Τα κομματούθκια του κόμματος

Δεν ξέρω πόσες, αλλά είμαι σίγουρος πως κάθε φορά που ανοίγει ο Καρούσος το στόμα του και μιλάει, οι ψήφοι που καθημερινά χάνει ο ΔΗΣΥ, λόγω της θλιβερής κατάστασης στην οποία οδηγήθηκε, αν δεν τριπλασιάζονται, σίγουρα διπλασιάζονται. Αυτό είναι το μόνιμο. Προχθές, που επιτέθηκε (και) στον Χάρη Γεωργιάδη, νομίζω τετραπλασιάστηκαν.

Υπάρχουν ακόμα κάποια στελέχη στον ΔΗΣΥ τα οποία έχουν ένα κύρος. Είτε συμφωνεί κανείς είτε διαφωνεί μαζί τους, είναι αυτοί που είναι – και είναι σοβαροί. Δεν είναι πολλοί και όντως χάνονται δίπλα σε κάτι κατά φαντασίαν πολιτικούς ή κάτι άλλους επιπέδου Καρούσου, και όχι μόνο, οι οποίοι μιλούν για πολιτική και ο λόγος τους δεν διαφέρει σε τίποτα από τη συζήτηση επιπέδου – δαπέδου για τα ποδοσφαιρικά με τον (μισητό) εξάδελφο του κουμπάρου τους, που τον βλέπουν μία φορά τον χρόνο στη σούβλα του Πάσχα.

Είναι αλήθεια πως ο Χάρης Γεωργιάδης, συμπαθέστατος στο διαπροσωπικό, παγώνει και ξινίζει μόλις δει κάμερα. Άλλος άνθρωπος. Έχει αυτό το πρόβλημα. Αλλά από εκεί και πέρα, έχει πολιτικό λόγο όπως και πολιτική αντίληψη ο άνθρωπος.

Και Γιάννη μου, εάν, λέμε τώρα, ήμουν εγώ δήμαρχος Αγίας Νάπας και, ενώ οι αρμόδιες υπηρεσίες ζητούσαν την αποκατάσταση της παραλίας Άμμος του Καμπούρη – υπέροχη ήταν πραγματικά… – ο Δήμος Αγίας Νάπας, επί των ημερών μου, επιχειρούσε να εντάξει τις παρεμβάσεις – την καταστροφή του χώρου ουσιαστικά – σε… δημοτικό έργο «κοινής ωφέλειας» για να εξασφαλίσει τις άδειες για το σπίτι του Τζο Λο, ε, μια κάποια συστολή θα την είχα.

Αυτή η εικόνα καφενείου που παρουσιάζει ο ΔΗΣΥ των ημερών κάνει ακόμα πιο αναγκαία την παρουσία ανθρώπων όπως ο πρώην υπουργός Οικονομικών. Συμφωνείς ή διαφωνείς μ’ αυτά που λέει, δεν έχει σημασία. Είναι πολιτική. Δεν είναι του συρμού.

Βαριά κουβέντα; Κάθε άλλο. Δεν ξέρω πόση σοβαρότητα μπορεί να έχει η καφενειακή κατάσταση του ΔΗΣΥ, όχι τόσο για τον ίδιο τον ΔΗΣΥ, όσο για την απουσία του από τα πολιτικά δρώμενα, τα σοβαρά εννοώ. Διότι, όταν το μοναδικό επιχείρημα για το 2028 είναι η «αποστασία» του Χριστοδουλίδη το 2023, τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι πολλά.

Αυτοί που υποστήριξαν τον Αβέρωφ, ο οποίος ολοφάνερα δεν έκανε για τη δουλειά – δεν θα μπω καν στα αμέτρητα παρδαλά που είχαμε δει -, εάν τον υποστήριζαν ειλικρινώς, πόσο κριτήριο διέθεταν;

Και εάν δεν τον υποστήριζαν, αλλά έκαναν την πάπια για τα προσωπικά – κομματικά τους ή δεν είχαν τα κότσια να διαφωνήσουν, ποια υπηρεσία προσέφεραν στον τόπο τους ή στο κόμμα τους; Γιατί να τους εμπιστευτεί είτε ο πρώτος είτε το δεύτερο για κάτι;

Ειδικά όταν σήμερα σκίζονται εναντίον του Αβέρωφ. Επί της ουσίας; Συμφωνώ απόλυτα. Μπορούν να μας πουν τι άλλαξε έκτοτε, πέρα από την προσωπική κάψα διαφόρων για την εξουσία;

Πού ήταν ο πατριωτισμός τους, κομματικός και ευρύτερα, όταν παρακολουθούσαν βωβοί τον Αβέρωφ να επιχειρεί εκδικητικά και μόνο να οδηγήσει τη χώρα στα χέρια του ΑΚΕΛ, το οποίο την είχε καταστρέψει πριν από μόλις μια δεκαετία; Δεν είχαν τίποτα να πουν; Και δεν χρειάζεται καν να αναφερθεί κανείς σε όσους πήγαν και ένα βήμα παρακάτω για τις προσωπικές τους φιλοδοξίες.

Οι υπόλοιποι πού ήταν; Τους ήταν σημαντικότερο το γράμμα του κομματικού καταστατικού από την αποτροπή της παράδοσης του τόπου στο ΑΚΕΛ; Υπάρχει κάτι το οποίο να αποδεικνύει καλύτερα το ότι δεν μπορούν από αυτό;

Εάν δεν μπορούν από ασχετοσύνη ή επειδή είναι – κυρίως – αθεράπευτα μωροφιλόδοξοι;

Τι να σας πω.

Εσάς, δηλαδή, σας κόφτει; Ξέρετε κάποιον που τον κόφτει;

Υστερόγραφο: Ελπίζω οι Σύντροφοι της Εζ. Παπ. να κάνουν καλή χρήση του Σαββατοκύριακου για αν συνέλθουν κάπως από τις αξινόστραφες της επίσκεψης και των δηλώσεων του Μαχμούτ Αμπάς. Από την εμμονή της «γενοκτονίας», την οποία ούτε ο Αμπάς δεν ανέφερε, δεν θα συνέλθουν. Εκεί χρειάζονται επιστημονική βοήθεια.