Παλάτι €68 εκατ. για τη Νομική Υπηρεσία – Αν τολμάτε, κοιτάξτε κατάματα την κοινωνία!

Ο ντόρος που προκάλεσε τις προηγούμενες μέρες η πρόκληση για το πάρκινγκ, το πρεστίζ και τους αστυνομικούς σε ρόλο ταξιτζή, παρολίγον να γίνει αιτία να μας διαφύγει μια άλλη πρόκληση. Μπροστά στην οποία, εκείνη της Ανδρούλας Βασιλείου ωχριά. Ο λόγος για την προκήρυξη διαγωνισμού για το παλάτι στο οποίο θα στεγασθεί η Νομική Υπηρεσία.

Ο διαγωνισμός είχε αρχικά προκηρυχθεί το 2022, με εκτιμώμενο τότε κόστος 45 εκατ. ευρώ συν ΦΠΑ. Η παρέμβαση του τότε γενικού ελεγκτή Οδυσσέα Μιχαηλίδη και η γενική κατακραυγή της κοινωνίας που προκλήθηκε, είχαν οδηγήσει στην ακύρωση της διαδικασίας, παρά την επίκληση άλλης δικαιολογίας από τις αρμόδιες αρχές.

Θα περίμενε, λοιπόν, κάθε σώφρων πολίτης, ότι θα γινόταν το αυτονόητο. Εκείνοι που σχεδίασαν το παλάτι, να άκουγαν την αντίδραση της κοινωνίας. Να επανεξέταζαν το σχεδιασμό. Να έκοβαν ή έστω να περιόριζαν τις υπερβολές. Να αναζητούσαν μια πιο σεμνή και πιο οικονομική λύση.

Φευ. Αντ’ αυτού, όποιοι και αν είναι αυτοί που έλαβαν την απόφαση, επανήλθαν με ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση. Ένα κτήριο 11 ορόφων, στη βάση του ιδίου σκεπτικού και με το κόστος να εκτοξεύεται σε ακόμη μεγαλύτερο ύψος, προκαλώντας ακόμη μεγαλύτερο ίλιγγο.

Προσέξτε ιδιαιτερότητες: Για τον Γενικό Εισαγγελέα προβλέπεται γραφείο 70 τετραγωνικών μέτρων! Για τον Βοηθό Γενικό Εισαγγελέα προβλέπεται ακόμη ένα γραφείο 70 τετραγωνικών μέτρων! Στο κάθε γραφείο προβλέπεται και ξεχωριστή κουζίνα!

Εβδομήντα τετραγωνικά μέτρα για ένα γραφείο! Ένα ολόκληρο διαμέρισμα δηλαδή! Κι άλλο ένα διαμέρισμα για τον Βοηθό του! Σου έρχεται ζάλη. Πασχίζεις να αντιληφθείς την αναγκαιότητα αλλά είναι αδύνατο. Άραγε το θέλουν γραφείο-γυμναστήριο; Μέσα στην αδυναμία να βρω λογική εξήγηση, μου πέρασε αυτή η τρελή ιδέα.

Βλέπετε, ο Γιώργος Σαββίδης στα νιάτα του ήταν αθλητής (στο άλμα εις ύψος). Εντάξει, πλέον, δεν αναμένεις να αρχίσει ξανά το στίβο. Τόσος χώρος, ωστόσο, μπας και είναι για να αρχίσει το τζόκινγκ; Ο Σάββας Αγγελίδης όμως; Δεν τον κόβω για αθλητή (ασχέτως του ύψους του) εκτός και αν τον υποχρέωσε ο Σαββίδης να αρχίσουν να τρέχουν μαζί…

Παρένθεση ο σαρκασμός, με διευκρίνηση ότι ο Σαββίδης αφυπηρετεί σε ένα χρόνο και δεν θα προλάβει καν να δει το νέο κτήριο. Έχει, όμως, ευθύνη αφού αποφασίζεται επί των ημερών του. Το θέμα παραείναι σοβαρό. Το ζήτημα δεν είναι κατά πόσο οι χώροι είναι ωραίοι. Ούτε αν το κτήριο θα είναι σύγχρονο. Ούτε καν αν οι υπηρεσίες της Νομικής Υπηρεσίας χρειάζονται αναβάθμιση. Φυσικά και χρειάζονται αξιοπρεπείς και λειτουργικές εγκαταστάσεις.

Η ουσία του ζητήματος είναι η πρόκληση. Χρειάζεται το δημόσιο παλάτια για να στεγάσει τις υπηρεσίες του; Ποιος αποφασίζει ότι χρειάζεται; Ποιος σχεδίασε αυτούς τους χώρους; Ποιος τους απαίτησε; Ποιος έκρινε ότι υπάρχει ανάγκη για γραφείο 70 τ.μ., με ξεχωριστή κουζίνα;

Αμέσως μετά, ακολουθεί και το ουσιωδέστερο ερώτημα. Ποιος θα πληρώσει το παλάτι; Μα φυσικά ο φορολογούμενος. Εκείνος που καλείται καθημερινά να τα βγάλει πέρα με την ακρίβεια, τα ενοίκια, τα επιτόκια και το κόστος ζωής. Την ίδια στιγμή, που τα στατιστικά συνεχίζουν να προκαλούν θλίψη. Καταγράφοντας ότι περίπου ένας στους πέντε πολίτες, βρίσκεται αντιμέτωπος με συνθήκες φτώχειας.

Σε αυτή την κοινωνία, λοιπόν, κάποιοι θεωρούν λογικό να δαπανηθούν 68 εκατ. ευρώ συν ΦΠΑ για ένα υπερμεγέθες κτήριο. Πρόκειται για κορυφαία πρόκληση. Κυρίως, επειδή η κοινωνία είχε ήδη μιλήσει. Το 2023 οι αντιδράσεις ήταν έντονες. Υπήρξε δημόσια αμφισβήτηση της σκοπιμότητας και του κόστους. Το έργο ακυρώθηκε. Μετά από τρία χρόνια, οι αρμόδιοι εμφανίζονται σαν να μην είχαν ακούσει το παραμικρό. Αυτό είναι το πιο εξοργιστικό στην όλη υπόθεση.

Το κράτος κύριοι, δεν είναι εταιρεία που αποφασίζει να κατασκευάσει τα κεντρικά της γραφεία με χρήματα των μετόχων της. Στην προκειμένη περίπτωση τα χρήματα βγαίνουν από την τσέπη των φορολογούμενων πολιτών. Πολλοί από τους οποίους δεινοπαθούν για να τα βγάλουν πέρα.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι η νοοτροπία που επικρατεί στο κράτος και σε όποιους του δημοσίου αποφασίζουν για την ανέγερση κτηρίων. Η νοοτροπία, που θεωρεί αυτονόητο ότι οι δημόσιες υπηρεσίες πρέπει να στεγάζονται σε παλάτια ενώ από την κοινωνία ζητούνται συνεχώς θυσίες.

Πριν κλείσει ο διαγωνισμός των προσφορών, κάποιοι ας βρουν τη δύναμη να πράξουν κάτι απλό. Να σηκώσουν το βλέμμα από τα σχέδια του παλατιού και να κοιτάξουν κατάματα την κοινωνία. Ανοίγοντας αυτή τη φορά και τα αφτιά. Διότι θα την ακούσουν να τους βροντοφωνάζει ότι, εκεί έξω, υπάρχουν οικογένειες που μετρούν τα ευρώ τους για να τους φτάσουν μέχρι το τέλος του μήνα. Είναι οι ίδιες οικογένειες που θα κληθούν να πληρώσουν και το παλάτι!