Και καλά. Και άσχημα

«Η Λεμεσός άδειασε. Μου άρεσε αυτό. Ένοιωσα ότι η πόλη ήταν δική μου. Ήσυχη και γαλήνια. Σαν να σου άνοιγε την αγκαλιά της. Οι δρόμοι είναι ελεύθεροι. Αυτοκίνητο, σπάνια ακουγόταν.

Κάπου-κάπου περνούσαν μερικοί ντελιβεράδες. Οι περισσότεροι έβρισκαν σκιά, πίσω από μια αποθήκη, μέχρι να έρθει η παραγγελία. Ευγενικοί άνθρωποι, ένας κι ένας.

Πιάσαμε κουβέντα. Μόνο ένα τρυφερό παράπονο είχαν. «Θα θέλαμε να βουτήξουμε λίγο στη θάλασσα». Κι αν ερχόταν κλήση για παραγγελία;

“Ο Οσμάν πήγε απέναντι να πάρει νερό”. Απαντούσε άλλος. Σημείωνε τις λεπτομέρειες, να ανέλαβε εκείνος που ήταν η σειρά του. Δεν είχαν φόβο τα παιδιά. Χαρούμενα ήταν…».

Αυτά έγραφα στη χθεσινή στήλη. Πού να φανταστώ ότι θα ξυπνούσα χθες και θα έβλεπα στον «Φ» αυτήν τη φρικτή είδηση:

«Σοβαρά επεισόδια στην Πάφο: Μαζική επίθεση 10 ατόμων με μεταλλικά αντικείμενα εναντίον διανομέων».

Είμαι σίγουρος ότι αυτά τα μοσχοαναθρεμμένα μπουμπούκια, νομίζουν ότι έκαναν και κάτι σπουδαίο. Κρίμα…

Από την άλλη, υπάρχει πάντα η μετάνοια. Κι εμείς, πιτσιρικάδες, κάναμε τους μάγκες, όχι βέβαια σε τέτοιο βαθμό. Κι όμως, βρίσκαμε πάντα έναν τρόπο να πούμε «συγγνώμη» (ξέρω, στην ηλικία που το αίμα βράζει, υπάρχουν εκτροπές), όμως πάντα καταφεύγαμε σε …έμπρακτη μετάνοια.

Για διαβάστε κι αυτό, σημερινό από την UNICEF Greece:

Στη Γάζα, παιδιά κάτω των πέντε ετών που πάσχουν από οξύ υποσιτισμό χρειάζονται άμεση θεραπεία. Χωρίς έγκαιρη φροντίδα, η κατάσταση της υγείας τους μπορεί να επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο.

Η UNICEF παρέχει έτοιμη προς χρήση θεραπευτική τροφή (RUTF), συμπληρώματα διατροφής και συμπληρωματικές τροφές για παιδιά που πάσχουν από υποσιτισμό.

Εάν κάποιος μπορεί να θέσει €0,60 την ημέρα, δηλαδή με μια μηνιαία δωρεά €18, βοηθά την UNICEF να προσφέρει θεραπεία που σώζει ζωές.

Φωτό: UNICEF/UN055937/Gilbertson

Απόσπασμα 2, από το υπέροχο άρθρο που έγραψε ο Μιχάλης Κακογιάννης σε αφιέρωμα στη Κύπρο (Ιούνιος – Αύγουστος 1989), στο φιλολογικό περιοδικό «η λέξη», με τίτλο «Από τις Πλάτρες του Μεσοπολέμου στον Αττίλα ’74»:

«Πήγαινα κάθε χρόνο, από μικρό παιδί και ως το 1938. Ξεκινούσαμε οικογενειακώς, φορτώνοντας αποσκευές, βαλίτσες, ακόμα και έπιπλα στα αυτοκίνητα – σωστή μετακόμιση. Κάναμε ώρα πολλή για να φτάσουμε, οι δρόμοι τότε δεν ήταν καλοί και οι στροφές μου έφερναν ναυτία. Μόλις όμως φτάναμε επάνω, η οργιαστική φύση μας αποζημίωνε. Πάντα θα θυμάμαι τους ήχους από τα πουλιά, τα δέντρα, τα ρυάκια, αλλά και τις εικόνες από τα περιβόλια με τις κερασιές και τα φρουτόδενδρα, τις λεύκες και τα πλατάνια.

Εκεί συναντούσαμε τα παιδιά που ήδη γνωρίζαμε από τα προηγούμενα καλοκαίρια και παίζαμε, ή κάναμε μαζί εκδρομές στα γύρω μέρη.

Ένα από αυτά τα παιδιά ήταν και ο Τζόνης, ο αργότερα γνωστός συνθέτης Γιάννης Χρήστου, που ήταν κυπριακής καταγωγής και είχε η οικογένειά του σπίτι στις Πλάτρες. Φίλοι μας ήταν και αρκετά παιδιά Τουρκοκυπρίων, κυρίως δικαστών και δικηγόρων, που ήταν πολύ μορφωμένοι και κατείχαν θέσεις ισάξιες με τον Ελλήνων. Ο δικός μου ο πατέρας ήταν επίσης δικηγόρος και η δουλειά του τον ανάγκαζε ακόμη και το καλοκαίρι να μένει στην πόλη. Μονάχα τα Σαββατοκύριακα ανέβαινε για να μας δει».