Καθημερινό φαινόμενο έχουν γίνει πλέον οι εξαφανίσεις ανήλικων προσώπων από τις παιδικές στέγες. Ενδεικτικό το γεγονός ότι το Γραφείο Τύπου της Αστυνομίας Κύπρου καθημερινά αποστέλλει πέρα των τριών δελτίων που αφορούν ελλείποντα πρόσωπα, κυρίως ανήλικα, τα οποία εξαφανίζονται για ώρες ή ακόμη και για μέρες από τους χώρους που διαμένουν είτε και από την οικία τους.
Το πρόβλημα είναι υπαρκτό και πρέπει να προβληματίσει όλους τους αρμόδιους καθώς πρόκειται για περιπτώσεις ανήλικων που διαμένουν κυρίως σε χώρους που εποπτεύονται από το ίδιο το κράτος. Την ίδια ώρα, η περίπτωση των τριών ανήλικων κοριτσιών που επιτέθηκαν πριν από μια βδομάδα σε δύο φροντίστριες, οι οποίες εργάζονται σε πλαίσιο ασυνόδευτων ανήλικων κοριτσιών στη Λεμεσό, ανέδειξε ότι το πρόβλημα είναι ακόμη πιο βαθύ.
Η κατάσταση είναι ιδιαιτέρως έκρυθμη, μας ανέφεραν πρόσωπα που γνωρίζουν καταστάσεις, σημειώνοντας πως οι επιθέσεις αλλά και οι παραβατικές συμπεριφορές εντός των δομών αυτών, είναι συχνά φαινόμενα. Μάλιστα, σε αρκετές των περιπτώσεων, φαίνεται πως ούτε και οι λειτουργοί που στελεχώνουν αυτές τις δομές μπορούν να διαχειριστούν με ευκολία τις όποιες καταστάσεις. Η επίθεση στις δύο λειτουργούς του πλαισίου ασυνόδευτων ανηλίκων στη Λεμεσό αναδεικνύει για άλλη μια φορά το πρόβλημα που υπάρχει στις δομές αλλά και την επείγουσα ανάγκη για δημιουργία ενός κλειστού προγράμματος θεραπείας το οποίο έπρεπε να υπάρχει και να λειτουργεί εδώ και χρόνια. Σε κάποιες των περιπτώσεων, ανήλικα πρόσωπα χρήζουν και έπρεπε να διαμένουν σε κλειστό πρόγραμμα για θεραπεία λόγω της κατάστασης και των αναγκών τους, ωστόσο, μια τέτοια δομή δεν υπάρχει.
Ανήλικα πρόσωπα με προβλήματα ψυχικής υγείας και παραβατικής συμπεριφοράς παρά το γεγονός ότι αντιμετωπίζονται σε ημερήσια βάση από πολυθεματικό κέντρο, λαμβάνοντας όλες τις υπηρεσίες που χρειάζονται, εντούτοις, όταν επιστρέφουν πίσω στις δομές αυτές και διαμένουν μαζί με άλλα ανήλικα άτομα, έχει ως αποτέλεσμα όλα όσα ωφελήθηκαν από το κέντρο να γκρεμίζονται από το ένα λεπτό στο άλλο.
Τα παιδιά που διαμένουν σε στέγες είναι αρκετά ευάλωτα και με σοβαρά τραυματικά βιώματα τα οποία δεν μπορούν να θεραπευτούν από τη μια ημέρα στην άλλη. Παράλληλα, στις δομές αυτές φαίνεται πως δεν υπάρχει και η κατάλληλη στελέχωση από αρμόδιους ιδρυματικούς λειτουργούς ενώ και αυτοί που εργάζονται έχουν υπό την ευθύνη τους πέραν των δέκα περιπτώσεων και κάποια από αυτά εμπίπτουν σε ομάδα υψηλού κινδύνου.
Άμεσα και χωρίς καθυστέρηση, η Πολιτεία οφείλει να προχωρήσει στη λήψη δραστικών και αποτελεσματικών μέτρων για την κάλυψη των αναγκών που πρέπει να λαμβάνουν αυτά τα παιδιά. Πρέπει να βρει τρόπους αντιμετώπισης των εξαφανίσεων αλλά και τους λόγους που αυτά τα παιδιά φεύγουν από τους χώρους διαμονής τους.
