Μάλλον σ΄ αυτό τον τόπο οι λειτουργοί του Τύπου (έντυπου και ηλεκτρονικού) είναι περισσότερο ανεκτικοί απ΄ ό,τι πρέπει απέναντι σε όσους καταφέρονται εναντίον της δημοσιογραφικής οικογένειας. Δεν εξηγούνται αλλιώς κάποια φαινόμενα που παρατηρούνται συχνά – πυκνά.
Όπως αυτό που βιώσαμε πριν από λίγες ημέρες σε κεντρικό σημείο της Λευκωσίας, λίγο μετά τη δημοσιογραφική κάλυψη γνωστής υπόθεσης δημοσίου συμφέροντος.
Κάποιοι ενεχόμενοι επέκριναν ορισμένα ΜΜΕ για τον τρόπο που χειρίζονται το συγκεκριμένο ρεπορτάζ. Είναι της άποψης πως ήταν ισοπεδωτικές κι αυθαίρετες κάποιες αναφορές δημοσιογράφων.
Αν και έχουν κάθε δικαίωμα να εξωτερικεύουν τις απόψεις τους, εντούτοις, δεν έμειναν μόνο στην διατύπωση των παραπόνων τους. Ενώπιον 5-6 δημοσιογράφων που βρίσκονταν στον χώρο, οι εν λόγω επικριτές του Τύπου, άρχισαν να ονοματίζουν συναδέλφους μας.
Από την πλευρά του γράφοντα, υπήρξε η ανάλογη αντίδραση. Υποδείξαμε ότι δεν είμαστε διατεθειμένοι να γίνουμε μάρτυρες οποιασδήποτε προσπάθειας ισοπέδωσης συνάδελφου δημοσιογράφου, είτε έχει άδικο είτε δίκαιο.
Εξηγήσαμε ότι αυτό υπαγορεύει η επαγγελματική μας αξιοπρέπεια και ο δικός μας κώδικας ηθικής (δεν χρησιμοποιήσαμε τον όρο «δεοντολογία», γιατί ορισμένοι τον καπηλεύονταν μέχρι πρότινος για να ασελγούν σε βάρος της δημοσιογραφικής οικογένειας, θυσιάζοντας τον στον βωμό προσωπικών επιδιώξεων).
Τους συμβουλέψαμε να κάνουν τα παράπονά τους απευθείας στους άμεσα ενδιαφερόμενους. Ξεκαθαρίσαμε, ακόμη, ότι δεν είμαστε διατεθειμένοι να αποδεχόμαστε μηδενισμό ή/και τσουβάλιασμα λειτουργών του Τύπου, επειδή κάποιοι διαφωνούν με τον τρόπο που καλύπτεται μια υπόθεση.
Βέβαια, η προσωπική μας αντίδραση, έχει λιγότερη σημασία μπροστά στη μεγαλύτερη εικόνα. Ποια είναι; Η ευκολία με την οποία στοχοποιούνται τα ΜΜΕ και οι εκπρόσωποί τους, απόρροια της ανοχής των ίδιων των δημοσιογράφων. Και εξηγούμαστε: Μήπως εμείς οι ίδιοι δεχόμαστε να κατηγορούν συναδέλφους μας; Μήπως, γι΄ αυτό οι επικριτές στην προκειμένη να είχαν τον αέρα να τοποθετηθούν όπως τοποθετήθηκαν;
Η άλλη περίπτωση που προβλημάτισε ήταν, επίσης, πρόσφατη. Πριν από μερικές ημέρες γνωστός ακαδημαϊκός κλήθηκε να τοποθετηθεί σε ραδιοφωνική εκπομπή για ζήτημα της επικαιρότητας και μιλώντας γενικά, τα έβαλε (κι αυτός) με τους λειτουργούς των ΜΜΕ. Είπε, σε αδρές γραμμές, ότι κάποιοι ημιμαθείς δημοσιογράφοι, χωρίς να έχουν το απαιτούμενο υπόβαθρο, στήνονται μπροστά από το μικρόφωνο κι αραδιάζουν ό,τι τους κατέβει.
Δημοσιογράφος ζήτησε εξηγήσεις από τον γνωστό ακαδημαϊκό. Τον κάλεσε να συγκεκριμενοποιήσει την αναφορά του και να αναφέρει τι τον ώθησε να κάνει μια τέτοια (μειωτική για το δημοσιογραφικό συνάφι) τοποθέτηση. Το απέφυγε επιμελώς και παρέμεινε πιστός στις γενικολογίες του.
Μια άποψη χωρίς αιτιολόγηση και επιχειρήματα, όπως και η πιο πάνω, διαλύεται στον αέρα και θα μπορούσε να περιγραφεί με έναν πολύ συγκεκριμένο σχολιογραφικό όρο. Θα αποφύγουμε, όμως, να τον καταγράψουμε.
Εν πάση περιπτώσει, για μας όλα αυτά δείχνουν την ανοχή στις επιθέσεις κατά του Τύπου, την έλλειψη συναδελφικής αλληλεγγύης στη δημοσιογραφική οικογένεια της Κύπρου, αλλά και πόσο καπηλεύονται αυτή μας την αδυναμία οι ελεγχόμενοι από τον Τύπο. Στο χέρι μας είναι να δώσουμε ένα τέλος σε τέτοιου είδους φαινόμενα. Όχι με εκδικητικές συμπεριφορές, αλλά με αξιοπρεπή στάση.
