Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Περιπλανώμενος χτες στον μάταιο κόσμο του FB έπεσε μπροστά μου μια σελίδα διαφορετική από τις υπόλοιπες: Ιστορικές Μνήμες ΕΟΚΑ 1955-1959. Με μια ανάρτηση που είχε τίτλο: Η πορεία του ήρωα της ΕΟΚΑ Φώτη Πίττα: Από τα βασανιστήρια στη Μάχη του Αχυρώνα.
Δεν ξέρω ποιοι ανέλαβαν την πρωτοβουλία να διατηρούν τέτοια σελίδα κόντρα στην ασυναρτησία του διαδικτύου και ιδίως κόντρα στους οδοστρωτήρες, που βρήκαν τον εύκολο δρόμο να ισοπεδώνουν τα πάντα. Δείχνουν ότι μπορεί να υπάρχει και αυτή η πλευρά, και αυτός ο ρόλος της ενημέρωσης, έστω κι αν «κρύβεται» στον συρφετό. Για όποιον ενδιαφέρεται να μάθει πέντε πράματα περισσότερα από όσα του πλασάρουν οι ανεύθυνοι.
Διάβασα το κείμενο για να καταλήξω στα λόγια του πατέρα του Φώτη Πίττα, του δάσκαλου από το Φρέναρος, κατά την κηδεία, που χθες ήταν η επέτειος. Συγκλονιστικά τα λόγια του Σταύρου Πίττα, πού να χωρέσουν σήμερα στους μολυσμένους εγκεφάλους μας!
«Γιε μου, να πας εις το καλόν… τζι΄ εγιώ εν να πάρω τ΄ όπλον σου τζι΄ εννά σταθώ στον τόπον σου, να μεν σε τρώει η έγνοια!…»
Από τη σελίδα «Ιστορικές Μνήμες ΕΟΚΑ 1955-1959» αντιγράφω, λοιπόν, κάποια αποσπάσματα για να μην ξεχνάμε:
Ήταν απόγευμα 18ης Οκτωβρίου του 1956, όταν αστυνομία και στρατός αναζήτησαν τον Φώτη Πίττα στην Άχνα και στο Φρέναρος. Ο ήρωας όμως είχε προλάβει να διαφύγει. Καταζητούμενος πια, γνωστός με το ψευδώνυμο «Ακρίτας», συνέχισε τη δράση του ως υποτομεάρχης στην περιοχή της Λύσης. Μάχεται, οργανώνει, εμψυχώνει και εμπνέει τους νεαρούς αγωνιστές. Τον Ιανουάριο του 1957 οι Άγγλοι ανακαλύπτουν και πάλι τα ίχνη του.
Χαράματα της 10ης Ιανουαρίου ο «Ακρίτας» συλλαμβάνεται στη Βατυλή. Άοπλος καθώς είναι δεν προβάλλει αντίσταση. Μεταφέρεται στις Φυλακές της Αμμοχώστου, όπου θα ζήσει μαρτυρικές ώρες βασανιστηρίων.
Τον Απρίλιο του 1957 μεταφέρεται στα κρατητήρια Πύλας. Τον Μάρτιο του 1958 δραπετεύει. Με το ψευδώνυμο «Γύθος» συνεχίζει να προκαλεί πλήγματα στους Άγγλους κατακτητές. Στις 30 Αυγούστου του 1958 ο Φώτης Πίττας, μαζί με τον Αντρέα Κάρυο και τον Ηλία Παπακυριακού, φτάνουν στο Λιοπέτρι για ειδική αποστολή. Στο χωριό συναντούν και τον καταζητούμενο Χρίστο Σαμάρα. Φρουροί έχουν τοποθετηθεί σε καίρια σημεία του χωριού, ώστε οι αγωνιστές να ειδοποιηθούν εγκαίρως, σε περίπτωση που οι Άγγλοι θα εισέρχονταν στο Λιοπέτρι.
Οι φόβοι αυτοί επαληθεύτηκαν, όταν χαράματα της Δευτέρας την 1η Σεπτεμβρίου του 1958 οι φρουροί που ξαγρυπνούσαν στο καμπαναριό της εκκλησίας αντιλήφθηκαν αγγλικό στρατό να φτάνει στο χωριό από τον δρόμο Φρενάρους – Λιοπετρίου. Οι τέσσερις καταζητούμενοι αγωνιστές ειδοποιήθηκαν, προσπάθησαν να διαφύγουν, αλλά γρήγορα αντιλήφθηκαν ότι ήταν περικυκλωμένοι από παντού.
Μοναδική τους επιλογή να κρυφτούν σε ένα όσο το δυνατόν πιο ασφαλές μέρος, μέχρι να ολοκληρωθούν οι έρευνες των Άγγλων. Καταφεύγουν όλοι μαζί στον Αχυρώνα του Παναγιώτη Καλλή, αλλά γρήγορα συνειδητοποιούν ότι έχουν προδοθεί.
Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου του 1958 ο Αχυρώνας περικυκλώνεται από δεκάδες στρατιώτες. Οι αγωνιστές μπορούν να τους βλέπουν μέσα από τις χαραμάδες της κρυψώνας τους. Άνιση η μάχη, μα δυνατή και αμετάκλητη η απόφαση στην προσταγή των Άγγλων να παραδοθούν:
«Μολών λαβέ» είναι η απάντησή τους και τα τέσσερα παλικάρια αντιστέκονται στις αλλεπάλληλες επιθέσεις των πάνοπλων Βρετανών στρατιωτών, προκαλώντας τους απώλειες. Το ψυχικό μεγαλείο και η αντοχή των αγωνιστών κρατάει για ώρες τους Άγγλους μακριά από τον Αχυρώνα. Κι εκεί που η δύναμη του κατακτητή δεν μπορεί να νικήσει, να υποτάξει και να υποδουλώσει την Ελληνική ψυχή, επιστρατεύεται η δύναμη της φωτιάς! Ένα ελικόπτερο φτάνει και δύο Άγγλοι καταδρομείς σκαρφαλώνουν στη στέγη του Αχυρώνα και χύνουν μέσα βενζίνη. Μόνη λύση η ηρωική έξοδος, την οποία και επιχειρούν με το όπλο στο χέρι.
Ο Χρίστος Σαμάρας και ο Αντρέας Κάρυος από την κεντρική είσοδο του Αχυρώνα. Ο Φώτης Πίττας και ο Ηλίας Παπακυριακού από το πίσω μέρος, από ένα άνοιγμα χαμηλά στον τοίχο. Και οι τέσσερις πέφτουν νεκροί.
Ο ταπεινός Αχυρώνας άνοιξε την πύλη της αθανασίας για τα τέσσερα ηρωικά παλικάρια και έγινε τόπος ιερού προσκυνήματος. Ο ηρωικός θάνατος του Φώτη Πίττα και των συναγωνιστών του θα προκαλούν εσαεί δέος και θαυμασμό σε όσους αγαπούν και αγωνίζονται για την Ελευθερία.
