Δηλαδή εμείς εδώ έχουμε περισσότερη έγνοια για το Κυπριακό από τους ξένους;

Δικαιολογημένα, οι Κύπριοι ευρωβουλευτές αλλά και κάποια κόμματα αντέδρασαν στο γεγονός ότι η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, στην ετήσια ομιλία της στο ευρωκοινοβούλιο – State of the Union –, δεν έκανε καμία αναφορά στο Κυπριακό. Είναι ενοχλητικό όταν η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ξεχνά να κάνει έστω και τυπικά μια αναφορά σ’ ένα πρόβλημα που η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα έπρεπε να αγνοεί.

Ωστόσο, η προφανώς ηθελημένη παράλειψη κάθε αναφοράς στο Κυπριακό έρχεται να μας υπενθυμίσει μια πολύ σκληρή πραγματικότητα, την οποία κάποιοι στην Κύπρο επισημαίνουμε εδώ και χρόνια: το Κυπριακό δεν ήταν και δεν είναι στις προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μήπως όμως κι εμείς υπερβάλλουμε απαιτώντας από Ευρωπαίους αξιωματούχους να δείχνουν ενδιαφέρον για το Κυπριακό; Δηλαδή, τελικά, εμείς εδώ στην Κύπρο νοιαζόμαστε περισσότερο για το Κυπριακό απ’ ό,τι οι ξένοι;

Εάν το Κυπριακό δεν βρίσκεται στην επικαιρότητα λόγω κάποιας τρέχουσας εξέλιξης, ελάχιστα έως καθόλου απασχολεί την ηγεσία, τα κόμματα ή τα ίδια τα μέσα ενημέρωσης. Τρανταχτό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση του ΔΗΣΥ, του οποίου η ηγεσία, σύμφωνα με δημόσιες δηλώσεις δικών του στελεχών όπως ο Αβέρωφ Νεοφύτου και όχι κάποιων τρίτων, ενώ ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών βρισκόταν στην Κύπρο, ασχολιόταν με εσωτερικές δημοσκοπήσεις και δημοτικότητες, αλλά όχι με το «μείζον εθνικό θέμα».

Το ίδιο ισχύει και για τα άλλα κόμματα: μια ματιά στις ανακοινώσεις που εκδίδουν κάθε εβδομάδα δείχνει πως η προσοχή τους πάει σε πολλά άλλα θέματα και ελάχιστα στο Κυπριακό. Και όσες ανακοινώσεις βγουν για το Κυπριακό, επί της ουσίας δεν λένε τίποτε· δίνουν απλώς την εντύπωση ότι εκδόθηκαν μόνο για τον τύπο.

Μήπως να δούμε κάτι αντίστοιχο και στις ομιλίες των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων κατά τη συζήτηση του κρατικού προϋπολογισμού, στο τέλος κάθε χρόνου; Ποιος άραγε θυμάται τι ουσιαστικό είπε πέρσι ή πρόπερσι κάποιος πολιτικός αρχηγός για το Κυπριακό, κάτι που να αποτελεί σημείο αναφοράς;

Κανείς δεν θυμάται τι ειπώθηκε, γιατί όλοι ή σχεδόν όλοι επανέλαβαν τα ίδια και τα ίδια σαν ρεφρέν. Στη δική τους ατζέντα υπήρχαν άλλα θέματα πιο πιασάρικα, που ήθελαν να τονίσουν για να κερδίσουν την κοινή γνώμη.

Δεν εμπεδώθηκε μόνο εδώ στο νησί ότι «το Κυπριακό δεν πουλάει» ή, ακόμα χειρότερα, «ποιος ασχολείται σήμερα με το Κυπριακό» – φράσεις που δεν τις ακούμε μόνο όσοι ασχολούμαστε δημοσιογραφικά, αλλά είμαι σίγουρος πως τις ακούνε και οι ίδιοι οι πολιτικοί. Η διαφορά είναι πως εμείς αρνούμαστε να συμβιβαστούμε με αυτή την «πραγματικότητα» και συνεχίζουμε να ψάχνουμε και να γράφουμε, ενώ οι πολιτικοί μας έχουν χρόνια τώρα αποδεχτεί αυτή την κατάσταση, βάζοντας το θέμα χαμηλά στην ατζέντα τους αφού «δεν πουλάει» και άρα δεν έχουν τίποτε να κερδίσουν.

Εξαίρεση στον κανόνα αποτελούν οι Κύπριοι ευρωβουλευτές, οι οποίοι προσπαθούν στο μέτρο του δυνατού να προβάλλουν το θέμα και να το διεκδικούν εντός του ευρωκοινοβουλίου.

Πηγαίνοντας ένα χρόνο πίσω, τον Σεπτέμβριο του 2025, ο ευρωβουλευτής του ΕΛΚ Λουκάς Φουρλάς είχε υποδείξει στη φον ντερ Λάιεν πως, ενώ μίλησε για την ανάγκη υπεράσπισης κάθε τετραγωνικού μέτρου ευρωπαϊκού εδάφους, δεν έκανε καμία αναφορά στην Κύπρο. Το 2025, η μόνη αναφορά στην Κύπρο που έγινε ήταν για τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού κόμβου πυρόσβεσης – καμία λέξη όμως για κατοχή ή διαπραγματεύσεις.

Από πλευράς προέδρου της Κομισιόν πρόκειται για επαναλαμβανόμενο μοτίβο: μετά τη μνεία της για την τουρκική επιθετικότητα το 2020, δεν ξανάκανε καμία αναφορά έκτοτε.

Ένα ανάλογο μοτίβο όμως βλέπουμε και εντός Κύπρου. Εάν εμείς εδώ θεωρούμε πως το Κυπριακό «δεν πουλάει», γιατί να έχει μεγαλύτερη βαρύτητα για την πρόεδρο της Κομισιόν;