΑΚΕΛ επί κυβέρνησης Αναστασιάδη έτσι και ο ΔΗΣΥ επί Χριστοδουλίδη.

Ένα τελευταίο παράδειγμα για το οποίο ανέβηκαν και οι τόνοι στα ύψη, οι διορισμοί στα συμβούλια των ημικρατικών οργανισμών. Το αντιπολιτευτικό δίπολο του Δημοκρατικού Συναγερμού και του ΑΚΕΛ εξέδωσαν ανακοινώσεις (τις οποίες η κυβέρνηση χαρακτήρισε πανομοιότυπες) και ζητούσαν εξηγήσεις ως προς τις επιλογές που έγιναν εκτός Γνωμοδοτικού Συμβουλίου αλλά και ευρύτερα για το εάν έγιναν από πλευράς Προέδρου και κυβέρνησης.

Επειδή έχουμε εισέλθει για τα καλά σε περίοδο εκλογών, δεν είναι μόνο η κυβέρνηση που θα πρέπει να κρίνεται ότι ενεργεί με γνώμονα το 2028 αλλά και την αντιπολίτευση. Όταν για παράδειγμα η αντιπολίτευση όπως εκφράζεται σήμερα από την Πινδάρου εκδίδει ανακοινώσεις από το σκιώδες υπουργικό συμβούλιο που συστήνει η Αννίτα Δημητρίου, δεν αρκεί το καταγγελτικό ύφος. Από έναν πολιτικό χώρο ο οποίος θέλει (α) να εκδικηθεί με κάθε τρόπο τον Νίκο Χριστοδουλίδη, και (β) να επανακτήσει την εξουσία (την οποία εν ολίγοις θεωρεί κτήμα του) ο πολίτης αναμένει απαντήσεις πολιτικής.

Στο παράδειγμα των ημικρατικών: Αφού ο Χριστοδουλίδης δεν υλοποίησε αυτά που υποσχέθηκε (όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση του ΔΗΣΥ), πού είναι η πρόταση της Πινδάρου; Τι εισηγείται; Να πάμε πίσω στο προηγούμενο καθεστώς επιλογής των διοικητικών συμβουλίων των ημικρατικών οργανισμών; Αλλά ούτε και από το ΑΚΕΛ (το οποίο επίσης βλέπει προς την εξουσία αλλά με λιγότερη ένταση) δεν είδαμε κάποια συγκεκριμένη πρόταση.  

Πριν από τους διορισμούς ημικρατικών είχαμε τον ανασχηματισμό. Στο διάστημα που προηγήθηκε των κυβερνητικών αποφάσεων είχαμε και πάλι μια έντονη επιθετική δραστηριότητα από μέρους της Πινδάρου (δείγμα όπως προαναφέραμε του πάθους επανάκτησης της εξουσίας). Κύριος εκφραστής αυτών των επιθέσεων ο αντιπρόεδρος Γιάννης Καρούσος.

Μόλις όμως η ηγεσία του κόμματος είδε πως κάθε άλλο παρά βοηθούσαν οι τακτικές «τραμπουκισμού» που ακολουθούσε ένας εκ των αντιπροέδρων του, αμέσως έκανε πίσω αφήνοντας τον εκτεθειμένο, να φανεί ως ένας «χρήσιμος…». Ο Γ. Καρούσος δεν λειτούργησε ως «μοναχικός λύκος», όπως εκ των υστέρων η ανώτατη ηγεσία θέλει να τον παρουσιάζει. Κινήθηκε μέσα στο πνεύμα των συζητήσεων που είχαν προηγηθεί.

Τόσο μεγάλο είναι το πάθος του ΔΗΣΥ για την εξουσία, ώστε τακτική ήπιων τόνων αποκλείεται. Θα αναζητείται πάντοτε ένας «χρήσιμος» να αναλάβει τον ρόλο του σκληρού.

Το 78%, οκτώ στους δέκα διορισμένους, δεν αμφισβητήθηκε ποτέ από την Πινδάρου. Δεν χρειαζόταν, γιατί πρόθεση δεν ήταν να διορθωθεί το 22%, αλλά να δημιουργηθεί ο κουρνιαχτός πίσω από τον οποίο μπορεί να κρύβεται η πρόεδρος του κόμματος. Με τέτοιο εφόδιο για το 2028, μανία για την εξουσία, καμία πρόταση πολιτικής, μένει να δούμε αν αρκεί.