Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Η Προσωπική Απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών στο Κυπριακό, Μαρία Άνχελα Ολγκίν, θα μπει στην μακρά λίστα των εκπροσώπων του Διεθνούς Οργανισμού, που διορίστηκαν και απέτυχαν. Δυστυχώς!
Όσο πλησιάζει, ωστόσο, η ολοκλήρωση της αποστολή της, επιχειρεί να διαμορφώσει αφήγημα για το «τι δεν πήγε καλά». Η γνωστή επωδός είναι ότι «φταίνε οι δυο ηγέτες». Είναι η πιο εύκολη οδός, η γνωστή και ανέξοδη. Η πολιτική των «ίσων αποστάσεων», που υιοθετείται διαχρονικά και εξυπηρετεί τον θύτη. Μοιράζεται η ευθύνη και αποκτά άλλοθι ο θύτης.
Το Κυπριακό τοποθετείται στα άλυτα διεθνή ζητήματα. Κανείς από εκείνους, οι οποίοι από καθέδρας επιχειρούν να ερμηνεύσουν τους λόγους για τους οποίους ένα διεθνές πρόβλημα παραμένει άλυτο, δεν αναφέρεται στην κατοχική δύναμη. Είναι ως να συζητείται, για παράδειγμα, το ουκρανικό και η Ρωσία να είναι εκτός βασικής εξίσωσης. Είναι ως να συζητείται το Μεσανατολικό και να μην θεωρείται μέρος του προβλήματος το Ισραήλ.
Θα πρέπει, ανέφερε η κ. Ολγκίν, στο καθιερωμένο της άρθρο στον Πολίτη, ότι «η απόφαση για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων ανήκει στους ηγέτες». Ή δεν έχει καταλάβει τίποτε ή θέλει να επιμένει σε μια αδιέξοδη πεπατημένη. Δεν βλέπει την κατοχή; Μήπως διαβάζει λανθασμένα εγχειρίδια για το Κυπριακό; Είναι ξεκάθαρο ότι αφήνει εκτός κάδρου την κατοχική δύναμη. Και δεν φτάνει που αποφεύγει την ουσία, θεωρεί για παράδειγμα, ότι είναι ο εκάστοτε εγκάθετος της Άγκυρας, ο οποίος αποφασίζει στο Κυπριακό.
Η κ. Ολγκίν είναι απεσταλμένη μερικής απασχόλησης. Έρχεται κατά διαστήματα στο νησί και παραμένει συνήθως για μια εβδομάδα. Δεν είναι παρούσα σε συναντήσεις και σε δράσεις, αλλά αυτό δεν την αποτρέπει στο να προβαίνει σε διαπιστώσεις. Γι’ αυτό και κατέληξε αβίαστα στο συμπέρασμα, διά ρητορικού ερωτήματος: Αν οι δύο πλευρές δεν κατάφεραν τα τελευταία δύο χρόνια να συμφωνήσουν σε ζητήματα όπως τα οδοφράγματα, την αποναρκοθέτηση ή την από κοινού αντιμετώπιση της ρύπανσης από πλαστικά, «πώς μπορούν να συμφωνήσουν σε ένα πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο που θα μπορούσε να υπερβεί δεκαετίες διαίρεσης;»
Είναι της λογικής και το λέει συχνά- πυκνά ότι πρέπει να κάνει κίνηση η Λευκωσία. «Τι του στοιχίζει του Χριστοδουλίδη να ανοίξει την Μια Μηλιά;» διερωτάται συχνά σε συνομιλητές της. Αλλά κανείς δεν την έχει ακούσει να αναφέρει ότι θα πρέπει η Τουρκία, ως κίνηση καλής θέλησης, να αποσύρει στρατεύματα ή να διευκολύνει τη διακίνηση πολιτών από την Τυλληρία στη Λευκωσία. Ποτέ δεν το είπε αυτό γιατί θεωρεί τέτοιες «απαιτήσεις» ακραίες. Το ακούει, άλλωστε, τούτο και από κάποιους στην ελληνοκυπριακή πλευρά, που όταν προτάσσεται ένα αίτημα από τη Λευκωσία, από Ελληνοκύπριους, τούτο χαρακτηρίζεται «εθνικιστικό» και ακραίο. Η λογική της ταμπέλας. Καλλιεργείται μια εντύπωση ότι μόνο εάν δελεαστεί η κατοχική δύναμη, μπορεί να βρεθεί διέξοδος. Η πολιτική του κατευνασμού δοκιμάσθηκε και απέτυχε. Η Τουρκία αντί να συνεργασθεί αποθρασύνεται. Αλλά επιμένουν σε αυτή την προσέγγιση.
Η κ. Ολγκίν καταλήγει μονίμως στο συμπέρασμα ότι το πρόβλημα στο Κυπριακό είναι η «έλλειψη εμπιστοσύνης». Και ενόψει τούτου, «μεθοδολογικά», εστιάζεται η προσοχή στα ΜΟΕ και όχι στην ουσία. Από πού προκύπτει, όμως, η έλλειψη εμπιστοσύνης; Της το έχουν πει οι Τουρκοκύπριοι, οι οποίοι είναι κάτοχοι διαβατηρίου και ταυτότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας; Αυτοί που επισκέπτονται δημόσια νοσηλευτήρια στις ελεύθερες περιοχές; Ή που εργάζονται στις ελεύθερες περιοχές; Όλοι αυτοί που έρχονται από τα κατεχόμενα στις ελεύθερες περιοχές, για επίσκεψη, ψώνια, διασκέδαση, αισθάνθηκαν να απειλούνται, να κινδυνεύουν; Όχι.
Έλλειψη εμπιστοσύνης υπάρχει, ως αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης κατοχής. Γιατί εκεί είναι η ουσία του προβλήματος, την οποίαν κρύβουν οι διάφοροι απεσταλμένοι. Και τούτο αφορά όλους τους Κυπρίους.
