Στην ήσυχη Λεμεσό και στην ταβέρνα στο Λυγουριό

Η Λεμεσός άδειασε. Μου άρεσε αυτό. Ένοιωσα ότι η πόλη ήταν δική μου. Ήσυχη και γαλήνια. Σαν να σου άνοιγε την αγκαλιά της. Οι δρόμοι είναι ελεύθεροι. Αυτοκίνητο, σπάνια ακουγόταν.

Κάπου-κάπου περνούσαν μερικοί ντελιβεράδες. Οι περισσότεροι έβρισκαν σκιά, πίσω από μια αποθήκη, μέχρι να έρθει η παραγγελία. Ευγενικοί άνθρωποι, ένας κι ένας.

Πιάσαμε κουβέντα. Μόνο ένα τρυφερό παράπονο είχαν. «Θα θέλαμε θα βουτήξουμε λίγο στη θάλασσα». Κι αν ερχόταν κλήση για παραγγελία;

«Ο Οσμάν πήγε απέναντι να πάρει νερό». Απαντούσε άλλος. Σημείωνε τις λεπτομέρειες, να ανέλαβε εκείνος που ήταν η σειρά του. Δεν είχαν φόβο τα παιδιά. Χαρούμενα ήταν…

Η πόλη ήταν άδεια. Όμορφη. Μην παραξενεύεστε: Ο θόρυβος (αυτοκινήτων, φορτηγών, μοτοσικλετών, κ.λπ.), την ασχημαίνουν…

Οι περισσότεροι Λεμεσιανοί κατευθύνθηκαν σε ελληνικά νησιά. Μερικοί αλώνισαν το Αιγαίο με σκάφη αναψυχής και δεν παρέλειψαν την Αθήνα, για τα θερινά της εστιατόρια (ένα και ένα), για της υπέροχες παραστάσεις στο Ηρώδειο, όπως και, βεβαίως, στην Επίδαυρο.

Η ιεροτελεστία συνεχίζεται στην πιο φημισμένη και ιστορική ταβέρνα στην περιοχή της Επιδαύρου, όπου όλοι –ηθοποιοί, συντελεστές και θεατές– καταλήγουν μετά τις παραστάσεις, είναι ο «Λεωνίδας» στο Λυγουριό. περίπου 5-6 χιλιόμετρα από το Αρχαίο Θέατρο.

Λειτουργεί από τη δεκαετία του 1960, ξεκινώντας ως καφενείο με την παρότρυνση της σπουδαίας μας ηθοποιού, Κατίνας Παξινού, τη σοπράνο μας Μαρία Κάλλας, τον Δημήτρη Μινωτή, έναν από τους κορυφαίους Έλληνες ηθοποιούς και σκηνοθέτες του θεάτρου, και τον Κάρολο Κουν, Έλληνα θεατρικό σκηνοθέτη και δημιουργό του Θεάτρου Τέχνης.

Άντε να σας και πω και τι σερβίρει, αλλά δεν θα μπω σε λεπτομέρειες: Παραδοσιακά, σπιτικά μαγειρευτά (όπως τα θρυλικά πιάτα της κυρίας Κάτιας) και κλασικές ελληνικές γεύσεις. Μοναδική θεατρική αύρα, όπου μετά τα μεσάνυχτα γίνεται το «αδιαχώρητο» από γνωστούς καλλιτέχνες. Δυστυχώς, ο Λεωνίδας, ο ιδιοκτήτης της ιστορικής ταβέρνας δει ζει πια. Απεβίωσε.

Υστερόγραφο και Έκκληση: Παρακαλώ ΜΗΝ μπαίνετε σε κάτι οδηγούς, όπως π.χ. το Tripadvisor. Σε ανάρτησή του, 29 Αυγούστου 2019, έγραψε: «Θα αναρωτηθεί κανείς γιατί 5* (αστέρια) για αυτήν την ταβέρνα; Δεν είναι το ιδιαίτερο φαγητό. Ούτε φοβερές γεύσεις έχει».

 > Τι ήθελες, ρε μπαγλαμά ξεκούρδιστε; Σατωμπριάμ; Που, επίσης, είναι γκουρμέ. Αλλά, όπως σε κόβω, θα το παραγγείλεις well-done και στο Παρίσι, μάλιστα. Και θα σε πετάξουν στον Σηκουάνα. Δωρεάν!