Ακούνε οι πολιτικοί; Κόβουν τρόφιμα, υγεία και καύσιμα οι μισοί Κύπριοι για να επιβιώσουν

Υπάρχει η Κύπρος των πολιτικών πανηγυρισμών, των οικονομικών αναβαθμίσεων, των επαίνων από τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης και των διακηρύξεων περί ισχυρής οικονομίας. Υπάρχει, όμως, ταυτόχρονα και η άλλη Κύπρος. Εκείνη που μετρά ένα προς ένα τα ευρώ στο πορτοφόλι της. Που κόβει από το φαγητό για να πληρώσει τους λογαριασμούς. Που περιορίζει τις μετακινήσεις της. Που αναγκάζεται να στερείται ακόμη και στοιχειώδεις ανάγκες για να τα βγάλει πέρα.

Πλειστάκις, καυτηριάσαμε τις συνθήκες φτώχειας και δύσκολης διαβίωσης χιλιάδων ανθρώπων από αυτή τη στήλη. Οι πολιτικοί επιλέγουν συχνά να κοιτούν μόνο την πλευρά της ευημερίας των αριθμών και να θεωρούν υπερβολές τις αναφορές για την αδυναμία ευημερίας των ανθρώπων.

Ήδη, έγινε γνωστό πως αυτό το μήνα υπάρχει αύξηση 5% στους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος. Με αφορμή αυτό το γεγονός, το οποίο θα κάνει ακόμη δυσκολότερη τη ζωή πολλών συνανθρώπων μας, θα επιμείνουμε να κρούουμε τον κώδωνα του κινδύνου. Και να καλούμε όσους κρατάνε μικρή ή μεγάλη εξουσία στα χέρια τους, να εστιάσουν στο πρόβλημα το οποίο δείχνει ακόμη πιο απειλητικά τα δόντια του.

Ας διαβάσουν, λοιπόν, όλοι όσοι ασκούν πολιτική εξουσία, την έρευνα της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ) για τους τελευταίους 12 μήνες, η οποία δημοσιοποιήθηκε στις 5 Νοεμβρίου. Τα στοιχεία είναι αμείλικτα.

72% των Κυπρίων δηλώνει ότι οι αυξήσεις στις τιμές καυσίμων, πετρελαίου θέρμανσης και ηλεκτρισμού έχουν μειώσει σε μεγάλο βαθμό την αγοραστική τους δύναμη. Μάλιστα, ένας στους τέσσερις δηλώνει ότι έχει επηρεαστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Η πραγματική διάσταση της κοινωνικής πίεσης αποκαλύπτεται ακόμη πιο καθαρά στις καθημερινές στερήσεις. Το 47% των Κυπρίων έχει περιορίσει τις καθημερινές δαπάνες για τρόφιμα ή για την υγεία. Διαβάστε το ξανά: Σχεδόν ένας στους δύο αναγκάζεται να κάνει οικονομίες ακόμη και στο φαγητό ή στην υγεία του! Ποσοστό 25% των πολιτών έχει μειώσει τη θέρμανση. Ένας στους πέντε έχει χρεωθεί, έχει αναζητήσει οικονομική βοήθεια ή έχει καθυστερήσει να πληρώσει λογαριασμό ηλεκτρικής ενέργειας.

Θέλετε κι άλλα τεκμήρια; Ορίστε, δύο στους τρεις Κύπριους δηλώνουν ότι η ακρίβεια έχει αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούν το αυτοκίνητό τους. Το 47% έχει περιορίσει ακόμη και μετακινήσεις για βασικές ανάγκες, όπως ψώνια, ιατρικά ραντεβού και διοικητικές υποθέσεις. Το ποσοστό αυτό είναι το υψηλότερο σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση! Πάρτε ακόμη ένα δείγμα, 37% στερείται εκδρομές, διακοπές ή επισκέψεις σε συγγενείς και φίλους.

Αυτή είναι η καθημερινότητα την οποία κάποιοι επιμένουν να μη βλέπουν. Δεν μιλάμε για πολυτέλειες που περιορίζονται. Μιλάμε για ανθρώπους που αναγκάζονται να επαναπροσδιορίσουν τις στοιχειώδεις ανάγκες τους. Για εργαζόμενους που, παρά το γεγονός ότι έχουν δουλειά, δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης. Για συνταξιούχους που μετρούν τα φάρμακα και τα τρόφιμα. Για οικογένειες που βλέπουν το εισόδημά τους να εξανεμίζεται πριν από το τέλος του μήνα.

Αλήθεια, για ποιο ακριβώς πανηγυρίζουμε; Τι αξία έχουν οι αναβαθμίσεις και τα σταυρουδάκια των διεθνών οίκων, όταν ένα τόσο μεγάλο ποσοστό της κοινωνίας αδυνατεί να καλύψει βασικές του ανάγκες; Ποια οικονομική επιτυχία μπορεί να επικαλείται μια πολιτεία όταν οι πολίτες της αναγκάζονται να περιορίζουν ακόμη και τις μετακινήσεις τους για να εξοικονομήσουν καύσιμα;

Κανείς δεν αμφισβητεί τη σημασία της δημοσιονομικής σταθερότητας και της πιστοληπτικής αξιοπιστίας της χώρας. Κάθε άλλο. Είναι απαραίτητες και οι δύο. Όμως, οι αριθμοί για αυτές τις παραμέτρους δεν είναι προς επίδειξη και δεν είναι αρκετοί. Οι αριθμοί έχουν αξία όταν βελτιώνουν τη ζωή των ανθρώπων.

Γι’ αυτό και οι πανηγυρικοί τόνοι των πολιτικών είναι άτοποι. Απαιτούνται πολιτικές οι οποίες να έχουν πραγματικό κοινωνικό αποτύπωμα. Να προσφέρουν ουσιαστική μείωση του ενεργειακού κόστους. Να προσφέρουν ευρείες φορολογικές ελαφρύνσεις για τα νοικοκυριά που ασφυκτιούν. Να προσφέρουν αποτελεσματική στήριξη των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων και μέτρα που θα συγκρατήσουν το κόστος των βασικών αγαθών.

Ας αφήσουν, λοιπόν, για λίγο τα σταυρουδάκια και τις θριαμβολογίες. Ας διαβάσουν αυτούς τους αριθμούς της ΕΤΕπ. Κυρίως, ας αφουγκραστούν την κοινωνία.

Η μεγαλύτερη αποτυχία των πολιτικών δεν είναι να χάσουν τα εύσημα των διεθνών οίκων. Είναι να κερδίζουν εύσημα για τους αριθμούς της οικονομίας αλλά να χάνουν την εμπιστοσύνη μιας κοινωνίας που παλεύει καθημερινά για να επιβιώσει.

Ας τολμήσουν οι πολιτικοί να βγουν από τα γραφεία τους. Να πάνε στα σπίτια της φτώχειας και της μεσαίας τάξης. Να καθίσουν με τους πολίτες και να ακούσουν κατ’ ιδίαν πώς τα βγάζουν πέρα κάθε μήνα, μετρώντας και το τελευταίο ευρώ. Οι ασθενείς τάξεις της κοινωνίας δεν ζητούν θαύματα. Απαιτούν να μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια. Αυτό είναι το ελάχιστο χρέος της πολιτικής εξουσίας. Από αυτό θα κριθεί!