Η λαχανή η Πόρσε στη Λεμεσό!

Κάθε βράδυ που γρυλλίζουν στον παραλιακό δρόμο οι θηριώδεις μοτοσικλέτες τους, αλλά και αυτοκίνητα με άγριες μηχανές, να προσέχει τα παιδιά του κόσμου – κάνω μια προσευχή στον Θεό να μην δοκιμάσει ποτέ, κανένας γονέας την απώλειά ενός παιδιού που «πετάει» με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Στα πρώτα μου δημοσιογραφικά χρόνια στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» των Αθηνών, ο διευθυντής μου Σεραφείμ Φυντανίδης, ανέθεσε σε μένα και στον συνάδελφό μου Γιώργο Γεωργιάδη, να κάνουμε ολονύκτια ρεπορτάζ στο νοσοκομείο ΚΑΤ. Ακρωνύμιο του Κέντρου Αποκατάστασης Τραυματιών.

Δεν περιγράφονται οι σκηνές που βλέπεις εκεί μέσα. Άνθρωποι, νέοι οι περισσότεροι, ήταν παραπάνω από σακατεμένοι. Οι περισσότεροι πέθαιναν. Οι υπόλοιποι κουβαλούν το σακατεμένο τους σώμα, όσα χρόνια τους χαρίσει ο Θεός.

Καθόμασταν έξω στους διαδρόμους των κλινών και κάποια στιγμή, από μόνοι τους οι γονείς και συγγενείς άφησαν τον θρήνο να τους κυριεύσει.

Ένας σπουδαίος ορθοπεδικός χειρούργος, βλέποντας τον τρόμο και την οδύνη στα πρόσωπά μας, μας πήγε για καφέ στο κυλικείο του ΚΑΤ, και μας μίλησε σαν πατέρας.

«Μετρήσατε πόσους χάσαμε σήμερα;»

«Όχι. Πόσους;».

«Τριάντα πέντε νέα παιδιά. Μαζί με αυτά, όμως, χάνουμε και τους γονείς και τα αδέρφια τους, που δεν ησυχάζουν ποτέ. Ως το τέλος της ζωής τους, φεύγουν με εκείνον τον επώδυνο καημό: Μην τύχει ποτέ κάτι τέτοιο σε άλλους γονείς».

Εκείνα τα ρεπορτάζ του τρόμου στο ΚΑΤ, άφησαν πολλά σημάδια, αλλά και χρήσιμα μαθήματα, σε όλους εμάς τους εκκολαπτόμενους δημοσιογράφους.

Ο αγαπημένος μας Κώστας Καββαθάς, ο πρώτος και πιο γνωστός δημοσιογράφος της Αυτοκίνησης. Όπως και με τον άλλον σπουδαίο μας οδηγό αυτοκινήτων ταχύτητας, Αναστάσιο Μαρκουίζο, κατά κόσμον Ιαβέρης, μας έδωσαν μαθήματα χρηστής οδήγησης. 

Πόσο θα ήθελα κοντά μου, εδώ στη Λεμεσό, τον καλό μου Κώστα Καββαθά, εκδότη του ιστορικού περιοδικού «4Τροχοί», και να σχολιάζαμε τη νέα «αυτοκινητοπαρέλαση» που έχει ενσκήψει στην Λεμεσό. Χθες, στον παραλιακό δρόμο κοντά στη ταβέρνα «Κερύνεια», είδα μία Πόρσε σε τζιπ και το χρώμα της λαχανί.

Η οδηγός ήταν ξανθιά, με ωραία κοκάλινα γυαλιά του ήλιου. «Πώς το διάλεξες κοπέλα μου το χρώμα;». Αν μου πεις «για να ξεχωρίζω», θα το καταλάβω και θα σου πω και μπράβο.

«Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα», λέμε στην Ελλάδα. Και αυτή η εξυπνάδα καταργεί όλα τα οξύμωρα. Τι πάει να πει δηλαδή «μου αρέσει η λαχανή Πόρσε;».

Αμέσως με συνδράμει η Τεχνητή Δικαιοσύνη (ΙΤ), που πολύ μας το παίζει Brittanica εσχάτως και μου σπάει τα νεύρα, θυμίζει την ακριβή απάντηση στο πιο πάνω, αυθάδες ερωτηματικό μου,και μου πετάει το «περί ορέξεως κολοκυθόπιτα». Που σημαίνει, ότι τα γούστα, οι προτιμήσεις και οι απόψεις είναι υποκειμενικές και διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο. Τώρα, γιατί καθιερώθηκε η κολοκυθόπιτα; Θα σας γελάσω!

Φωτογράφημα

Πόσες φορές δεν έχουμε χαμογελάσει πλούσια με αθώες πράξεις και λόγια υπέροχα πεταμένα από ένα παιδί; Σαν αυτό που στέκεται ταπεινά και ευγενικά μπροστά στον σκεπτόμενο (το παγκοσμίως διάσημο γλυπτό του Γάλλου καλλιτέχνη, Ογκίστ Ροντέν «Le Penseur», το οποίο στα ελληνικά είναι γνωστό ως «Ο Σκεπτόμενος»), από απόσταση όσο πρέπει. Κρατώντας κάτι που θεωρεί ότι έχει ανάγκη να τον ανακουφίσει. Με απίστευτη διακριτικότητα. Και υπομονή. Σου λέει «εδώ είμαι αν με θέλεις. Δεν θα πλησιάσω πιο πολύ». Προσέξτε την επαφή των ματιών τους. Πόσο ήρεμη και εκφραστική. Δεν ξέρω εάν είναι στημένη η φτιαγμένη η συγκεκριμένη εικόνα, αλλά αποδίδει διάφανα αυτό που μόνο ένα παιδί μπορεί να κάνει για να πλησιάσει με τέτοιο σεμνό μεγαλείο, ένα τόσο τεράστιο πρόσωπο. Και να ερμηνεύσει αυτό που σκέπτεται ως ανάγκη…