Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Μας πήρε όλους πολύ… πίσω στη δεκαετία 1990 η είδηση ότι πέθανε, προχθές Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2026, στη πτέρυγα του κέντρου κράτησης του ΟΗΕ στη Χάγη όπου νοσηλευόταν, ο στρατιωτικός ηγέτης των Σέρβων της Βοσνίας στη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου, Ράτκο Μλάντιτς, που καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία στη Χάγη για γενοκτονία, εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Το ίδιο Δικαστήριο καταδίκασε σε ισόβια και τον τότε πρόεδρο της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, Ράντοβαν Κάρατζιτς, που εκτίει την ποινή του σε φυλακή υψίστης ασφαλείας στη νήσο Γουάιτ (Wight) του Ηνωμένου Βασιλείου.
Συνάντησα και τους δύο στις 18 Μαΐου 1993 και τους πήρα συνεντεύξεις στο αρχηγείο τους στην ορεινή πόλη Πάλε κοντά στο Σεράγεβο, ενώ μαινόταν ο εμφύλιος πόλεμος στο Σεράγεβο και σε άλλες περιοχές της χώρας. Ήταν μια από τις τέσσερις δημοσιογραφικές αποστολές μου στην εμπόλεμη πρώην Γιουγκοσλαβία εκείνα τα χρόνια – το 1991 στο πολιορκούμενο από τον σερβικό στρατό Βούκοβαρ της Κροατίας και το 1992, 1993 και 1994 στη Βοσνία. Κρατώ από τη συνάντηση με τον Ράτκο Μλάντιτς, τις αντιδυτικές ντιρεκτίβες του και τις ισοπεδωτικές επιθέσεις εναντίον των «εγκληματιών» πολιτικών και δημοσιογράφων της δυτικής Ευρώπης, τις ίδιες που εκσφενδόνιζε και στη διάρκεια της δίκης του στη Χάγη, όπου είχε μεταφερθεί μετά τη σύλληψη του στη Σερβία το 2011. Είχε και στο Δικαστήριο την ίδια αλαζονική συμπεριφορά του ανθρώπου που δεν …καταλαβαίνει ότι οι άλλοι δεν είναι… στρατιωτάκια του να τους βομβαρδίζει με τσιτάτα και διαταγές. Είναι χαρακτηριστικό ότι πολλές φορές στη διάρκεια της δίκης, κόμπαζε προς τον προεδρεύοντα Δικαστή ότι «δεν αναγνωρίζει το Δικαστήριο της Χάγης γιατί είναι ένα σατανικό δημιούργημα του ΝΑΤΟ»…
Σε εκείνη, λοιπόν, τη συνέντευξη, ο Μλάντιτς μου μίλησε για «σκόπιμα παρασιωπημένα εγκλήματα σε βάρος της σερβικής κοινότητας από τους δυτικούς δημοσιογράφους», που τους χαρακτήρισε «εγκληματίες πολέμου»(!). Είπε με στόμφο ότι «αυτός είναι ένας πόλεμος της τηλεόρασης και εγκληματίες υπάρχουν και ανάμεσα στους δημοσιογράφους», προσθέτοντας ότι «πολλοί απ’ αυτούς είναι στην ουσία στρατιώτες της άλλης πλευράς, με ψεύτικα γεγονότα και προπαγάνδα που παρουσιάζουν σε βάρος μας». Κατέληξε λέγοντας ότι «οι δημοσιογράφοι κατέχουν τα πιο ισχυρά όπλα, γιατί επηρεάζουν με τα άρθρα τους τις συνειδήσεις».
Τα επόμενα χρόνια αποκαλύφθηκε, βέβαια, ότι τα χιλιάδες θύματα, άμαχοι και γυναικόπαιδα, ιδιαίτερα στον πολύχρονο βομβαρδισμό του Σεράγεβο και στη σφαγή της Σρεμπρένιτσα, δεν είναι ούτε …ψεύτικα, ούτε …προπαγάνδα. Ήταν αθώοι άνθρωποι που πέθαναν μετά από δικές του διαταγές. Και με τη δική του συνείδηση να μένει …ανεπηρέαστη και ήσυχη μέχρι τέλους…
