Τρία χρόνια μετά την κήρυξη της πανδημίας Covid, βασική μας στάση απέναντι στην όλη κατάσταση είναι ο τρόμος. Έντεκα νεκροί, εκ των οποίων οι εννιά τη βδομάδα που πέρασε. Ηλικίας από 46 μέχρι 94. Και πόσοι άλλοι πέθαναν τη βδομάδα που πέρασε από άλλες ασθένειες; Γιατί οι νεκροί από Covid καταμετρούνται αλλά όχι οι υπόλοιποι, συνεχίζοντας να εστιάζουμε την προσοχή μας σε μια μόνο ασθένεια, η οποία πλέον –ως ένα σημαντικό βαθμό– μπορεί να αντιμετωπιστεί, σε αντίθεση με άλλες ασθένειες για τις οποίες η επιστήμη δεν έχει επαρκείς απαντήσεις;
Καταμετρούνται τα κρούσματα που είναι μερικές χιλιάδες όπως και οι εξετάσεις που διενεργούνται οι οποίες είναι περισσότερες χιλιάδες κι ένας ολόκληρος μηχανισμός ασχολείται επί μόνιμης βάσης με τον Covid. «Για να παραμένουμε σε εγρήγορση και να μην εφησυχάζουμε», είναι προφανώς η απάντηση. Δεν συμβαίνει αυτό όμως. Έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι από τον καιρό που καθηλωνόμασταν κάθε απόγευμα στις 6 για να ακούσουμε τους ειδικούς και τα στοιχεία, τρομάζοντας όταν ο αριθμός των κρουσμάτων έγινε διψήφιος. Πλέον, έχουμε συνηθίσει κι ούτε καν ο τετραψήφιος αριθμός δεν μας τρομάζει. Ο κόσμος μοιάζει να έχει επιστρέψει στη ζωή που ήξερε προ Covid, συν λίγο αντισηπτικό, ενίοτε μάσκα και αμηχανία στο ενδεχόμενο χειραψίας. Κατά τ’ άλλα η ζωή συνεχίζεται και πρέπει να συνεχίζεται.
Τη δεκαετία του ’80 όταν εμφανίστηκε το AIDS υπήρξε παρόμοιος πανικός. «We need research not hysteria» (χρειαζόμαστε έρευνα κι όχι υστερία), έγραφε σε ένα πανό εκδήλωσης ομοφυλοφίλων στην Αμερική, όταν η ασθένεια είχε ταυτιστεί με τους ομοφυλόφιλους δαιμονοποιώντας τους. Ακόμα και ιατρικά κέντρα ονόμαζαν το AIDS «πανούκλα των ομοφυλόφιλων». Άνθρωποι στιγματίζονταν, έχαναν τη δουλειά τους, περιθωριοποιούνταν… Σαράντα χρόνια μετά, η ασθένεια υπάρχει, αλλά δεν προκαλεί υστερία. Τη θυμόμαστε στις αρχές του Δεκέμβριου με αφορμή την Ημέρα που έχει θεσμοθετηθεί για να μην ξεχνάμε.
Ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS είπε: «Οι ανισότητες που διαιωνίζουν την πανδημία του AIDS μπορούν και πρέπει να ξεπεραστούν. Για να τεθεί τέλος, πρέπει να θέσουμε τέλος στις ανισότητες που εμποδίζουν την πρόοδο. Μεγαλύτερη διαθεσιμότητα, ποιότητα και καταλληλόλητα των υπηρεσιών για τη θεραπεία, τις εξετάσεις και την πρόληψη του HIV».
Λίγο πολύ το ίδιο ισχύει και για τον Covid. Οι ανισότητες διαιωνίζουν την πανδημία. Στον δυτικό κόσμο έχουμε βάλει 5 εμβόλιο, ενώ στο άλλο ήμισυ του πλανήτη δεν έχει φτάσει ακόμα κανένα εμβόλιο.
