Έχουμε ακόμα να ακούσουμε και να δούμε πολλά μέχρι να ανοίξουν οι κάλπες και να καταμετρηθούν οι ψήφοι. Και μέχρι τότε, όλοι και όλα θα κινούνται σε προεκλογικούς ρυθμούς. Το κάθε θέμα και η κάθε πολιτική τοποθέτηση και ενέργεια, μετριέται πάντα με το ίδιο καλούπι αυτή την περίοδο. Τα πάντα αντικρίζονται μέσα από τον φακό των εκλογών και του μέτρου «κέρδος-ζημιά» σε ψήφους. Είναι μέρος της τακτικής που επιλέγουν συνήθως κόμματα και υποψήφιοι προκειμένου να αποφύγουν ενέργειες ή αποφάσεις που θεωρούν ότι ενδεχομένως να έχουν κόστος για τους ίδιους. Αυτό δεν σημαίνει ότι κατ’ ανάγκη είναι κακό. Κάποιες φορές όμως μπορεί να είναι και πολύ κακό, διότι για χάριν του λαϊκισμού και της εξυπηρέτησης προεκλογικών σκοπιμοτήτων, ο τόπος πνίγηκε από αποφάσεις και στάσεις, πληρώνοντας μεγάλο κόστος. Δεν θα εξυπηρετούσε κάτι η αναφορά σε διάφορες περιπτώσεις στο παρελθόν. Το ζητούμενο όμως είναι πως το παρελθόν μπορεί να γίνει διδαχτικό για το πολιτικό μας παρόν και μέλλον. Ιδιαίτερα για όσους ο λαός τους έχει εξουσιοδοτήσει μέσα από την ψήφο του, να λαμβάνουν τις αποφάσεις και να καθορίζουν πολιτικές και στάσεις. Και είναι εδώ σε αυτό το σημείο που η πολιτική καθαρότητα και η σαφήνεια των θέσεων των υποψηφίων και των κομμάτων είναι απαραίτητη στη διαμόρφωση μιας σχέσης εμπιστοσύνης με τους πολίτες, ως ένα είδος κοινωνικού συμβολαίου. Θέσεις ξεκάθαρες και ειλικρινείς μέσα από τις οποίες και οι ίδιοι οι υποψήφιοι θα δοκιμάζονται αλλά και ίδιος ο λαός θα έχει το βάρος της ευθύνης να κρίνει και να αποφασίσει με ωριμότητα, πληρώνοντας αν χρειαστεί και το κόστος αυτών των αποφάσεων. Διότι για παράδειγμα, η σημερινή Κυβέρνηση καυχιέται για τη διαχείριση της οικονομικής κρίσης του 2013 και τη σύντομη έξοδο από το μνημόνιο που είναι ασφαλώς επιτυχία την οποία μπορεί να πιστωθεί, την ίδια ώρα όμως πολύς κόσμος δεν ξεχνά τις διαβεβαιώσεις που δίνονταν προεκλογικά αλλά και μετεκλογικά ότι δεν υπήρχε περίπτωση κουρέματος και ότι υπήρχε χώρα έτοιμη να μας παραχωρήσει δάνειο για να μην μπούμε σε μνημόνιο. Ή στις προεδρικές του 2018, δεν υπήρχε κανένας λόγος για όλο αυτό το παραμύθιασμα γύρω από το θέμα του Συνεργατισμού ότι δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα και ότι δεν υπήρχε θέμα κλεισίματός του. Και εδώ δεν κρίνουμε την ορθότητα ή όχι των αποφάσεων ή των ενεργειών της Κυβέρνησης. Κρίνουμε την ειλικρίνεια των πολιτικών σε προεκλογικές περιόδους. Αυτή την ειλικρίνεια είναι που θέλουμε και ζητούμε ως κοινωνία και ως πολίτες.
Τα ανοικτά μέτωπα που θα έχει να διαχειριστεί η νέα Κυβέρνηση, όποια και εάν είναι, θα είναι πολλά και καυτά. Το νέο κύμα της οικονομικής κρίσης ήδη σαρώνει την Ευρώπη και πολλές άλλες χώρες του κόσμου. Ο πληθωρισμός έχει ξεφύγει και οι ευρύτερες επιπτώσεις της ενεργειακής κρίσης θα είναι πολλές και το μέγεθός τους δεν το έχουμε ακόμα διαπιστώσει. Και μέρος αυτής της κατάστασης πραγμάτων είναι και η Κύπρος. Η οποία συν τοις άλλοις έχει και την ανοικτή πληγή του Κυπριακού, το οποίο πλέον βρίσκεται σε μια από τις πιο δύσκολές του φάσεις, με τις διαπραγματεύσεις να βρίσκονται σε πλήρη αδιέξοδο και με την Τουρκία να προβαίνει διαρκώς σε ενέργειες που σκοπεύουν στην αναβάθμιση του κατοχικού καθεστώτος και να κλιμακώνει την επιθετική συμπεριφορά της.
Είναι και η μαύρη τρύπα του μεταναστευτικού, είναι και τα βαρίδια της διαφθοράς και της έλλειψης αξιοπιστίας των θεσμών στα μάτια των πολιτών, είναι και το στοίχημα να δουλέψει το ΓεΣΥ εξυπηρετώντας πραγματικά τους πολίτες, είναι και το θέμα της Παιδείας και η ανάγκη εκσυγχρονισμού της Εκπαίδευσης, είναι και πολλά άλλα. Και ο νέος Πρόεδρος, όποιος και εάν είναι, δεν θα έχει την πολυτέλεια του χρόνου. Θα πρέπει να μπει στα βαθιά από πολύ νωρίς. Διότι η πραγματική πολιτική θα δοκιμαστεί μετά την προεκλογική…
