Γιούτζα Ουάνγκ – Λεωνίδας Καβάκος. Τι δίδυμο ήταν αυτό! Με δύο από τους κορυφαίους σολίστ στον κόσμο! Τι αξεπέραστη βραδιά κλασικής μουσικής! Με τρεις καθηλωτικές σονάτες για βιολί και πιάνο, και 5, ναι πέντε μπιζαρίσματα!
Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών ήταν ο δεύτερος σταθμός των δύο καλλιτεχνών. Ξεκίνησαν από το Λουξεμβούργο στις 28 Νοεμβρίου, και μετά την Αθήνα πάνε στο Παρίσι (3/12), στο Λονδίνο (4/12) και στην Βιέννη (6/12). Παντού, όλα τα εισιτήρια έχουν εξαντληθεί.
Τα έργα που έπαιξαν (τα αναφέρω προτείνοντάς τα για ακρόαση στο YouTube, Spotify, ή και από αγορά/download), ήταν:
1. Σονάτα για βιολό και πιάνο αρ.1 σε σολ μείζονα, έργο 77, του Γιοχάνες Μπράμς.
2. Σονάτα και βιολί και πιάνο σε 4 μέρη, του Λέος Γιάνατσεκ.
3. Σονάτα για βιολί και πιάνο αρ. 2 σε ρε ελάσσονα, έργο 121 του Ρόμπερτ Σούμαν.
Ό Έλληνας βιολονίστας, ουρανοξύστης επάνω στη σκηνή, με τόσο δυναμικό παίξιμο (ακόμα και σε στα αργά, τρυφερά μέρη) αλλά σχεδόν ασάλευτος και πράος. Ειδικά στο απίθανα μελωδικό φινάλε (μέρος Bewegt) της σονάτας του Σούμαν, έλεγες «δεν μπορεί, αυτή η μουσική πρέπει να βγαίνει από τα χέρια του Θεού»!
Η Κινέζα πιανίστρια, «έσκασε» στη σκηνή, όπως κάνει πάντα, με ένα από τα γνωστά της εκρηκτικά ντυσίματα. Τα ρούχα της, είναι από μόνα τους ένα κονσέρτο! Το παίξιμό της, όπως λέγαμε παλιά και με αυτό του μέγα Γκλέν Γκούλντ (του πρύτανη των πιανιστικών έργων του Μπαχ) είναι, ειδικά για την τρυφερή ηλικία της των 35 χρόνων, «πιο γεμάτα δεν γίνεται»! Τα χέρια της βγάζουν αστραπές. Και σχεδόν ταυτόχρονα είναι χνούδι επάνω στα πλήκτρα!
Είμαι σίγουρος ότι οι λάτρεις της κλασσικής μουσικής θα καταλάβουν, κι ίσως συγχωρήσουν κιόλας, τον υπερβολικό ενθουσιασμό μου. Έχει ματιάσει η γλώσσα μου παρακαλώντας φίλους και φίλες από την Κύπρο να βρουν κάποτε μια τρύπα στα ασφυκτικά προγράμματά τους για να χωρέσουν μια σπουδαία κλασική βραδιά στο Μέγαρο. Ένα κονσέρτο, μια όπερα, μια ορχήστρα δωματίου, ένα κουαρτέτο, μερικές σονάτες…
Είμαστε τυχεροί που ο φιλόμουσος εκδότης Χρήστος Λαμπράκης (1934-2009), έφτιαξε και δώρισε αυτό το Μέγαρο-κόσμημα στον ελληνικό λαό. Η μεγάλη αίθουσα, στην οποία απολαύσαμε τους δύο σπουδαίους καλλιτέχνες την Τετάρτη το βράδυ, φέρει το όνομά του. Είναι ένα αμφιθέατρο εκπληκτικής αισθητικής με εξαιρετική ορατότητα από όλες τις πολυτελείς θέσεις του – 1960 τον αριθμό! Αποτελείται από την πλατεία και τα θεωρεία, με μεγάλους χώρους φουαγιέ και στα δύο επίπεδα και είναι ιδανική για συνεδρίες σε ολομέλεια και παρουσιάσεις υψηλών προδιαγραφών.
Κι ένα δικό μου… ανκόρ: «Όποιος θέλει να είναι ελεύθερος, δεν πρέπει να επιθυμεί ή να αποφεύγει κάτι που εξαρτάται από τους άλλους, αλλά να περιοριστεί μόνο σε εκείνα στα οποία έχει τον απόλυτο έλεγχο». Απόσταγμα σοφίας του στωικού φιλοσόφου Επίκτητου, που δίδαξε ότι η ελευθερία δεν είναι νομικό καθεστώς, ούτε δυνατότητα που μας παρέχεται, αλλά ο πνευματικός προσανατολισμός των ανθρώπων που πέτυχαν να έχουν ανοσία στην απογοήτευση ακόμα κι αν είναι μέσα στην φυλακή.
Και, μιας και είμαστε ήδη σε τροχιά αρχιεπισκοπικών εκλογών, ιδού από τα πιο υπεύθυνα χείλη, αυτά του γλωσσολόγου και λεξικογράφου Γιώργου Μπαμπινιώτη, «μια ταπεινή πατρική γλωσσική παρέμβαση για τον δεινώς κακοποιημένο γραμματικά, πατέρα». Έχουμε και λέμε, λοιπόν:
Τυπικό: Ο πατήρ, του πατρός, τον πατέρα Αθανάσιο, και πάτερ Αθανάσιε. (βάλτε όποιον ιερέα προτιμάτε)
Οικείο: Ο πατέρας, του πατέρα, τον πατέρα Αθανάσιο, και πατέρα Αθανάσιε.
ΟΧΙ του πατήρ! ΟΧΙ τον πατήρ!
ΟΧΙ του πάτερ! ΟΧΙ τον πάτερ!
Πάτερ, άφες αυτοίς…
