Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Με πληροφόρησαν ότι πέθανε πρόσφατα η «περιπτερού» μιας πολυσύχναστης γειτονιάς στην ευρύτερη περιοχή του αστικού κέντρου, που είχα γνωρίσει προσωπικά, μέσα από το ρεπορτάζ.
Μικροκαμωμένη γυναίκα, πλησίαζε τα 90, εύθραυστη και αδύνατη σωματικά, αλλά… με ψυχή λιονταρίσια, που σπάνια συναντά κανείς. Πουλούσε στους γείτονες και στους περαστικούς τα συνηθισμένα, μικρής χρηματικής αξίας φαγώσιμα και αντικείμενα των περιπτέρων –σοκολάτες, αναψυκτικά, γάλα, εφημερίδες– αλλά το περίπτερο της είχε γίνει συχνά στόχος κλεφτών, συνήθως βραδινές ώρες. Τη θεωρούσαν εύκολο θύμα, προφανώς λόγω του φύλου και της ηλικίας της, αλλά… σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις, αυτοί που… αιφνιδιάζονταν ήταν οι νυχτοβάτες ληστές και όχι η ιδιοκτήτρια του περιπτέρου – ήταν σαφές ότι δεν περίμεναν ν’ αντιμετωπίσουν την εγρήγορση, την άφοβη αντίσταση και τη μαχητικότητα της, που είχε αποτέλεσμα την… αποτυχία αυτών των νυχτερινών επιδρομών και την αποχώρησή τους με… άδεια χέρια. Σε κάποιες, όμως, περιπτώσεις, οι δράστες δεν δίστασαν να χρησιμοποιήσουν βία, κτυπώντας και τραυματίζοντας την.
Στις πιο σοβαρές από αυτές τις περιπτώσεις, είχε ξυλοκοπηθεί, στραγγαλιστεί σχεδόν μέχρι τελευταίας ανάσας, γρονθοκοπηθεί, συρθεί στο χώμα από νέους άντρες, παλεύοντας κυριολεκτικά για την ίδια τη ζωή της. Σε αυτή την προχωρημένη ηλικία, αντίπαλός της δεν ήταν ο χρόνος, ούτε οι ασθένειες, ούτε η κατάθλιψη, ούτε η απελπισία, αλλά η αγριότητα κάποιων ανθρώπων μέσα στην καθημερινότητα της, που κάποτε μετατρεπόταν σε ζούγκλα… Την είχα γνωρίσει όταν κάλυψα δημοσιογραφικά ένα από τα επεισόδια τραυματισμού της από ληστή που της άρπαξε τη τσάντα με τα μετρητά. Τη θυμάμαι, όμως, να επαναλαμβάνει ότι δεν σκεφτόταν τίποτε άλλο από την επούλωση των τραυμάτων στη λεκάνη, στα πλευρά και στα πόδια της και την επιστροφή στη δουλειά της, στο περίπτερο. Ούτε ο θάνατος ήταν στην… ατζέντα της, ούτε η συνταξιοδότηση, ούτε η αδράνεια και ο φόβος. Μου είχε περιγράψει πώς την είχε στριμώξει εκείνος ο ληστής στη στενάχωρη τρύπα του περιπτέρου της, πώς την έπνιγε σφίγγοντας τον λαιμό της με τις χερούκλες του και πώς αυτή προσπαθούσε να τον κλωτσήσει, μάταια όμως γιατί, όπως μου είπε, «ήταν ψηλός και δεν τον έφτανε». Μου είπε ακόμη ότι «δεν ήταν και καμιά… πλούσια» και ότι οι κλέφτες «άρπαζαν όχι τα κέρδη, αλλά τη σουρμαγιά του περιπτέρου».
Σπάζοντας τα κοινωνικά στερεότυπα που «θέλουν» τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας ψυχικά αδύναμα και ανίκανα να εργαστούν και να διαχειριστούν προβλήματα, η γυναίκα αυτή συνέχισε μέχρι… τέλους να κάνει αυτό που την ικανοποιούσε, να έχει κοινωνική ζωή μέσα από τη δουλειά της, να εξυπηρετεί τους πελάτες της – και κάποτε να αντιμετωπίζει πρόσωπο με πρόσωπο, τους εγκληματίες. Ελπίζοντας πάντα ότι η επόμενη μέρα θα είναι καλύτερη από την προηγούμενη.
